Noordwaarts 2009

Een open einde...

2009-10-13T19:06:00.012+02:00

Nadat we afscheid hadden genomen in Ovifat fietsten we een mooie route tot Luik. Niet de kortste weg, nee, we namen het er nog eens goed van en met een flinke omweg bereikten we na 106 km fietsen de stad en de jeugdherberg waar enkele vrienden en Sem ons opwachtten.
Allen enthousiast en uitgerust om twee of meerdere dagen met ons mee te fietsen richting Kuurne. Nog 2 vrienden fietsten later in de week ook nog één dag mee. Het werden 4 intense verwendagen met veel aandacht, blij weerzien, lekker eten en drinken. Elke avond werd door één van onze vrienden zowel meefietsers of partners een gezonde maaltijd voorzien en zelfs op donderdagochtend werd een uitgebreid gezond ontbijt meegebracht uit het verre West-Vlaanderen tot de camping in Luttre, aan Canal du Centre. Tussendoor werd er ook nog flink gefietst. We volgden de Ravel 1, tenminste we probeerden de Ravel te volgen, want helaas was deze fietsroute de minst correct bewegwijzerde route die we in onze hele tocht hebben gehad. Het plezier van het fietsen was er niet minder om. Naast, voor en achter ons zagen we enkel blijgezinde, enthousiaste 'vrienden op de fiets'. En daar waar de contouren van het landschap ons al een levenlang vertrouwd zijn, namen we afscheid en voor een laatste keer werden we andermaal getrakteerd op een lekkere gezonde maaltijd, deze keer door mijn lieve zus en haar vriend. Zo brachten we onze laatste nacht door, héél dichtbij, maar nog niet thuis. Urenlang wakker, tevreden en dankbaar voor en over alles...
Zaterdag, voordat we naar huis fietsten, hadden we eerst een 'blij weerzien' met een warme ontvangst bij onze ouders en familie.
Tijdens de laatste kilometers naar huis begon het dan opnieuw fel te kriebelen, we wisten dat er thuis een ontvangst zou zijn van vrienden en buren maar hadden geen flauw idee van 'wat' of 'hoe'.
De verrassing was toch groot toen we in onze straat reden, ons huis naderden en de vrienden en buren zagen en hoorden. Zo welgekomen!! Overspoeld met blijheid werden we de tuin binnengeloodst. Rond het brandende hout van het kampvuur brachten we allen samen de avond door met veel lekkers en gezellige babbels, vele flarden van onze reisbelevenissen kwamen boven... ook van onze diepste ervaringen. Wat de reis heeft bijgebracht aan ervaringen is niet zichtbaar of tastbaar, het is als een grote schat en we dragen hem diep in ons.
Thuisgekomen zijn we, maar onze reis is niet 'af' en dat voelen we en het voelt goed aan.

bij ons vertrek uit de gite d'étappe in Ovifat

vrienden, meefietsers René, Hilde, Martien, John, Griet en zoon Sem

gezellig tafelen in Luttre, met veel lekkers klaargemaakt door Jellle

veel aandacht voor één lekke band

één van de vier geklasseerde oude scheepsliften

bij de nieuwe scheepslift van Strépy

catering Filiep met opnieuw veel lekkers

catering door zus Katleen

warme aankomst thuis door vrienden en buren

Enkele statistieken…

Totaal aantal km 9383
131 fietsdagen + 25 rustdagen
Daggemiddelde incl. rustdagen: 60 km
Daggemiddelde fietsdagen: 71,5 km
Langste rit: 117 km van Rovaniëmi naar Liedakkala

Verblijfdagen en aantal km per land
36 dagen Noorwegen 2084 km
27 dagen Finland 1738 km
26 dagen Duitsland 1482 km
13 dagen Zweden 914 km
12 dagen Polen 697 km
08 dagen Denemarken 538 km
09 dagen België 516 km
07 dagen Nederland 504 km
09 dagen Estland 367 km
04 dagen Letland 275 km
04 dagen Litouwen 269 km

155 overnachtingen waarvan:
in de tent op camping 80
vrij kamperen 25
Ho(s)tel 15
Jeugdherberg 13
Bij familie of vrienden 6
In een hut op camping 6
Op de boerderij 5
B&B 3
Trekkershut 1
Vakantiehuis 1

De fietsen

Versleten en vervangen
2 buitenbanden achteraan
4 paar remblokjes
1 zadel

Pech
5 platte banden (allemaal achteraan)
1 gebroken versnellingskabel
3 gebroken bouten van de standaards

Verlangzamen

2009-10-04T12:03:00.008+02:00

Het was vanzelfsprekend dat we tijdens de voorbereiding van deze tocht eraan dachten om de Noordzeeroute te volgen tot het noorden van Denemarken. We zouden eerst langs onze vrienden in Brugge en Leiden passeren en zouden ook profiteren van de overwegende zuid-westenwinden. Ons vriendenbezoek in Brugge en Leiden was hartelijk, prima en ok, maar de wind wilde niet mee. De zuid-westenwind bleef weg waardoor we tot het noorden van Denemarken ons hoofd moesten buigen om de tegenwind te trotseren, met als hoogtepunt een 7 beaufort noord-oostenwind op de afsluitdijk in Nederland. Toch werden we gezogen naar het noorden, maakten lange fietsdagen en hadden geen behoefte aan rustdagen. Van bij aanvang reisden we gevoelsmatig, zonder dagplanning of reservering. We stopten als het ons goed uitkwam of fietsten tot laat in de avond als we er zin in hadden.
Tijdens de overvaart naar Noorwegen konden we voor het eerst genieten van een warme zomerpiek waardoor we de daaropvolgende dagen puffend en zwetend Oslo bereikten. Het familiebezoek bij Lieve met bijhorende rust kwam op tijd. Vier dagen later, in Hamar, konden we nogmaals genieten van een warm onthaal nu bij Joke en Ralf die ons verwachtten. We bleven er één nacht en het 'noorden' lonkte. Stroomopwaarts fietsen langs de rivier de 'Glomma' bracht ons al heel wat hoger en noordelijker en via Roros fietsten we Zweden binnen. Daar reden we dagenlang door stille uitgestrekte bossen hoger in de bergen en langs meren tot we precies op 21 juni de Poolcirkel bereikten. De aantrekking van het 'noorden' werd alsmaar sterker. Dag en nacht bleef het klaar waardoor we heel vaak nog 's avonds lang doorfietsten. Op 14 juli, een goeie twee maand na ons vertrek bereikten we ons noordelijkste punt in Mehamn aan de Barendszee. We volgden een tijd de woeste kust en doken dan naar het Zuiden langs de machtige Tana-rivier die nog steeds geen vaste bedding volgt in een landschap dat nog zijn evenwicht zoekt. Onderweg het lange traject zuidwaarts in Finland door de bossen, langs zuivere meren en het stille water van de Botnische Golf werden we nog rustiger dan we ons tot dan toe hadden gevoeld. Daar ergens is ons 'verlangzamen' begonnen. Vele voorafgaande uren, dagen en weken van intense stilte bij alles moet dit verlangzamingsproces hebben in gang gezet.
Het werd een manier van leven. Heel eenvoudig en helder. Zorgen voor elkaar, om ons heen kijken en de gewone alledaagse dingen zien, er al dan niet over nadenken, praten erover of uren zwijgen. Blijven hangen, net op die ene plek... Alle haast en stress was nu heel ver weg, niet zozeer in afstand of afgelegde kilometers maar vooral in tijd dat we er nog mee in aanraking kwamen of er middenin zaten.
Water is één van de vele rode draden doorheen onze reis. Tot en met de Baltische zee fietsten we veel langs de kusten van verschillende zeeën. Op het vaste land van Polen hadden we dan de grote merengebieden en moerassen. Zodra we de Hanzeroute volgden in Duitsland, fietsten we delen langs de Elbe, de Weser, de Acher, de Alme en de Rijn. De autoluwe wegen en het onverharde fietsen bracht ons eerder behoedzaam dichter bij België. Het verlangzamen ging verder, we volgden stroomopwaarts de Roer door de prachtige Eifel, tot haar bron in de Hoge Venen. Het voelde bijzonder goed aan om, na 9000 km, de vertrouwde plek 'de Venen', het bronnenland, al fietsend te bereiken...

de Wewelsburcht waar nu een jeugdherberg is in ondergebracht

de afdamming van de Möhnesee

uit het dagboek...
Gisteren uitgebreid de stad van de rattenvanger bezocht, Hameln. Daarna toch nog 69 km's gefietst tot het donker werd. In Horn bleek de jeugdherberg volzet waardoor we een hotelletje namen.
We blijven ook hier lang hangen, genieten ervan en vertrekken vandaag pas tegen 15u. Het weer is miezerig, geen zon, veel grijze wolken en af en toe een bui. Onze eerste klim van de dag is 13 km lang en wordt gevolgd door een sublieme afdaling in het Teutoburgerwald. Vele kilometers lang zonder te remmen aan ongeveer 40 km per uur. Puur visueel genot! Verder volgen we de Neuebeken tot de stad Paderborn, een grote universiteitstad. Het is opnieuw beginnen regenen en we trekken naar de jeugdherberg, die andermaal is volzet, helaas. De uitbater is zo vriendelijk om voor ons naar een andere jeugdherberg te bellen, zo'n 20 km verderop, in Wewelburg. Vanaf Paderborn volgen we de Almeradweg. Zéér mooi langs kleine akkers en weiland omzoomd met oude wilgen. Zo volgen we de kleine kronkelende rivier met zijn vele oude bruggen en behalve wat grazende koeien en schaapjes zijn we verder alleen. Het blijft af en toe regenen maar wat ons meer parten speelt is de tegenwind. Hierdoor schieten we niet goed op en het is al goed donker als we zeker nog 5 km moeten fietsen. In het pikkedonker krijgen we een afdaling op losse keitjes gevolgd door een tweetal kilometers in het dichte bos. Met enkel onze fietsverlichting proberen we zo goed mogelijk op het pad te blijven dat een helling volgt en rechts van ons is het nogal diep, tenminste aan het zwarte gat te zien. We vinden het wel spannend en avontuurlijk. Eenmaal het bos volledig uitgereden zien we boven de linkerheuvel een grote lichtgloed. Hopelijk is dit het dorpje waar we heen moeten. Verder blijft het rondom ons heel donker. De weg stijgt langzaam en de grote verlichting van daarnet zijn de spots op het voetbalveldje van Wewelsburg. Dit is dan ook het enige met serieuze verlichting. Het duurt dus lang voor we de jeugdherberg vinden. Ook nooit gedacht dat deze zou gelegen zijn in de indrukwekkende versterkte driehoekige Wewelsburcht. Op de binnenplaats branden enkele oude lantaarns en een uitgesleten trap brengt ons tot bij de receptie. We krijgen een grote kamer op het bovenste verdiep. Er zijn 6 vleugels en verschillende grote ridderzalen. De burcht werd voor de derde keer verwoest tijdens de 2de WO wanneer ze door de nazi's in brand werd gestoken. Na de wederopbouw werd de jeugdherberg en een museum er in ondergebracht.

uit het dagboek...
8u10' is het wanneer ik wakker word. Bart ligt al een tijdje wakker, we genieten samen van de stilte. Buiten is het koud en erg vochtig. De heldere koude nachten brengen veel dauw. Er hangt een dichte mist waardoor het licht een andere schijn werpt op de gele binnentent. In de verte hoor ik een discussie tussen een echtpaar dat gaat over de boter die niet smeerbaar is. Ze lag wellicht in de voortent van de caravan. Aan het einde van deze discussie om iets banaals hoor ik hen beiden lachen. Het brengt mij ook aan het lachen. Verder blijft het muisstil op de camping. Vandaag zijn het verkiezingen in Duitsland. Al twee weken lang zien we in dorpen en steden affiches hangen. CDU, SPD, Die Linke, Grün ...allen met een korte, krachtige boodschap. Verder merken we weinig van de verkiezingscampagne. We zien geen TV, lezen geen kranten en onze laptop gebruiken we voor de blog, meteo, mails en nuttige info over de streken waar we doorheen fietsen. Maar nu is het zondag en stil op de camping. Het sanitaire blok is helemaal nieuw en wanneer ik er binnenkom lijkt me het één groot wellnessgebeuren. Grote verwarmde douches met regelbare massageknop, haardrogers, een zacht muziekje op de achtergrond, planten, ...Ik neem het ervan en probeer alles eens uit. Zo sjiek!! Straks moeten we nog betalen en gisteravond was de receptie al dicht en hebben we niet naar de prijzen geïnformeerd. In een grote was en droogruimte staat de verwarming hoog. Ideaal om onze kletsnatte tent te drogen. Ondertussen kunnen we ontbijten met verse roggebroodjes en de overnachting betalen. Slechts 12 € betalen we voor zoveel kampeercomfort.
Pas als de mist volledig is opgetrokken verlaten we de camping, het is al 12u. De zon geeft nu haar maximale warmte maar in de schaduw blijft het frisjes. Langs de Biggesee fietsen is een groot plezier, het is minder vlak dan rond de Möhnesee. Ook als we het grote meer verlaten blijft het stevig stijgen en krijgen we weer prachtige vergezichten voorgeschoteld. De afdalingen zijn lang en gaan erg vlug waardoor we veel remmen om niet sneller dan 50 km per uur te rijden. Het genieten met een grote G duurt verder de rest van de namiddag en avond. Vele mensen profiteren van die warme laatste septemberzondag. De avondzon werpt nu een warm en zacht licht over het landschap en op alles wat we te zien krijgen als we aan amper 8km per uur omhoogfietsen. Vele luchtballonnen rondom, twee roofvogels, paardjes aan het grinniken in de wei, koeien heel dicht bij elkaar, gezinnen met vermoeide kinderen in de bolderkar, wandelende ouderlingen, motards die stoppen, decapotables aan 30 km per uur, ….We zijn na een lange klim aangekomen in Blockhaus, op een prachtige plek redelijk hoog en de vergezichten zijn subliem. Aan de horizon zien we de hoogste toppen van de Vogezen met tussenin vele lange rijen heuvelruggen en beboste hellingen gehuld in een lichte avondnevel. Hier blijven we lang kijken en dromen we weg …

het oude centrum van Keulen

de vlakte tussen de Rijn en de Roer

de diep ingesneden Roervallei

aankomst in Erkensruhr bij Marleen en Mark die er een weekje verblijven...

het Roeroeverpad

Monschau

dicht bij de bron van de Roer

aangekomen in de Hoge Venen

Ruimte

voor vrijheid, voor stilte en voor leegte
voor bomen, voor water en voor stenen

om te ademen, de geuren der aarde
om te beminnen, en liefde te geven

om te aarden en te wezen
te worden wie we zijn

(Christelle 28-09-09)

Plots klinkt door de jachthoorn 'het vredeslied'...

2009-09-23T11:47:00.009+02:00

Inmiddels hebben we Polen verlaten. Het fietsen daar was een feest. Onophoudelijk door prachtige natuur en kleine levendige dorpjes waar de mensen ons behulpzaam waren bij het zoeken naar de weg of een slaapplaats. Alleen het traject Stargard Szczecin was zéér hectisch.
Vanaf onze eerste meters fietsen in Berlijn viel het ons op dat de waanzin van de tweede WO en de muur nog duidelijk aanwezig is. Op vele plaatsen worden we eraan herinnerd, museums, gedenktekens, stukken muur en vele monumenten zijn overal in de stad te bezichtigen.
Vanuit Berlijn fietsten we vlot naar Brandenburg om vanaf daar het derde deel van de bekende Hanze-fietsroute te volgen richting Keulen en de Roer die we dan stroomopwaarts zullen volgen tot bij de bron in de Hoge Venen.
Tot nu toe bevalt de route ons wel, al zijn de uitgestippelde wegen niet altijd geschikt voor onze beladen fietsen met dunne bandjes. Menigmaal rijden we ons vast in het mulle zand. Het stukje Elberadweg die we volgden kon ons zeer bekoren en lijkt ons ook goed geschikt om er te fietsen met fietskarren.
Een ongelooflijke meevaller is ongetwijfeld het mooie weer waar we nu al wekenlang mogen van genieten en daarbovenop kregen we zo nu en dan een flinke duw in de rug van de wind.
Op de camping in Räbke maakten we kennis met Kees, hij was in de andere richting onderweg naar Berlijn. Een boeiende man met heel wat kennis, we leerden veel bij. Hij werkt oa aan een fietsroute die de frontlinie volgt van de eerste werldoorlog ( van Nieuwpoort tot Zwitserland).
Op de camping in Holle bleven we twee dagen en brachten er de avonden gezellig door bij Alie en Jorrit, een koppel uit Nederland met veel fietservaringen.

De Duitse treinstellen hebben steeds één of meerdere fietswagons.

Het hoofdstation verlaten en Berlijn binnenfietsen.

De Reichstag

We bezoeken de Dom en genieten vanaf de koepel van een prachtig uitzicht op de stad.

uit het dagboek...
In plaats van het treintraject naar Berlijn vanuit Stargard Szczecinski te starten, fietsen we ons eerste deel tot Szczecin. Om 14u30 vertrekt de trein naar Berlijn, het is pas 10u als we Stargard uitfietsen, we hebben dus alle tijd. Na elke fietsloze dag doet het zo'n deugd terug te fietsen. De weg is redelijk rustig en er is veel ruimte voor ons als fietser. Het gaat vlotjes en we zijn zo op ons gemak dat we een verkeersbord met 'doodlopende weg' totaal negeren. Ervan overtuigd dat wij, fietsers, wel zullen doorkunnen. Ineens stopt de secundaire weg, alle auto's rijden de autostrade op. Links van de weg is er een benzinestation. Aan 4 mensen vragen we hoe wij fietsend naar Szczecin kunnen. Allemaal zeggen ze hetzelfde ; “de secundaire weg gaat over in een autostrade, er is geen andere mogelijkheid dan ook de autostrade te nemen, negeer het verbodsteken voor fietsers en blijf uiterst rechts op de pechstrook”. We doen het liever niet maar 10 minuten later zijn we aan het fietsen op de autostrade. Al bij al valt het wel mee (we maakten al erger mee), de strook waarop we fietsen is breed en er is niet eens continu verkeer. Veel erger wordt het wanneer we de stad naderen en de autostrade opnieuw overgaat in secundaire weg. Nu is er veel en zwaar verkeer, helemaal geen pechstrook, veel bruggen en bochten en steeds toenemend verkeer. Nog 8 km fietsen we met bijna ingehouden adem en onder serieuze spanning, tot we de eerste voetpaden zien en er ons direct op begeven. We wensen elkaar proficiat, we hebben het gehaald en dit doen we nu NOOIT meer.
In het centrum van de stad spoelen we het stof door met onze laatste zloty's en eten we grote pizza's.
Gelukkig kunnen we in het station de tickets voor Berlijn met de bankkaart betalen maar stom dat we voor de fietsen geen tickets kunnen kopen. Deze moeten we cash EN in euro betalen op de trein. Tegenslag, we hebben geen euro's en de laatste zloty's gaven we aan de pizza's. In alle mogelijke zakken, bijzakken en onderverdeelzakjes van onze fietsbagage zoeken we naar kleingeld. Alles bij elkaar komen we aan precies 5,60€ (eens gewisseld) en zijn daarme onze fietstickets toch betaald. Op het perron staat de trein al klaar. Superdeluxe kunnen we de fietsen in een daartoe bestemde wagon zetten. Eens in Duitsland kunnen we met bepakte fietsen zomaar de trein uitstappen.
Het is 16u30 als we in het hoofdstation van Berlijn aankomen. Ik stuur een berichtje naar Sem die sinds donderdag in Berlijn is en bij een vriendin logeert. Een paar weken geleden hadden we geregeld dat we elkaar hier zullen zien om samen de stad te bezoeken. Het is een prettig weerzien als we vlakbij het jeugdhotel Otello Sem op de fiets zien naderen. We willen Sem zoveel vertellen dat we niet goed weten waar eerst te beginnen. In het jeugdhotel kopen we een Welcomecard, dit is een metrokaart voor 48 u en korting in talrijke musea en horeca. Onmiddellijk hebben we het gevoel dat Berlijn een stad is met veel ruimte, brede lanen en veel groen. Daartegenover staat dat veel bezienswaardigheden ver uit elkaar liggen. Voor onze eerste avond beperken we ons tot het nemen van de metro naar de 'stadsmitte', daar maken we een flinke wandeling langs o.a. de Brandenburger Toren, de Reichstag, de Holocaust Mahnmal en in de buurt ervan gaan we samen eten maar vooral heel veel vertellen en genieten van ons samenzijn. Alhoewel het metrosysteem van Berlijn knap in elkaar zit laat ik het bestuderen van het plan aan Bart en Sem over. Volgen, instappen, uitstappen, veranderen van richting, instappen, uitstappen... Ik zie dat er veel gebruik wordt gemaakt van de metro, de mensen zitten en staan soms erg dicht bij elkaar. Ik mis een beetje de frisse zuivere lucht van het noorden. Niet te diep ademhalen, denk ik, dan blijven mijn kleinste longblaasjes nog even gespaard van die muffe metrolucht.

Volgende afspraak met Sem is zaterdagmiddag om 12u op de Alexanderplatz bij de fontein. Nu is die Alexanderplatz zo groot en zijn er meerdere fonteinen waardoor we elk bij een andere fontein wachten op elkaar. Via sms hebben we dit wel snel door en éénmaal elkaar gevonden wandelen we samen tot het Pergamonmuseum en dan naar de Dom. We bezoeken achtereenvolgens het museum, volgen dan eventjes een sjieke huwelijksmis en nemen dan de vele trappen tot helemaal bovenaan in de koepel van de Dom. Hier kunnen we naar buiten en Berlijn vanuit de hoogte bewonderen. Met de metro trekken we naar Checkpoint Charlie waar we er eerst wat rondkijken op het kruispunt. Vele toeristen willen gefotografeerd worden bij het grenshokje met 2 nepsoldaten.
Eens we in het mauermuseum zijn krijgen we pas een realistisch beeld. Doorheen de vele kamers in het oorspronkelijke huis waarin het museum is gestart in '63 worden we overdonderd door het vele beeldmateriaal en teksten. Alle bedenkbare middelen en methoden werden destijds ingezet en toegepast om over de muur heen te komen. Ook zien we beelden van het moment waarop men de muur bouwde. Grote rollen prikkeldraad werden gelegd op de plaats waar de muur kwam en in 24u tijd stond die muur daar. Ramen en deuren werden dichtgemetseld en mensen sprongen uit het raam van het eerste verdiep. Lange tunnels werden gegraven ( 3mnd dag en nacht, vele studenten offerden een semester op om bij deze graafwerken te helpen), op een beeldscherm zien we 57 mensen uit de tunnel komen. Ze deden er drie uur over, ook baby's en ouderen maakten deze ontsnapping door. Het museum is nu zeer groot en deels ondergebracht in nieuwe gebouwen. Bart en ik gaan aan de overkant even uitrusten en wachten er op Sem. Het doet goed om 's avonds nog wat te wandelen in de gezellige wijk 'Kreuzberg' met z'n vele wereldkeukenrestaurants en toffe winkeltjes. Het valt ons op dat het hier goedkoop is! We pikken uit het grote aanbod een restaurant met 'middelandse zee' keuken en veel vegetarische gerechten op de kaart.
Onze volgende afspraak met Sem is zondag om 13 u op de vlooienmarkt. Er heerst een gezellige drukte, we bekijken de kraampjes vol oude spullen, die nu weer trendy zijn. Een plotse regenbui zorgt ervoor dat de weinige horecazaken rond de markt gauw bomvol zitten, ook wij vluchten ernaartoe. Na de bui trekken we naar Kurfürstendamm waar we in de buurt het Kathe Kollwitz museum bezoeken. In het 4 verdiepingen tellende herenhuis wordt het hele oeuvre van Kathe Kollwitz permanent tentoongesteld. Geboren in 1867 en overleden net voor het einde van de tweede WO maakte ze de beide oorlogen van heel dichtbij mee waardoor alle leed en ellende horende bij oorlogen haar leven en werken bepaalden. We zijn alle drie sterk onder de indruk van hoe ze gevoelens kan weergeven en welke gevoelens ze weergeeft. Ze beheerst enorm de technieken en bezit een groot talent om via deze technieken op een eenvoudige wijze hoop en wanhoop, verdriet, geborgenheid, waanzin en dood uit te drukken. Niet alleen in haar tekeningen maar ook in haar beelden geeft ze hier uiting aan. In België staat haar bekende werk “ treurende ouders” in het Vladslo kerkhof van gesneuvelde soldaten. Dit werk maakte ze nadat haar zoon omkwam in de eerste WO. Na ons bezoek wandelen we nog vele kilometers door de boeiende stad. De werken die we zagen blijven lange tijd nazinderen.

De tuin der lusten van het Sanssouci-park in Potsdam.

Direct bij het verlaten van de camping fietsen we verder door de bossen op kronkelende paden. Het pad gaat over in een zandweg waarop het niet goed fietsen is. De aanhoudende droogte zorgt voor mul zand, onze gemiddelde snelheid daalt maar het plezier is er niet minder om. We genieten volop, fietsen uren alleen, geen auto's in de buurt...In één van de kleine dorpjes waar we doorfietsen staat er bij het schooltje een bank. Het lijkt er op dat er geen school is, zo stil hier. Het dorp heeft geen winkel, enkele uren per dag staat er een winkelwagen op het dorpsplein. Enkele voorbijgangers wensen ons smakelijk eten. Het is al een stuk in de namiddag als we in Brandenburg aankomen. De oude stad is nog in volle renovatie waardoor we niet in alle straten kunnen, we keren dan maar terug en drinken op een terras een koffie. Op een klein marktje doen we onze inkopen voor vanavond. Allebei hebben we zin in veel groenten en fruit. Na Brandenburg fietsen de kilometers vlotter, we hebben minder onverharde wegen en profiteren van een windje in de rug. Net over Woltersdorf slaan we af en fietsen temidden de aspergevelden en omliggende bossen. Er loopt één verharde smalle weg en het is zéér autoluw. Ideaal dus om bij het picknickbankje vrij te kamperen. Het is halfzeven, we zetten ons tentje en ik begin aan een groentestoofpotje. Een voorbijfietsende man stopt en slaat een babbel met Bart. Hij woont in het dorp in de buurt, is met pensioen en fiets graag en veel, zo'n 8000km per jaar. Het is reeds pikdonker als we aan het eten zijn en er een wagen stopt op de zandweg vlakbij ons kampeerplekje. De fietser van deze avond is teruggekeerd. Hij heeft een geschenkje bij en wat groenten en fruit uit eigen tuin. Hij zet zich bij aan tafel en eet met ons mee. Terwijl we naar elkaars verhalen luisteren genieten we samen van een glaasje wijn. Plots vraagt Roland of we het vredeslied kennen, hij begint het te neuriën en als we meeneuriën verdwijnt hij in het pikdonker naar zijn wagen. Op de tafel brand een kleine kaars als enige verlichting en aan de hemel schitteren miljoenen sterren. Ineens klinkt door de jachthoorn het 'vredeslied'. Hij speelt met zoveel gevoel en overgave dat het ons diep raakt! We spreken af dat hij morgenochtend terugkomt en wensen elkaar een goede nacht.
Na zo'n bijzondere avond volgt een mooie en lange nacht. Aan de sporen te zien rond de tent zijn er enkele herten voorbijgelopen. We hoorden niks en sliepen 10 uren lang. Als we water hebben opgezet om koffie te maken komt Roland toe en zijn vrouw Anita. Uit de auto halen ze een grote picknickmand met brood, havermoutpap, eitjes, koffie en thee. Ik krijg een mooie roos en ze krijgt een plekje in het midden van de ontbijttafel. We ontbijten samen en hebben een supergezellige ochtend met Anita en Roland. Ze vinden het zelf ook bijzonder, wonen al zolang in de buurt en vandaag is het de eerste keer dat ze hier ontbijten. Na het ontbijt speelt Roland terug op zijn jachthoorn, nu speelt hij 'de lorelei'. Anita vertelt ondertussen dat haar man pas leerde jachthoorn blazen sinds hij met pensioen is. Nu 7 jaar geleden. Onvoorstelbaar! We wisselen nog onze adressen en nemen afscheid.

Langs de Elbe

Is dit heimwee naar de DDR-tijd?

...en hier zullen we ons tentje opzetten!

De auteur van de Hanze-route kiest resoluut voor het fietsen door de natuur, op autoluwe wegen, fietspaden, boswegen en zelfs paden waar je niet met twee naast elkaar kunt wandelen. Heel regelmatig hebben we lange trajecten over onverhard en langs GR-paden. De mulle zandwegen blijven moeilijk fietsen maar toch proberen we het elke keer opnieuw.
De stad Tangermünde ligt langs de Elbe. De rivier die we overstaken in het begin van onze reis, daar waar ze uitmondt in de zee. Voor Tangermünde volgen we enkele kilometers de rechteroever van de Elbe door prachtig natuurgebied. Na het bezoeken van de stad, die zéér de moeite is, volgen we lange tijd de linkeroever van de Elbe waardoor we als het ware in een lus hebben gefietst. Bij een picknickbank met afdak vinden we opnieuw een mooi plekje om vrij te kamperen, ver van de autowegen, aan de oever van de Elbe. Voor we de tent induiken mogen we terug genieten van een prachtige sterrenhemel.

Polen, een ontmoeting met heden en verleden!

2009-09-10T12:52:00.015+02:00

Eerst een toepasbaar gedicht ons toegestuurd door Liza, metekind van Christelle:

Fietsen is een mooie sport,
waar je meestal vrolijk van wordt.
Genietend van mooie tochten,
scherp sturend door lekkere bochten,
afdalend met de nodige zwier,
't is en blijft dan een plezier.
Niet altijd is het even fijn,
gekweld te worden door zadelpijn.
Of rijden met snot voor je ogen,
geen zakdoek om 't af te drogen,
of een vliegje in je linker of rechteroog,
evenmin is het altijd droog.
Nee, de ware fietser van grote tochten
weet zich te wringen door allerlei bochten.
Zit niet met wind, modder en regen,
Nee, die geniet ervan en kan er tegen

We zijn aangekomen in Stargrad Szczecinski dichtbij de Duitse grens. Na de Baltische Staten fietsten we door de provincies Masurië en Pomorskie, twee prachtige merengebieden in het noorden van Polen, “de groene long” van het land. 30% van de oppervlakte zijn bossen en 5% meren. Het was een waar fietsplezier om in dit paradijs voor ecotoerisme en natuurliefhebbers te mogen fietsen. Daarbij komt nog de afwisseling van de steden die een eeuwenoude, bewogen geschiedenis uitademen, met veel belangrijke en goed bewaard gebleven historische monumenten. In Tallinn en Riga zagen we de eerste kerken en kathedralen in “baksteengotiek”, hier in het noorden van Polen duikt deze bouwstijl steeds vaker op. Zelfs in kleinere dorpen, weliswaar in afgezwakte versie, zien we de dorpskerken en stadhuizen in baksteengotiek. Totaal onbewust hiervan beslisten we in Finland om vanaf Berlijn de Hanzeroute te fietsen tot ergens in de buurt van België. Deze route kiezen we omwille van de afwisseling van natuurschoon en cultuur en het traject past in de westelijke richting die we uitmoeten. Laat nu net de baksteengotiek het symbool zijn van de “Hansa-steden”. 300 jaar lang heeft de Hanze de handel en het leven aan de Oostzee gedomineerd. Hier lag het centrum van de Europese economie in de Middeleeuwen. Als we het verhaal achter de baksteengotiek leren kennen, wordt zo stilletjes aan alleen maar onze interesse aangewakkerd hiervoor.
Dit weekend bezoeken we Berlijn en in het postkantoor ligt “post restante” het boekje klaar met de uitgeschreven fietsroute, deel 3 van de Hanze-route. Met dank aan Luc Oteman voor de uitstekende service. http://www.opdefiets.net/

uit het dagboek...
Prachtige ochtend, helderblauwe strakke lucht met stralende zon. Ideaal voor de eerste schooldag. Vanaf de camping zien we groepjes kinderen in uniform naar school gaan. De meisjes in witte bloes met grijze of zwarte rok, de jongens een grijs of zwart maatpak. Vanaf het eerste leerjaar tot het laatste middelbaar. De middelbare scholieren vullen in de late voormiddag al goed de terrasjes van Suwalki. Sinds Finsness in Noorwegen, en dat is precies 2 maanden geleden, is mijn zadel kapot en opgelapt met tape en een hoesje erover. Voor we wegrijden uit Suwalki koop ik dus eindelijk een zadel. Voor een luttel bedrag vind ik er één met prima vering.

We bevinden ons in de provincie Masurië, een groot merengebied ten NO van Polen. De komende week fietsen we via de secundaire en lokale wegen door heel Masurië en dan door Pomorskie. Als we in een klein dorp wat inkopen doen, komt een man ons veel vertellen over de geschiedenis ervan. Tot de 2de WO behoorde Masurië bij Duitsland. We zullen dit merken aan de bouwstijl en de plaatsnamen in het Pools en Duits. We fietsen door een prachtig heuvelend landschap, urenlang zonder ophouden is het zéér mooi en leuk fietsen. Wat doet het goed om opnieuw wat meer te klimmen en dalen. Het mooie aan dit merengebied is dat we de contouren van de meertjes zien, de heuvels zijn klein en kort op elkaar, soms wel grillig van vorm. Tussenin fietsen we door bossen met prachtige oude bomen aan weerszijden van de weg. Dat betekent wel extra goed uitkijken als er auto's voorbijsteken want uitwijken zit er niet in. In Wydminy ligt er net buiten het dorp weer zo'n meer en we zien vanaf de weg een mooi open stukje weide vlakbij het water. Hier kunnen we vrij kamperen, er staat zelfs een picknickbank. Ideaal! Even later komen 3 fietsers met weinig bagage zich bij ons installeren. Een tent hebben ze niet bij, ze slapen onder de blote sterrenhemel. Ze zijn onderweg naar Klaipeda in Litouwen, vandaar varen ze terug naar Duitsland. Blijkbaar echte waterratten, alle drie nemen ze direct een duik in het meer. Voor we gaan slapen kijken we nog wat naar de sterren... en Bart ziet er één vallen.

Na een zalige nacht met 10 uren diepe slaap komen we om 7u30 uit de tent. Een grappig zicht, 2 van de drie mannen liggen op een zeil met aan hun hoofd stoelen die ze hebben op de grond gelegd om zich te beschutten tegen de wind. De derde man ligt verderop in de weide en al volop in de zon. Wij starten ons ochtendritueel en genieten in de zon van ons ontbijt. De mannen komen langzaam wakker en op gang. Onder een afdak, waar ze al enkele stoelen haalden, vinden ze nog een tafel. Aan het eind van de aanlegsteiger installeren ze zich voor hun ontbijt.

de ridderburcht in Reszel

boerderijcamping in Lutry, waar we helemaal alleen staan

Onze eerste 15km fietsen we vlot (door een sterke ZO wind). We komen in de stad Gyzicko en ook hier getuigt de architectuur van een rijk verleden. We nemen onze tijd, lopen wat op de markt en doen een terrasje. Onze tocht van vandaag voert zich net als gisteren verder door het magnifieke landschap van de Mazuren. Wat zijn we blij met onze keuze om via dit gebied van Oost naar West te fietsen. Onze volgende stopplaats is Ketrzyn waar we genieten van lekkere schepijs. Na Ketrzyn moeten we nog meer klimmen maar we beleven er veel plezier aan. Omdat de avond er nog net dat ietsje extra's aan toevoegt blijven we doorfietsen tot Lutry. Een klein dorpje op de weg naar Kaliningrad, de Russische enclave binnen de EU. Als we aankomen op de Agrotourizm hebben we 93 km's op de teller. En weeral staan we alleen op het grote domein. Het was een mooie warme en soms behoorlijk lastige fietsdag. De douche spoelt het plakzweet van ons en helemaal verfrist kruipen we in onze slaapzak.

Ik haal in het dorp confituur en kefier. Het leuke aan de dorpjes hier is dat ze zoveel authenticiteit uitstralen. Er is veel vooruitgang bij vroeger, zoals aangelegde voetpaden, in de meeste huizen dubbel glas, enz... De grote winkelketens hebben hier nog geen vaste voet aan de grond gekregen. De oudere mensen kunnen rustig zelfstandig om hun inkopen naar het winkeltje om de hoek. Alhoewel ik zelf de confituur uit het rek kan nemen wacht ik mijn beurt af en vraag het aan de verkoopster. Enkele dagen geleden haalde we zelf uit het winkelrek wat we wilden. De verkoopster kwam op ons af en met een strenge NJE was het ons gauw duidelijk dat zij wel de waren uit het rek zou nemen.

Het landschap blijft veranderen, de heuvels worden groter waardoor de klimmen dan ook langer. De sterke zijwind speelt ons behoorlijk parten. Hij is zo krachtig dat het een klus wordt om onze fietsen overeind te houden. We houden onze tocht voor vandaag kort en in het stadje Dobre Miasto informeren we naar een camping. Enkel op 5 km buiten de stad is er een 'agrotourizm'. Voor een zachte prijs kunnen we er overnachten met avondeten en ontbijt inbegrepen. Het lijkt ons wel wat om het Pools boerenleven van dichterbij te leren kennen en zo trekken we naar Prazlity waar we inderdaad helemaal afgelegen aan het eind van een lange grindweg de boerderij vinden. Een Frans echtpaar, beiden afkomstig uit Polen, komt ons tegemoet. Ze verblijven hier 2 weken en bezoeken van hieruit hun familie. Bij het naderen van de boerderij was het ons opgevallen dat er zoveel ganzen rondliepen over de omliggende akkers. Wel een mooi beeld, die gele gemaaide tarwevelden vol lange rijen waggelende ganzen. We vernemen dat hier ganzen gekweekt worden voor de eieren en deels voor de pluimen. In de weide lopen enkele prachtexemplaren van koeien. Een schots ras met dik lang haar en korte poten. De stier heeft zelfs korte dikke krulletjes op zijn kop. Als je hun naam roept komen ze van over heuvel in de weide gelopen. De hiërarchie is duidelijk te merken. Met de stier in de buurt laat de koe de appel die we haar gooien netjes liggen. Het zou wel eens kunnen dat de stier de appel wil. Zodra het maar eventjes begint te schemeren komen alle ganzen in lange rijen afgewaggeld van de heuvelende akkers richting het erf. Het is aandoenlijk mooi om te zien. 's Avonds kunnen we proeven van de heerlijke plaatselijke keuken. Een met kool en champignons gevulde pannekoek in ei met chapelure gewenteld en dan gebakken in de oven. We brengen de avond door met het koppel uit Frankrijk. Ze vertellen over Polen vroeger en nu en beamen de positieve vooruitgang van het land. We hebben het hier zo naar onze zin dat we een dagje blijven.
Na ons wekelijks telefoontje naar het thuisfront zijn we vertrekkensklaar. Ondertussen is het wel behoorlijk beginnen regenen zodat we alle regenkledij aantrekken. Nu nog een uitgebreide fotosessie met iedereen en helemaal opgeladen verlaten we deze warme plaats. Wat werden we hier hartelijk onthaald en verwend met zoveel lekker eten. In de gietende regen rijden we het erf af en worden we enthousiast door de familie en medegasten uitgewuifd. Nog een laatste blik op de ganzen en de schotse koeien en we zijn over de heuvel.

Het blijft de eerste uren flink regenen en gelukkig houdt het op als we 's middags in Mittakovo aankomen. Het centrumplein van het dorp is volledig gerenoveerd, alle huizen hebben een mooi kleurtje en op één van de bankjes kunnen we even verpozen. Wellicht door ons uitgebreid ontbijt maar we hebben onvoldoende honger en fietsen nog door tot in Morag om er te picknicken. De wind is nog altijd erg krachtig en vandaag is het ook wat frisser. Net als de dagen voor Dobre Miasto fietsen we vooral langs smalle wegen met aan weerszijden eeuwenoude bomen, wilgen, eiken, notelaren. Zodra er iets beter asfalt ligt is er meer en sneller verkeer. Kort nadat we wegrijden uit Morag is er beter asfalt en nog wat verder is de weg afgezet door een politiewagen. We zien aan de overkant van de bocht een brandweerwagen en een wagen in de berm. Niks ernstigs op het eerste zicht. We zien enkel de overkant waardoor we ons wel afvragen wat er aan de hand is aan de andere kant van de weg. De file wachtenden wordt langer en we staan er al een tijdje wanneer een politieman zegt dat wij mogen doorfietsen. Net bij de plek van het ongeval moeten we terug wachten. De persfotograaf is vanuit alle hoeken foto's aan het nemen van wat er nog rest van de moto die aan de rechterkant van de weg ligt. De moto is rats in twee en er liggen nog verschillende onderdelen verspreid over de weg. We mogen verder fietsen en er flitst van alles door onze gedachten. Zelf fietsen we nu al één week langs deze relatief rustige wegen. Héél plezant en mooi, op en af en met vele bochten en steeds weer langs die prachtige oude bomen. Helaas zijn er wagens die razen aan onverantwoorde snelheden en soms net voor een bocht nog inhalen. Na het ongeval fietsen we een lange tijd alleen voor we opnieuw worden ingehaald. Het ongeval heeft tijdelijk effect, de auto's rijden trager en met een boog om ons heen. 20' later is hier echter niks meer van te merken. Na 25km goede asfalt is het voor ons genoeg. We houden de secundaire weg voor gezien en nemen de lokale wegen met veel putten en bulten maar met het grote voordeel dat er bijna geen auto's meer passeren. We genieten volop van onze laatste fietsuren van de dag, komen langs kleine dorpjes met typische dorpstafereeltjes. Bij een nog smallere weg langs een meer volgen we de aanwijzing voor de 1km verder gelegen 'agrotourizm'. Er hangt regen in de lucht als we na 1km stappen op een zandweg aankomen bij de laatste woonst van het amper 15 tellende woningen van het dorp. We maken de grote poort open en zodra we op de binnenplaats komen stapt een vrouw naar ons toe. Ze lijkt ons wat gestresseerd. Te bgrijpen, er gaat een feest door ter gelegenheid van haar naamfeest, de verjaardag van haar dochtertje en het naamfeest van haar man. In Polen wordt een naamfeest goed gevierd. Er hangt een gezellige sfeer. De genodigden komen toe en de geschenkjes worden uitgepakt. Ondertussen is het hard aan het regenen. Hier hadden we ons tentje willen zetten maar nu opteren we toch voor een kamer. Er is nog één kamer vrij, de overige zijn ingenomen door familie en vrienden die blijven overnachten. We installeren ons en dan gaat Bart op zoek naar een keuken waar we nog wat warms kunnen bereiden. Net op dat moment nodigt de vrouw ons uit om aan te schuiven bij de feesttafel. Totaal onverwacht en we zijn dus aangenaam verrast met deze uitnodiging. Het feestje gaat door in een voormalige schuur dat nu dienst doet als bio-restaurant. Omwille van het feest is de restaurant gesloten. Op lange tafels ligt er veel lekkers uitgestald. Allemaal zelf bereide eigen bioprodukten. Onze tafelgenoten zijn een koppel uit Duitsland, zij is uit Oost-Polen afkomstig, vlakbij de grens met Wit-Rusland. 10 jaar geleden kochten ze hier een lapje grond op wat zij 'het paradijs' noemen en bouwden er hun bescheiden droomhuisje. Ze wonen in Duitsland maar brengen alle vakanties door in Matyty. We hebben een lange babbel met deze mensen over de streek, de ziel van de Mazuren en de bewogen geschiedenis. Op de achtergrond speelt een oudere man melancholische pianomuziek en worden Russisch-Oekraïnse liederen gezongen. Een bijzondere avond op deze mooie plek.

http://www.przystan-matyty.superturystyka.pl/

We verlaten het 'paradijs' maar niet zonder eerst afscheid te nemen van de families waarmee we een prachtige avond doorbrachten, de uitbaters van de hoeve (paardenmanége) en het Pools-Duitse echtpaar. Bij deze laatsten krijgen we nog een rondleiding in hun huisje dat helemaal in Scandinavische stijl is gebouwd. Net als gisteren worden we ook vandaag enthousiast uitgezwaaid.
De wind staat hard en speelt ons behoorlijk parten. Gelukkig loopt de weg nu steeds meer door dichte bossen waar de wind minder kans krijgt. Dreigende wolken in de verte voorspellen nog buien en tegen de middag is het zo ver. Meestal gaat de wind dan liggen, maar nu dus niet. Onze regenkledij gaat niet meer uit. We trappen ondanks weer en wind goed door want men wist ons te zeggen dat het laatste veer over de Wiszla om 18 u is. Het lukt ons uiteindelijk om tegen 17u30 bij de rivier aan te komen. Op deze plaats was er tot de 2de WO een brug over de Wiszla, tijdens bombardementen werd ze vernietigd en nooit meer heropgebouwd. Het veer kan pas varen als het waterpeil voldoende hoog staat en er zo voldoende stroming is. De stroming wordt namelijk gebruikt als aandrijving. Er kunnen per overvaart maar 3 wagens mee waardoor lange files wachtenden ontstaan. Tijdens de overvaart vertelt ons een man dat alles klaar ligt om een nieuwe brug te bouwen maar milieuverenigingen verhinderen de uitvoering ervan. Zeldzame en laagvliegende vogels zouden afgeschrikt worden door de constructie. We denken dat milieuverenigingen in Polen een machtige invloed hebben als ze zoiets kunnen verhinderen.

avond in Swornegacie

Langs de weg komen we een houtverwerkingsbedrijf tegen waar we het traject van boom tot plank kunnen volgen.

De Baltische Staten, een drieling ...?

2009-08-31T15:33:00.020+02:00

De Baltische Staten,
worden meestal in één adem genoemd “Estland, Letland en Litouwen”, alsof het om een drieling gaat. Al fietsend van noord naar zuid hebben we heel wat verschillen gezien. Wat de landen gemeen hebben is hun omvang, lage bevolkingsdichtheid, geschiedenis en ... hun lekkere melkproducten. Ondanks dat er weinig geschikte alternatieven zijn voor de doorgaande wegen, lenen de drie landen er zich ook toe om te fietsen. Het is overwegend vlak met veel natuur, bossen, meren, kronkelende rivieren en een rijke cultuur die vooral zichtbaar is in de grotere steden.

Estland doet ons denken aan de Scandinavische landen. Vooral de eilanden Hiiumaa en Saaremaa gelijken landschappelijk op het zuiden van Finland. Er zijn natuurlijk de uitgestrekte bossen maar ook de bouwstijl van de huizen vertonen een Finse invloed. De taal heeft geen enkele gelijkenis met de Indo-Europese talen maar maakt, samen met Finland, Hongarije en Noord-West Rusland, deel uit van de Fins-Oegrische talen. Uiteindelijk blijkt dit voor ons geen probleem omdat in Estland bijna iedereen Engels spreekt of verstaat. Het land is op veel vlakken sterk veranderd sinds het herwinnen van de onafhankelijkheid na de Sovjettijd en is zelfs heel vooruitstrevend op vele vlakken. Het is moderner, westerser en welvarender dan Letland en Litouwen.

Van Letland onthouden we vooral ons aangenaam bezoek aan de steden Parnu en Riga. Beiden zijn zeer de moeite waard. Riga om zijn autoluwe, historische binnenstad met gezellige pleintjes. Parnu, die gelegen is aan een baai, naar het zuiden gericht, is een uitstekende plaats om uit te rusten en eens te genieten van zon, zee en strand. In Riga hoorden we meer Russisch spreken. Blijkt dat 60% van de inwoners Russen zijn. In Letland volgden we meestal de groene kust met zijn uitgestrekte verlaten zandstranden.

Binnen de grenzen van Litouwen zou het middelpunt van Europa liggen. Wij vinden het een land met twee gezichten en worden aan een hels tempo heen en weer geslingerd tussen positieve en negatieve indrukken. De welvaart neemt toe maar blijkbaar niet voor iedereen, en staat in schril contrast met de nadrukkelijke aanwezigheid van verloederde staatsgebouwen en vervallen huizen die nog steeds worden bewoond. We zagen hotels en horecazaken van uitstekende kwaliteit en andere die naam niet waardig. Kaunas, de tweede grootste, en vroegere hoofdstad van het land heeft een prachtige historische binnenstad maar is grotendeels aan renovatie toe.
Een paar zaken die ons zijn opgevallen in Litouwen zijn; de vele kruisen langs de weg die aantonen dat de bevolking overwegend katholiek is maar ook aantonen dat er vele verkeersslachoffers vallen. De vele oudjes die langs de straat of op de markt bloemen, fruit en groenten uit eigen tuin verkopen. In de winkels zijn de rekken met alcoholische dranken buiten proportie.

op het strand van Parnu in Estland

in de ondiepe zee van Letland, Bart op weg naar een ochtendduik

ooievaren langs de groene kust van Letland

de historische binnenstad van Riga, een oude Hanzastad

Een hoofdstad verlaten is meestal een adrenalinerush, in Finland gaven we het nog geen kans maar in de Baltische landen beginnen we het zelfs 'eventjes' weer leuk te vinden.

Op de foto's zie je hoe we de drukke brug over de Daugava kunnen omzeilen.

op een campingboerderij in Letland

ook in Letland maar vooral in Litouwen worden de koeien nog vaak met de hand gemolken

de Via Baltica...

is een snelweg doorheen de 3 Baltische Staten en maakt deel uit van de Europese weg die Wenen met Helsinki verbindt. Overwegend een 2-vaksbaan met aan beide zijden al dan niet een aanwezige pech/vlucht-strook. In het beste geval is deze 2 m breed, meestal is het slechts tussen de 20 cm en 1 m breed. Hierop fietsen vraagt enige behendigheid vooral de stukken met veel vrachtverkeer. De asfalt is echter van uitstekende kwaliteit. Met Europees geld is de via Baltica zo goed als volledig heraangelegd. Nog geen 10 jaar geleden was je als fietser hier de koning te rijk. Door het toenemend verkeer is dit voorgoed verleden tijd. Waar we kunnen kiezen we voor secundaire wegen, zolang het maar geen zandwegen zijn want deze zijn hier echt niet te fietsen. Het is echter enkel op de Via Baltica dat we medefietsers ontmoeten, vooral Polen maar ook twee keer Spanjaarden uit Barcelona.

de markt in Panevezys...

Op zoek naar veters komen we werkelijk alles behalve veters tegen. Bij navraag stuurt men ons naar de dichtsbijzijnde supermarkt. Eindelijk met veters in de hand op weg naar de kassa....valt de electriciteit uit. Iedereen moet direct alle boodschappen achterlaten en het gebouw wordt geëvacueerd. Nog steeds geen veters...

zwoele, zonnige avond in de oude stad van Kaunas

en de ochtend daarop in hetzelfde Kaunas trotseert een bruidspaartje de zondvloed

het zuiden van Litouwen wordt glooiend

pas in Polen... en het klikt meteen

De groene parels van Estland

2009-08-22T08:54:00.011+02:00

Na precies 4 weken fietsen in Finland hebben we het land van water, bomen en stenen op een andere wijze dan de vorige landen verlaten. We waren 'nooit eerder' in Finland geweest en het moet gezegd, het kostte ons enige inspanningen om het land beter te leren kennen, maar het loonde dan ook de moeite. Finland ervaarden we dikwijls positief als 'nooit eerder' gezien of meegemaakt. We beleefden de stilte en de ruimte van het noordelijk land zeer intens. Komende helemaal uit het Noorden waar, behalve stenen, niets groeit, zagen we zeer langzaam eerst mos bloeien, dan lage grassoorten en struikjes, dan dwergboompjes van honderden jaren oud die zich nog steeds kronkelen naar het licht. De eerste weelderige bloemen toonden zich en de bomen werden hoger. Huizen waren er amper en bijna nooit zichtbaar, verscholen in het bos. Het was een sterke beleving om 1700 km te fietsen in dit eenzame en slechts langzaam veranderend gebied. Ondertussen zijn we nu in Estland die qua karakter en uitstraling nog steeds op een Scandinavisch land lijkt. We hebben nu Tallinn en de eilanden Hiiumaa en Saaremaa bezocht en er grote delen van gefietst. Een geval van overmacht zorgt ervoor dat we op vandaag in Parnu zijn, niet eens zo ver van Tallinn. (zie dagboek)

we verlaten de eilanden-archipel in Finland

één van de verdedigingstorens van Tallinn, Kiek in de Kök = kijk in de keuken, in het laagduits, de taal van de Hanze

slenteren door het Middeleeuwse decor van Tallinn

Tallinns 'skyline'

uit het dagboek...
Voor we het mooie domein 'Gammelgarden' verlaten wandelen we nog even door het bos naar het kleine strandje. Gammelgarden is een oude herenhoeve met kasteelallures waarin nu een jeugdherberg is ondergebracht. Naast het hoofdgebouw zijn er nog een aantal bijgebouwen, waaronder de bakkerij die nu dienst doet als zomerpizzeria. De twee oudste kinderen van het gezin staan hiervoor in en ze doen het uitstekend! Drie generaties van dezelfde familie houden de jeugdherberg open. We hebben genoten van onze rustdag op mijn verjaardag en ondertussen is ook de fiets van Bart hersteld. De versnellingskabel was kapot waardoor hij nog enkel op het kleine verzet kon rijden. Een officiële fietsenmaker is er niet op het eiland maar de man naar wie men ons doorverwees wist blijkbaar van wanten. Vanaf nu kan Bart terug in gepaste versnelling fietsen.
Vandaag fietsen we ons laatste deel van de eilanden-archipel. Wellicht omdat we de stad Turku naderen en we het laatste pontje achter de rug hebben wordt de weg drukker en vinden we de route minder interessant. Het is zelfs flink wennen aan de drukte van de stad eenmaal we Turku binnenrijden. Toch doen we een poging om door het centrum te wandelen en met de fiets aan de hand begeven we ons in de autovrije winkelstraat. Op een terrasje bestellen we een koffie maar van echt genieten is er geen sprake, vergeleken met de rust waaruit we komen is de drukte nu nog even te groot.Voor ons is dit de grootste stad sinds Oslo, zo'n 2,5 maand geleden. We overwegen om in Turku de trein naar Helsinki te nemen omdat we vrezen voor de drukke verbindingswegen. Het ticket is nogal prijzig maar om 18u30 stappen we moeiteloos de trein op. 'Moeiteloos' omdat we zomaar met de fiets vanaf het perron op gelijke hoogte de trein instappen. Op hoge snelheid razen we door het landschap, het voelt wat vreemd aan. Wanneer we om 20u even moeiteloos uit de trein stappen begeven we ons direct in het volle centrum van Helsinki. Alle winkels zijn nog open en de straten lopen vol jongelui in hippe outfit. Onderweg naar, de 12 km van het centrum afgelegen, stadscamping komen we voorbij de ferryterminal van Vikingline. Vooraleer we verder fietsen informeert Bart zich naar de prijzen en vaartijden voor de ferry naar Tallinn. Al snel is hij terug met de tarieven en uren in de hand. Blijkt dat op vrijdag (morgen dus...) de tickets duurder zijn en de boot vertrekt om 11u. Een snelle optelsom doet ons al even snel beslissen om nog vanavond de boot te nemen, dwz binnen een half uur! Helsinki kunnen we later nog bezoeken en 12 km fietsen heen en terug naar een camping waar we amper zullen verblijven lijkt ons ook niet aantrekkelijk. Zo schuiven we aan in de lange rij wachtende auto's die het cardeck van de Vikingline binnenrijden. Bijna als laatste mogen we onze fietsen stallen tussen lange rijen vrachtwagens. Een jongeman van de crew waarschuwt ons om bij het verlaten van het schip extra goed uit te kijken voor de vrachtwagens en ons fluovestje aan te trekken. De Vikingline telt 7 verdiepingen en het cardeck is vergelijkbaar met de parking van Euralille (shoppingcenter in Rijsel). De parkeerruimte waar onze fietsen staan hoort bij 'vogels' en is nog eens onderverdeeld bij 'zwanen'. Je hebt ook de parkings 'zoogdieren' en 'vissen'. In de twee eerste verdiepingen zijn de kajuiten ondergebracht. We kunnen onze ogen niet geloven en onze oren slaan al helemaal tilt zodra we op het derde verdiep komen. Lange rijen met links en rechts tientallen slots (gokspelen) waarvan de meeste bezet door zowel jong als oud. Om op het dek te komen sturen ze ons eerst door een café, dan een restaurant en tenslotte moeten we een dancing dwarsen. Een orkestje is zich aan het installeren en koppeltjes van rijpere leeftijd maken zich klaar om straks een tango of een walsje te dansen. Eenmaal op het dek zien we nog net de trossen lossen en het gedrochte van een schip de zee opvaren, aangedreven door krachtige jet-motoren. Terug binnen is de dans reeds ingezet, de supermarkten zijn open en het geld rolt. Middenin dit hele gebeuren voelen we ons gedurende enkele uren buitenaardse wezens.

Nog lang voor het schip aanmeert staan we reeds bij onze fietsen. Met het fluovestje aan banen we ons een weg langs de vrachtwagens tot we helemaal vooraan staan, vlakbij de poort. Nu nog geduldig wachten tot de poorten open gaan. Het is middernacht, de poorten gaan open en de crew geeft signaal dat we kunnen vertrekken. Als allereerste volgen we de aangeduide weg tot buiten de terminal en rijden recht het centrum van Tallinn binnen. Een hulpvaardige Est had eerder op de boot voor ons enkele goedkope hotels op de stadskaart omcirkeld. Gedurende één uur fietsen we alle low-budgethotels af. Of ze zijn volzet of bij de ingang troepen flink benevelde mannen samen. We keren terug richting haven waar we al eerder hotel Central hadden gezien. Weliswaar een groot hotel en daarom dachten we dat de prijs evenredig zou zijn. Algauw wisten we dat dit een goedkoper land is, een zachte prijs dus. En héél fietsvriendelijk! Met bepakte fiets mogen we in de lift naar het vijfde verdiep, door de gang naar kamer 527 waar er ruimte zat is voor beide fietsen. De zakken blijven aan de fiets hangen en wij vallen om op bed. Het is laat en we zijn erg moe!

De regenbuien van gisteren zijn weggetrokken en met de fiets aan de hand wandelen we door het zonovergoten centrum van Tallinn. Fietsen hier is niet mogelijk. Niet omdat er teveel volk rondloopt, want het toerisme komt pas in de late voormiddag op gang. Nee, alle centrumstraten zijn in dikke kasseien gelegd, met diepe wijde groeven. Door het regenweer gisteren hebben we niet veel rondgelopen in de stad. Ik maakte er dan maar gebruik van om naar de kapper te gaan en mijn haar een 'coupe Tallinn' te geven. We hielden ook nog enkele uurtjes platte rust. Zoals we wel vaker doen fietsen we ook vandaag op kompas de stad uit. In 2003 waren we ook in Tallinn en toen werd er gretig gebouwd rond de stad. Nu zijn alle grote bouwwerken af. Megagrote shoppingcenters en ultramoderne kantoorgebouwen en woonblokken zorgen voor de skyline van de stad.

een deel van een grote formatie snaterende trekvogels reeds op weg naar het zuiden

uitrusten bij het kasteel van Hapsaluu

op het eiland Hiiumaa vinden we veel symboliek

aangekomen op het eiland Saaremaa

uit het dagboek
Aanvankelijk waren we van plan om naar Parnu te fietsen en dan de kust verder te volgen tot Riga. Maar nu we in een reisverslag lazen dat er nog veerboten varen tot 30 augustus tussen Saaremaa en Ventspils (Letland) willen we toch liever op de eilanden Hiiumaa en Saaremaa fietsen, de groene parels van Estland. Het lijkt ons een mooi alternatief om zo in Letland toe te komen. Met een flinke tegenwind maar onder een warme zon fietsen we onze eerste dag in Estland. De wegen zijn van iets mindere kwaliteit maar ze zijn voldoende breed en er is weinig verkeer. We zien ons eerste ooievaarsnest en snel daarop enkele ooievaren. Landschappelijk lijkt het nog op Finland, al vinden we hier minder in het wild groeiende bloemen. In Linnemaë, na 96km, fietsen we naar een camping die ongeveer op 3km van de weg ligt. Op een gravelpad midden in het bos vinden we de camping 'Kiige', er staat nog een kleine tent en enkele blokhutten op het mooie terrein. Behalve op de middag zijn we vandaag geen dorpen meer tegengekomen en dan ook niet voorzien om nog een potje te koken. Gelukkig maakt de vrouw des huizes voor ons nog een lekkere maaltijd klaar met veel verse groenten. Ons tentje staat dichtbij mooie oude bomen op een heuveltje. Het is ook hier oorverdovend stil en we vallen beiden in een diepe slaap.

Na een lange nachtrust worden we 's morgens verwend met een overvolle ontbijttafel met koude en warme gerechten. Opnieuw is het zwoegen tegen de wind als we fietsen naar Haapsalu. We rusten er uit bij het kasteel. Vanaf het pitoreske station van Haapsalu nemen we dan het fietspad op de oude spoorwegbedding tot Haltermaa waar we om 16u30 met de ferry varen naar Hiiumaa. Op zee staat ook een sterke wind en we worden gewiegd op het ritme van de golven. Kardla, de hoofdstad van het eiland Hiiumaa wordt onze volgende bestemming. Op de kaart staat een camping aangeduid. Nadat we eerst zelf hebben gezocht doen we navraag in een winkel en blijkt er geen camping meer te zijn. Dan maar hotel Pardu en voor de zoveelste dag op een rij krijgen we veel en lekker eten, comfort en alles aan de prijs van één overnachting op een camping in Scandinavië.

We maakten gisteravond nog een ommetje naar Kardla, op die manier hebben we het hele eiland doorkruist als we nu naar Söru fietsen. Een vroege herfstaankondiging maakt dat we vandaag regelmatig regenkledij aan- en uittrekken. Wel passend bij het beeld van een vroege herfst zijn de talrijke fruitbomen waarvan de volgeladen takken nu al de grond raken. Ook de notenbomen dragen veel vruchten. De laatste bosbessen worden geplukt en paddestoelen van formaat schieten uit de grond. De herfst ziet er in elk geval veelbelovend uit hier in Estland!
In Söru aangekomen staat een niet zo'n lange rij auto's te wachten. Iedereen blijft wel in de wagen zitten, de wind waait immers nog steeds krachtig waardoor de ferry ook nu weer de ontstuimige zee op moet. Bart heeft snel uitgerekend dat dit onze 23ste overzet moet zijn. Vele korte en enkele langere (meer dan een uur). Fietsen en varen gaat goed samen, vinden we. Langzaam reizen! En zoals uren fietsen door de bossen helemaal niet saai hoeft te zijn en zelfs veel verscheidenheid laat zien, zo ziet de zee er ook telkens weer anders uit. Als we in Leisi, op het eiland Saaremaa aanmeren is het 18u30. Er is geen camping in de buurt maar wel een hotel op 4km in het kleine gehucht 'Oitme'. Eenvoudige, maar zeer smaakvol ingericht, gerenoveerde koeiestallen bieden aan 30 gasten een overnachtingsplaats. De volledige inrichting is in het thema ' koeien'. Van bedlinnen en gordijnen tot het servies. Zeer goedkoop en ook hier weer WIFI. Trouwens, overal waar men komt in Estland is er blijkbaar WIFI. In de velden rond het hostel staan tientallen houtsculpturen, allen door dezelfde man gemaakt. Het is hier mooi, een echte aanrader!

de Kaali-krater

uit het dagboek
We vertrekken pas tegen de middag. Het hield nog niet op met regenen. Goed aangekleed trotseren we onze eerste flinke bui van de dag. Zo ééntje om U tegen te zeggen. We krijgen nog enkele kleinere buien en als we in Kaali aankomen is het opnieuw zomer. In Kaali bezoeken we de meteorietkrater en het museum. Deze laatse is gewijd aan de krater maar vooral aan de verschillende dolomietstenen die op het Saaremaa eiland voorkomen. Na het bezichtigen van dit prachtig historisch gebeuren is het nog 20km naar Kuressaare. Sinds 1998 officiële zusterstad van Kuurne. Hier bevindt zich het enig bewaard gebleven middeleeuws kasteel van de Baltische staten. Tijdens het Sovjet-tijdperk was Kuressaare een belangrijk kuuroord voor de top van de communistische partij. We verblijven 2 nachten in het Syg-hostel, een sportgymnasium dat tijdens de zomervakantie dienst doet als hostel. Sinds enkele dagen hebben we beiden last van een vervelend fysiek kwaaltje dat vooral voor fietsers om de nodige verzorging en rust vraagt. We fietsten al wat minder kilometers per dag maar dit blijkt onvoldoende te helpen.
In het toerismekantoor informeren we naar de overzet van Pontu naar Ventspils (Letland). Groot is onze verbazing en het moest er een keer van komen, als we vernemen dat er sinds deze zomer helemaal geen bootverbindingen tussen Estland en Letland meer zijn. Amai, amai, amai …..nu maken we snel een klik, bekijken de route voor de komende weken en bedenken mogelijke altenatieven. Honderden kilometers terugfietsen is niet direct onze optie (maar als het moet dan moet het). Een klein tusseneiland wordt 2 keer per week bevaren maar het risico dat we daar dan vastzitten willen we niet nemen. De bus nemen naar Parnu is ook een mogelijkheid. Als tenminste de fietsen meemogen. We worden aangeraden om ons best vooraf te informeren hierover. Voorlopig ziet het er naar uit dat we nu toch Parnu zullen zien en dan verder de kust volgen tot Riga. Voor we naar het busstation stappen bezoeken we het lieflijke stadje, slenteren langs de haven, bezoeken het Arensburgkasteel en genieten van een glas op een terras. In het busstation vernemen we dat het meenemen van de fietsen afhangt van de goodwill van de chauffeur. We spreken af dat we nu nog geen tickets kopen, maar morgen om 13u45' (zodra de chauffeur toekomt) terug komen. In het restaurant in de buurt van het hostel hangt een plezante, ietsje uitbundige sfeer. Er gaat een optreden door en de plaatselijke jeugd is er verzamelt. Uiteindelijk blijven we hier lang hangen en is het al middernacht als we terug naar het hostel stappen.

20 augustus

Voor Estland een belangrijke dag vandaag. Een stukje geschiedenis om enige verduidelijking.
In september 1944 trokken de Duitsers zich uit Estland terug en de Sovjet-Unie herstelde haar macht. De verliezen in de 2de WO waren erg groot. 45% van de industrie en 40% van de spoorwegen waren beschadigd en 1/5 van de bevolking is tijdens de oorlog gesneuveld. De communistische partij kreeg het in Estland voor het zeggen en de Esten waren in de minderheid in de regering. Tot het einde van de jaren 70 groeide de angst dat het culturele erfgoed en taal van de Esten zou verdwijnen ivm de russificatie. In het onderwijs werd er al les gegeven in het Russisch. De etnische bevolking begon zich steeds meer in te zetten voor een onafhankelijk Estland. Langzamerhand kregen de etnische Esten opnieuw de meerderheid in de regering en in mei 1990 werd de Republiek Estland uitgeroepen. Het zou tot 20 augustus 1991 duren voor de onafhankelijkheid door het westen erkend werd. Dit is op heden een nationale feestdag. Tegenwoordig groeit de economie van Estland erg hard. In de jaren van overheersing door de Sovjet-Unie werd dit erg belemmerd.

uit het dagboek...
We staan om 13u45 paraat bij het busstation en hopen op een goedgezinde buschauffeur. De bediende aan het loket doet snel teken dat het in orde is, ze had het er al over met de chauffeur en de fietsen mogen mee. Al bij al valt het nu toch nog mee. Het is wel ongeveer een 4tal fietsdagen terugkeren, maar het pitoreske Parnu leent er zich uitstekend toe om er wat te blijven hangen.
Terwijl Bart de fietsen zo goed mogelijk in de grote bagagekoffer van de bus legt probeer ik de fietstassen er allemaal in te krijgen. De rit duurt bijna 4 u en we voelen dat we de komende dagen in Estland nog regelmatig over een slecht wegdek zullen fietsen. Zodra we in Parnu zijn en we de fietsen en fietstassen uit de koffer hebben gehaald, maken we een rondritje door de stad en naar het strand. Op het strand lopen nog mensen te genieten van de warme avondzon. Het voelt goed aan om hier te zijn. Parnu heeft heel wat te bieden. Een uniek plekje is in elk geval de 'ladies beach'. Wellicht het enige strand in Europa waar enkel vrouwen toegelaten zijn. Het strand is al vele tientallen jaren enorm geliefd bij vrouwen die ongestoord willen baden in de zon. Na onze verkennende rondrit zoeken we de camping 'Konse' op, gelegen aan een rivier op ongeveer 2km van het centrum. De omgeving van de camping is al wat minder pitoresk dan het centrum maar het is er wel rustig en er hangt een gemoedelijk sfeertje. Voor het eerst op deze reis staan er nog Belgen op de camping.

Langs de Botnische Golf naar de Baltische Zee

2009-08-12T13:47:00.013+02:00

Sinds we de Botnische Golf bereikt hebben in Kemi, volgden we 1000 km de grillige kustlijn. Wat opvalt is dat er heel weinig toerisme is zoals wij dit kennen aan onze kust. Er zijn maar enkele zandstranden, eerder rotsen en bossen tot vlak bij de zee. Het water is nooit erg diep en overal steken grote keien net boven het water uit en zijn er altijd wel een handvol eilanden te zien. Op die manier heb je zelden het gevoel een grote zee te volgen.

We naderen nu heel dicht Helsinki waar we de overzet zullen nemen naar Tallinn. We verlaten Finland die we volledig van noord naar zuid hebben gefietst met een krul rond Turku, in het zuidwesten, ook de Turku-eilandenarchipel genoemd.

Volgende week zullen we de drie Baltische Staten doorkruisen, die samen bijlange nog niet zo groot zijn als Finland.

wasplaatsen speciaal voor tapijten

onze eerste en enige terras in Scandinavië

Vallentine, de lieve Russische kookmoeder uit
Karelië

Kris en Karin uit Londen

Uit het dagboek...
In Oulu blijven we 3 nachten en hebben er toffe contacten met o.a. Valentine, een Russische verpleegster op pensioen en nu kookmoeder voor een gemengde groep van 50 personen uit Karelië. Ook met Kris en Karin, prille twintigers uit Londen hebben we leuke momenten. Ze zijn vertrokken op wereldreis met de fiets. Eerst trekken ze naar het Noorden, dan hebben ze een vlucht naar Bangkok, vandaar naar Australië, Nieuw-Zeeland en tenslotte naar Amerika. Gezien wij van het Noorden komen hangen ze aan onze lippen. Van zowel Valentine als Kris en Karin nemen we hartelijk afscheid en fietsen de camping uit onder een stralende zomerzon. Algauw worden we door enkele onweders achtervolgd. Telkens kunnen we er op het nippertje aan ontsnappen. Toch wordt het even benauwd als we rondom ons 4 à 5 onweersbuien met bliksems zien en de daarbijhorende krakende donders mogen aanhoren. Het laatste onweer waar we noodgedwongen door fietsten ligt nog vers in ons geheugen. Toen fietsten we in het helse onweerlawaai door tot middernacht omdat we nergens konden schuilen. Nu fietsen we onder een stijgende adrenaline heel hard en spelen het spel van de natuurelementen mee. We zijn opgelucht en blij als we in Raahe op de camping aankomen en de volgende onweersbui uit de lucht valt net nadat we onze tent hebben gezet. Oef!

dagboekvervolg...
Raahe is een mooi dorpje aan de kust met zachte pastelkleurige houten huizen. Ook aan de kust nemen we de kleine wegen, vaak onverhard maar zo rustig door de bossen. Langzaam zien we groter wordende open plekken langs de weg en worden de huizen zichtbaar. Hier doet men beperkt aan landbouw. In Kalajoki, na 73 km fietsen, beslissen we de camping te nemen gelegen aan een groter strand. Over heel de westkust zijn er weinig zandstranden en voor het eerst sinds we de kust volgen maken we een lange wandeling langs de waterlijn. Zo ver we zien kunnen, kronkelt de kust en reiken bossen tot het water. De Botnische Golf is redelijk ondiep en hier is dit goed te merken. Enkele mensen zijn wel 200 m ver in zee en komen nauwelijks tot aan hun knieën in het water. Het doet deugd eens blootsvoets in het water en op het zand te lopen. Door het vele fietsen zijn onze spieren wat verkort en wandelen is een goede strekoefening om de spieren wat te rekken.

Dagboekvervolg...
Als we Kalajoki verlaten hebben we voor de derde opeenvolgende dag de wind mee, dit en het aangename zomerweer maakt dat we alweer een schitterende tocht fietsen langs en door stille dorpen en landbouwgebied met steeds groter wordende velden en akkers. We vliegen en beetje!
Als we in Larsmo aankomen hebben we 99 km gefietst. Op 500 m van de weg ligt bij het meer een mooie rustige camping. We hadden het niet direct door maar na een half uurtje komen de buren ons goedendag zeggen. Ze kennen ons van in Rovaniemi, toen hebben we ook onze tent naast hen gezet. Het is een jong kinderrijk gezin met hun vijfde kindje op komst. Ze wonen in Alta, Noorwegen.
Van Larsmo fietsen we eerst naar Jakobstad, in het Fins 'Pietersari'. Sinds gisteren is het ons opgevallen dat vele plaatsnamen in het Zweeds en Fins vermeld zijn. Ook de huizen zijn meer in Zweedse stijl. Voor ons wel leuk, opnieuw een beetje Zweden in Finland. Jakobstad is een redelijke grote stad met, net voor je de stad binnenkomt, een grote papierfabriek. We zien hoge bergen houtpulp en vrachtwagens die op en af rijden met stapels berkenstammen. Net voorbij Jakobstad fietsen we dan langs een grote nertsenfokkerij. We denken dat hier zo'n 2 à 3000 nertsen per twee in kleine hokjes ronddraaien want om te lopen hebben ze geen plaats. Indringend zijn de geluiden die ze maken wanneer de kweker de hokken nadert met hun voedsel. Het domein is gigantisch groot en helemaal achteraan ver van de stinkende hokken blinkt de villa op een heuvel. Bah!
In Maxmo na 86 km fietsen krijgen we van een vriendelijke man de tip om te kamperen bij het plaatselijke zwemmeertje. Een zalig plekje waar we een duik nemen in het meer voor we gaan slapen. Door de stilte slapen we van 21u tot 8u 's morgens. Aan een bankje vlakbij het water nemen we rustig ons ontbijt en genieten tot ver in de voormiddag van het alleen zijn. Bart kreeg gisteravond nog een gedetailleerde fietskaart van een koppel dat kwam praten en enorm geïnteresseerd waren in onze tocht. Het waren Zweedssprekende Finnen, ze hadden 2 kindjes en zijn zwanger van hun derde. Het valt ons op dat Finland ondanks het zeer dun bevolkt is, veel kinderrijke gezinnen telt. Mooi!

Ook hier zien we nog steeds veel fuchia wilgeroosjes

Stille dorpen langs de kust

helmgras groen

open tuinen oneindige rust

sint-janskruid geel

houten huizen in pastel

wilde rozen rood

golvende korenvelden

haver rogge gerst

fiere paarse distels

bosbessen blauw

ontelbare eilandjes

sieren de zee

de zachte zee

met eb noch vloed

westenwind

christelle, 5 aug 09

dagboekvervolg...
Tot Vaasa is het slechts 29 km en tegen de middag zijn we er al. Net als in Zweden kunnen we ook in Finland tussen 11 u en 14 u een menu krijgen voor en vriendelijk prijsje (tussen 7,5 en 9,5 €). Als het ons uitkomt maken we hier gebruik van. Vandaag hebben we het getroffen, gebakken zalm met ovengebakken aardappelen in een dillesausje met een uitgebreid assortiment salade. Voor dessert is het schepijs. Natuurlijk dat het ons smaakt en nadien blijven we wat hangen in de stad.
Doordat we nog 's avonds enkele uren fietsen is het landschap bijzonder mooi. De avondzon heeft intense diepwarme kleuren aan de vele korenvelden. Er is hier zo weinig luchtvervuiling en stofdeeltjes waardoor we steeds helder zicht hebben en tot zeer ver kunnen zien. De camping die we dachten te vinden blijkt niet meer te bestaan. Toch blijven we op deze plaats. Met een klein klakje water en wat verscholen achter de bomen wassen we ons allebei nog van top tot teen. Na een dag zweten op de fiets doet zelfs een 'klakje' water wonderen.
s' Morgens moeten we eerst 13 km de drukke E8 op om dan de terug op de fietsroute te komen. Urenlang fietsen we langs opvallend goed onderhouden oude woningen, vaak nog op natuurstenen fundering. De laatste 20 km voor Kristinestad fietsen we langs de zee en tussen de bomen door vangen we af en toe een glimp op van het rustige water. Hoewel we al meer bewoning hebben blijven de momenten waarbij we mensen zien schaars. Op de camping in Kristinestad zijn we de enige met een tent, dit is ons al vaak overkomen. Steeds meer mobilhomes en caravans en haast geen tenten meer te zien op campings. Het gevolg is dat de plaatsen voor tenten niet de mooiste zijn en niet altijd plat. De mooiste plekjes vinden we nog altijd in de vrije natuur. Net voor we gaan slapen vraagt Bart me nog eens mee te gaan naar het strandje. Al snel heb ik door waarom. Een pracht van een volle maan schijnt over de baai waar de camping is gelegen. Na twee maanden met klare zonnige nachten is dit nu wel een heel bijzonder moment. Sinds Rovaniemi kwam er eerst een lichte schemering 's nachts en geleidelijk aan kregen we donkere weliswaar nog heel korte nachten. Dit is genieten!

dagboekvervolg...
Vanaf Kristinestad tot Merikarvia wordt het voornamelijk fietsen langs de zee, door de bossen en weiland en op zachtjes slingerende stille wegen. Op het plaatselijk strandje van Sideby nemen we onze picknick. Behalve een zwarte nerts zijn we verder alleen. Het is een nieuwsgierig ding. Grappig om zien komt hij geregeld tot dicht bij ons en zodra wij het merken is het snel weg. Het kleinere schiereiland bij Merikarvia is onze volgende bestemming voor de avond en nacht. We zien al meer volk op de camping maar nog geen buitenlanders. Een Fins koppel uit Helsinki stelt ons veel vragen over onze reis en wat we vinden van hun land. Ze zijn enorm enthousiast over wat we doen en als we 's morgens de tent afbreken worden we door de man gefilmd. Op reis hebben we meestal meer contact met de plaatselijke bevolking, hier in Finland loopt dit wat moeizamer. De meeste mensen maken een stille, verlegen indruk.
Er bestaat een bekend werk van de Finse danser Reijo Kela ' The Silent People'. In 1994 danste hij tussen 800 vogelverschrikkers, sindsdien zijn ze blijven staan en is het een permanente expositie. 2 keer per jaar worden ze aangekleed naar het seizoen. Het idee achter het werk doet bij vele mensen vragen rijzen. De auteur laat de bezoeker zelf nadenken over wat het idee achter het werk kan zijn. We zagen 'the silent people' niet life, maar hebben erover gelezen en foto's gezien. Hoe langer we door Finland fietsen, hoe meer we leren over het land en haar geschiedenis, hoe meer we vinden dat dit werk wel eens de Finnen symboliseert.
In elk geval vinden wij dat de Finnen mogen trots zijn op zichzelf dat ze zo respectvol omgaan met de natuur.
Zaterdag 8 augustus,
Vandaag is het 3 maand dat we onderweg zijn. Hoe langer we weg zijn hoe groter het besef van wat dit bij ons teweegbrengt. De afwezigheid van haast, stress, vervuiling, lawaai en de volle aanwezigheid van ruimte, rust, stilte, vrijheid, ontmoetingen en bovenal prachtige natuur beleven we zeer intens en laat een diepe indruk na.
Net als de voorbije week rijden we ook vandaag door bossen bezaaid met grote stenen en rotsblokken ooit achtergelaten door stervende gletsjers. De fietsroute nr 8 die we al lange tijd volgen blijkt een goede keuze te zijn. We doen wel heel wat meer kilometers langs de kronkelende kust maar het loont zeer de moeite. Tussen Merikarvia en Rauma hebben we maar één camping en die ligt te vroeg op onze weg. Doorrijden tot Rauma is dan weer te ver. We zien wel en overwegen om desnoods nog eens vrij te kamperen. De bosbessen zijn momenteel goed rijp en wanneer we een bospaadje zien vanaf het fietspad, worden we snel verleid om bessen te plukken. Heerlijk!
Even voor Luvia, het is ondertussen 18u en we hebben 80 km op de teller staan worden we door een Nederlander aangesproken. Hij woont wat verderop en heeft een huis dat hij verhuurt. We hebben algauw een aangename babbel met Arie en na kort overleg beslissen we om op zijn aanbod in te gaan. Eerste straat rechts, dan links en dan opnieuw rechts, midden in het bos en op 200 m van de zee vinden we de woning van de familie van der Arend. Hun vroegere huis staat volledig ter onze beschikking. Na 3 weken ononderbroken in de tent mogen we dus nog een keertje op een matras slapen. Leuk! We maken kennis met Arie en zijn Finse echtgenote Kristina en wandelen naar het strandje. Een jong gezin is nog aan het zwemmen in de avondzon. Het uitzicht is mooi, het is rustig en we blijven wel 2 uur op het bankje wat lezen, schrijven en verder gewoon genieten van de avond.
Omdat we helemaal geen haast hebben vinden we het leuk om, voor we 's morgens vertrekken, eerst verder kennis te maken met Arie en Kristina. Nu we al 3,5 week fietsen door Finland zijn ons al heel wat zaken opgevallen, vooral uit de natuur, maar evenzeer over de bouwstijl, de taal en de Finse maatschappij. Arie en Kristina kunnen ons hierover veel vertellen en we leren alweer en pak bij. Een prima plek om te onthaasten.

het stadscentrum van Rauma

dagboekvervolg...
Nu we bijna in het zuiden van Finland zijn kijken we er enorm naar uit om de eilanden-archipel ten zuiden van Turku te fietsen.
Met flinke tegenwind fietsen we richting Rauma, een stadje bij de kust dat een bezoekje waard is. Een bijzonder stadscentrum met zeshonderd houten huizen met gekleurde gevels uit de 17de en 18de eeuw. Staat op de Unesco Werelderfgoedlijst. Ondanks de wind fietsen we toch door tot Uusikaupunki, de teller staat op 102 km als we op de camping aankomen, we hebben honger en zijn aan een douche toe.
De partijen rotsblokken zijn groter en maken het landschap naar het zuiden toe steeds heuvelachtiger. Na 50 km over Uusikaupunki hebben we onze eerste van de 8 veerboten die we de komende dagen nemen. Veerboten en bruggen verbinden de vele eilandjes die we in de archipel zullen fietsen. Het deel dat wij fietsen bestrijkt zo'n 150 km. Vanmorgen hadden we nog geïnformeerd naar de vertrektijden van de veerdiensten. Van amper 2 boten kende men de exacte uren. Info voor toeristen is vaak beperkt moeten we helaas vaststellen. Zo komt het dat we de laatste boot van de dag al missen op het tweede eiland. Bij een klein haventje mogen we vrij kamperen. We genieten van een mooie zonsondergang en weten dat het vannacht ook hier erg stil zal zijn.

Fins Lapland, van noord tot zuid

2009-07-31T16:38:00.014+02:00

13 dagen fietsten we door het zo rustige Fins Lapland waarbij we in Inari en Rovaniemi wat langer bleven. In een land met 5,2 milj. inwoners op een oppervlakte van 338.000km² waarvan 65% bos en 18.000 meren, speelt de natuur de hoofdrol. Dit mochten we aan de lijve ondervinden.
Er waren mooie ontmoetingen met de plaatselijke bevolking en een warm bezoek van Hilde en Jan uit Kortrijk. In Rovaniëmi hadden we een bijzondere ontmoeting met een Japanse reiziger die de wereld rondreist op zijn step.
Onze weg door Finland loopt anders dan vooropgesteld omwille van 2 redenen. Bezoek aan St-Petersburg in Rusland gaat niet door en Christelle had al veel allergische reacties op insectebeten (muggen en horzels) waardoor we niet langs het oosten fietsen. De Finse westkust belooft minder muggen. De zomer in Finland valt goed mee en behalve één flink onweer waar we door moesten is het elke dag zonnig en warm. Wanneer we op een plaats kwamen met meer bewoning deed het raar om meer dan 10 mensen samen te zien en bij het naderen van Oulu klonken geluiden als het vegen van de stoep of jongeren op hun brommertjes ineens zo vreemd en vertrouwd terzelfder tijd. We zijn terug in de bewoonde wereld!

Op het liedje 'Ride that bike' hebben we een filmpje gemaakt: (klik op onderstaande url ter hoogte van 'watch'!
http://www.youtube.c/om/watch?v=YPwxUFqb qzI

twijfelend landschap tussen toendra en taiga

het uitgestrekte Inarijarv

in het Lemmenjoki Nationaal Park vlakbij de 'goudrivier'

het is zo stil dat we vaak enkel onze wielen horen zoeven op het asfalt

in Pokka tussen Inari en Kittila

zomer in Noord-Finland

de Ourasjoki

ontmoeting met Hilde en Jan bij de Ourasjoki

zeldzame vogel

met Koji Nagami, de Japanse stepper

uit het dagboek...

In Polnak fietsen we Finland en daarmee ons zesde land binnen. We begeven ons in Fins Lapland. Sinds we de Tanafjord verlieten volgen we de Tanarivier die vanaf Polnak nu de grens vormt tussen Noorwegen en Finland. Grote delen van de Tana is natuurgebied. Nadat we Varanger verlieten zijn we zowat Finland binnen gegleden, weliswaar nog enkele korte klimmetjes net voor en over de grens maar de kilometers fietsen nu toch sneller. In Utsjoki verlaten we de Tana en volgen de E75 die hier in het noorden nog zéér verkeersarm is. Pas vanaf Kaamanen zien we terug mobilhomes en bussen, wellicht via Karasjok onderweg naar de Noordkaap. We hebben 2 x vrij gekampeerd voor we in Inari toekomen. Dit is de eerste plaats sinds we in Finland zijn waar we kunnen geld afhalen. Door ruim 200km toendra gefietst, nauwelijks een huis of mensen gezien, wel enorm veel rendieren en daardoor ook veel horzels (grote vliegen met een angel op hun kop). Helaas word ik door deze laatste geplaagd en gebeten en krijg ik hierop allergische reacties. Dikke lagen 'calmiderm' verzachten het leed en af en toe een oerkreet om mijn ongenoegen te uiten.
In Inari blijven we 2 dagen op de camping en genieten aan het Inarijarv (jarv=meer). Voor we Inari verlaten bezoeken we SIIDA, het Samenmuseum. Hier worden we enorm geboeid door de veelheid aan informatie over de Samencultuur en alles wat leeft boven de Poolcirkel. Allemaal heel mooi visueel voorgesteld aan de hand van een tijdslijn, de seizoenen, tekst en prachtig beeldmateriaal. Dit is vast een belangrijke erkenning voor deze oude bevolkingsgroep die zich lang verdrukt voelde en nu nog steeds hard ijvert om hun rechten.
Bij het verlaten van Inari kiezen we ervoor om de rustige '955' te nemen naar Rovaniemi en niet de E75 die ongeveer parallel loopt, maar met snel verkeer. Het weertje blijft zomeren en de bloemen staan ook hier weelderig in bloei. Het landschap veranderde reeds voor Inari stilletjes van toendra naar taiga en nu zijn de taigabossen gemengd. Opnieuw een ander landschap. Eerst nog weidse vergezichten met lage begroeïng en aan de horizon af en toe een kale afgestompte berg. Nu al minder vergezichten. Heel smalle, hoge naaldbomen en hogere berken. Tot aan het Mennesjarv fietsen we heel relax, geregeld komen we rendieren tegen en heel af en toe wat plaatselijk verkeer. Bij het Mennesjarv ligt geen dorp, enkel wat huizen en één ervan is een camping. Behalve nog een koppel zijn we er verder alleen. De man zit bij ons aan tafel, eet zijn vers gevangen vis en vertelt dat het nog tot vorig jaar altijd volzet was op de camping. “De Finnen blijven thuis door de crisis”, zegt hij en het is een slecht 'cloudberry' jaar. Juni was te koud en er zijn nauwelijks vruchten! Hij en z'n vrouw komen jaarlijks om cloudberrys te plukken. In de grillhut op de camping stookt Bart nog een vuurtje waar we ons wat warmen voor we de tent induiken.
s'Morgens komt de man ons vertellen dat er vlakbij goud in de rivierbedding te vinden is. Elke dag haalt men er kleine stukjes goud uit. Dit jaar zelfs een stukje van 65gr en één van 122gr.
Sinds gisteren fietsen we langs en deels door het grote Lemmenjoki Nationaal Park. Joki = rivier, in deze rivier zit dus goud. De rit die volgt tot Pokka is opnieuw zeer eenzaam, geen mens komen we tegen. Het dagenlange fietsen door dit eenzame, geïsoleerde gebied brengt ons in een nooit eerder gekend gevoel van rust. Eerst dachten we dat het een soort vermoeidheid was maar dit is het niet. Het gaat meer om een levenswijze bij het onderweg zijn die ons in dit gevoel brengt. Na alle impressies die we de voorbije weken opdeden voelt het goed aan om nu 'hier' te fietsen.
Op de kaart staat soms een plaats vermeld waarvan we denken dat het om een dorpje gaat. Als we er dan voorbij komen merken we enkel een bordje met dezelfde naam op geschilderd dat wijst naar een weg in het bos. Dan blijkt het de naam van een familie te zijn die er woont. Het huis zelf zien we meestal niet, dat staat ergens diep verscholen in het bos.
In Pokka aangekomen is er een café die ook dienst doet als camping. (weetje: in Pokka zijn de koudste temperaturen ooit in Europa gemeten, nl -51° in januari '99) Vandaag is het zonnig en warm! Wanneer we het café binnenstappen voelt het eerst wat vreemd aan. Veel opgezette vogels staan en hangen er in het rond. Ook een vos en enkele marterachtigen. De airco maakt dat enkele vogels, opgehangen aan een touwtje, voortdurend rondvliegen. Voor we ons informeren over de mogelijkheid om er onze tent te zetten genieten we van een kopje koffie en gebak van het huis. Algauw raken we aan de praat met de sympathieke uitbater en voelen ons op ons gemak om er te blijven overnachten. Hij duidt ons een plek aan waar we de tent mogen zetten. Het sanitair van het café mogen we gebruiken om ons te wassen. Hij stelt ons voor om er een warme maaltijd te nemen, keuze is er niet. Zijn vrouw bereidt voor het gezin rendiervlees met puree. Uitgehongerd als we zijn is dit voor ons zéér ok en proeven van de plaatselijke keuken is altijd mooi meegenomen. Omwille van de grote zwermen muggen en vele horzels rond de tent blijven we de rest van de avond binnen. Er zijn geen andere kampeerders. Pokka en dit café is vooral de enige stopplaats tussen Inari en Kittila die ongeveer 180km uit elkaar liggen. Ook voor ons dus een welgekomen stop in dit eenzaam gebied zonder bevoorradingsmogelijkheden. We luisteren nog lang en geboeid naar de verhalen van de man. Hij is sterk bezield door de natuur, de visvangst, zijn rendieren en de jacht. Zelf maakt hij elke winter tochten tot 2000km met zijn sneeuwscooter door het hoge noorden. In de schaarse zomermaanden wil hij het café uitbaten en de voorzieningen voor de toeristen wat comfortabelder maken.
Na Pokka moeten we een lang stuk fietsen over een onverhard weg door het bos. We worden aangeraden de linkerweg op de splitsing te nemen, de '9552' is slechts 47 km onverhard ipv 64 km. Maar voor we vertrekken krijgen we een stevig ontbijt voorgeschoteld zodat we de dag goed zullen doorkomen. Havermoutpap, eieren, worst, tomaten, brood en karnemelk. Voor we afscheid nemen van deze plek en sympathieke mensen schrijft Bart nog iets in het gastenboek. Onder een stralende hemel fietsen we onze achtste dag door de bossen van Fins Lapland. Welgeteld één wagen komen we tegen op de 9552 . Voor de wagen loopt een kudde rendieren. Pas als wij naderen lopen de rendieren weg. We hebben ondertussen geleerd dat ze vluchten voor fietsers omdat ze denken dat we wolverinen (wezelachtigen) zijn. ( wolverinen doden de rendieren door in hun luchtpijp te bijten, drinken het bloed en eten enkel de tong). De rendieren zijn auto's meer gewoon en hebben er geen schrik meer van, fietsers daarentegen kennen ze niet.
Op ongeveer 35 km voor Kittila gaat de weg over in asfalt. We komen voorbij een goudmijn dat in handen is van Canadezen. Hier worden 250 mensen tewerkgesteld Na een volle week fietsen door de wildernis van Fins Lapland zijn we ineens in bewoond gebied met zichtbare welvaart. Het doet ons denken aan aan het omstreden Canadees goudmijnproject in Rosia Montana in Roemenië waar zoveel verdeeldheid heerst onder de bewoners van het dorp. De tewerkstelling zorgt er voor meer welvaart maar de oudere bewoners zien dan meer de nadelen van dit grootste project. Hier in Lapland lijkt de impact niet zo drastisch, ook niet voor de natuur. Het is vooral onder de grond dat men graaft en niet een hele berg die men afgraaft. Hopelijk maken ze nooit dezelfde ramp mee als in Roemenië toen er cyanide vrij kwam in de rivier en zo de Tisza tot ver in Hongarije zwaar bevuild raakte waardoor alle vissen stierven en er jaren geen visvangst meer mogelijk was. De dorpen langs de Tisza waren op sterven na dood!
In Kittila krijgen we onverwacht en berichtje van Hilde en Jan. Ze zijn onderweg van de Noordkaap terug naar huis en rijden een stuk door Zweden. Misschien is het een mooie plek om elkaar te ontmoeten in Maijanen aan de Ourasjoki waar een camping is. Voor ons op één dag fietsen van Kittila....toch wel spannend!

Voorbij het einde.

2009-07-20T14:24:00.016+02:00

Eerst en vooral bedanken we iedereen voor de respons op onze blog, via mail of in stilte onze tocht meevolgen. Telkens er internet beschikbaar is, zijn we nieuwsgierig naar de reacties en werkt dit stimulerend. Een beetje nieuws van het thuisfront is leuk. Sinds ons vorig bericht vanuit Lakselv was het niet vanzelfsprekend te internetten of tijd te maken voor onze blog. We bevonden ons namelijk 'voorbij het einde'.

Bereiken

we bereiken een omgeving

en niet een plaats
en hebben een gevoel bereikt
en niet een daad

ons noordelijkste fietstraject in fluo

in het noorden hangen de wolken zo laag dat je het gevoel hebt de hemel te kunnen aanraken

het kleine dorpje Kunes vlakbij de Laksefjorden

uit het dagboek...
Na een veel te korte nacht (door de muggenaanval en nachtzon op de tent) staan we allebei met een grote vermoeidheid op. De tent uitkomen evenals ontbijten is niet vanzelfsprekend. Het wordt dus een walking/running-breakfast en met ons muggennetje op het hoofd breken we de tent af. We zijn elke dag blij om op de fiets te stappen, te vertrekken en nieuwsgierig naar wat komen zal. Vandaag zijn we dus superblij! Zodra we aan het fietsen zijn ondervinden we helemaal geen hinder meer van de muggen en de knotts. Amai, de toendra!! De laatste wildernis van Europa. Wij vermoeden dat de kleinste onder alle dieren die hier leven toch de wildste zijn.
De route die we volgen richting Ifjord maakt snel alles goed. De opklaringen worden groter en voor het eerst sinds Oslo voelen we zelfs een zwoele zuidenwind. Het wordt een hele dag lang fietsen door een adembenemend landschap. Eerst nog redelijk groen maar dan steeds ruwer, ruiger en onherbergzaam desolaat. Enkel langs de fjorden zijn er een paar gehuchtjes. In één ervan 'Kunes' zien we een bord met 'Somerkaféé' erop. Alhoewel we net hebben gepicknickt met een lekker theetje kunnen we aan de verleiding niet weerstaan. Dit stukje bewoning is het eerste wat we vandaag tegenkomen, het is prachtig gelegen en niet onbelangrijk, net voor een steile klim. We stappen even later een gezellig ingericht zaaltje binnen waar het heerlijk geurt naar koffie en wafels. Aan de muren hangen en op de tafels liggen traditionele spullen uitgestald. De Europakaart hangt uit met hier en daar kopspelden opgeprikt. We kunnen koffie bestellen en vragen er meteen maar een wafel bij. In de zetels zitten drie meiden veelkleurige sokken te breien. Men vraagt ons om op de kaart van Europa een wit speldje te prikken op onze woonplaats. We bevinden ons namelijk in het schooltje van Kunes en de kinderen houden statistieken bij. Mmm...interessant! We blijven wat praten en vernemen dat het dorpje 300 inwoners telt en er lopen 2 kinderen school. Het oudste moet wel na de vakantie in Lakselv naar school (89km zuidwaarts). Maar, zegt ze enthousiast, “binnenkort wordt er een kindje geboren in Kunes”. Als wij een tweede keer in Kunes komen, mogen we een gekleurd speldje prikken op ons land van herkomst, nu een wit. Wat zouden we hier graag terugkomen, wie weet?
De rest van de middag blijven we door dit sublieme landschap fietsen, zowel langs de fjord als in het binnenland zijn de uitzichten haast vermoeiend mooi. De vele klims worden lastig en als we in Ifjord aankomen voelen we ons uitgeput. Ook hier weer veel muggen, knotts en horzels( grote zwarte vliegen die vervelende beten achterlaten). Zonder aarzelen nemen we een hutte voor 2 nachten. Eerder was het ons al opgevallen dat deze kleine wilde diertjes vooral buiten leven, dus zullen wij nu eens vooral binnen blijven. Het doet ons goed even te bekomen, een beetje stil te vallen en in slow motion de komende 36 uur aan ons te laten voorbijgaan. Schrijven, wandelen, broodpannekoeken bakken, de fietsen aan de kant …het is hier formidabel mooi en nauwelijks toerisme, we laten het allemaal wat bezinken. We zijn op ongeveer 150 km van Mehamn, ons noordelijkste punt en tussenin is er nog enkel het vissersdorpje Kjollefjord. Als we een ommetje maken tenminste.

een fascinerend landschap

het vissershuis in Kjollefjord

onderweg naar een verlaten dorp ontmoeten we een vos

middernachtzon

dagboekvervolg ...
Na onze deugddoende rustdag in Ifjord vertekken we uitgerust door het woeste gebied. Steenwoestijn, maanlandschap, meer dan 100km's onherbergzaam gebied. We kunnen het niet meer vatten. De klims worden nog langer en zwaarder, tussenin niet één plekje waar we onze tent kunnen opslaan. Over Kjollefjord lazen we positieve berichten waardoor het ons toch de moeite lijkt om deze weg heen en terug te fietsen. Dit wordt dan meteen onze volgende overnachtingsplaats. We fietsen de baai tot het einde op zoek naar een geschikt plekje voor de tent. Aan deze baai liggen de beroemde 'Finnkirken', kliffen die de vroegere offerplaatsen van de Sami waren. Bij het laatste huis aan de baai stoppen we even. Blijkt dit een vissershuis te zijn die nu dienst doet als overnachtingsplaats voor toeristen. Een vriendelijke jonge vrouw nodigt ons uit vrijblijvend een kijkje te nemen en het hele vissershuis te bezichtigen. Ondertussen vertelt ze over het vissersdorp en haar geschiedenis. Uiteraard kunnen we, bij het zien van het prachtige originele interieur uit de jaren 50 en de hele sfeer die er hangt, niet meer weerstaan aan de goesting om hier te overnachten. Het huis leunt aan tegen een rots en deels onder het huis horen we het klotsen van de zee. Aan deze plek zijn we helemaal verkocht. Vanuit ons venster zien we de bontgekleurde huizen in de avondzon. We mogen de keuken en de living ook gebruiken en zijn de enige toeristen. Natuurlijk maak ik nog een zalmstoofpotje klaar met één van mijn zakjes ' Lofoten fiskesause' . Tijdens het eten dromen we helemaal weg. Over héél Noorwegen is men alle oude vissrshuizen aan het opknappen en dit in z'n authentieke, originele staat. Zie ook: http://www.foldalbruket.no/ Als wij nu eens ieder jaar vanaf mei tot september dit vissershuis zouden uitbaten, en we komen er met de fiets naartoe en we fietsen terug naar huis....het is wel héééél ver, 4300km van Kuurne, dream, dream, dream...
Het is al na 22u wanneer de uitbater in de keuken komt en ons uitnodigt met hem mee te rijden naar een verder gelegen uitgestorven dorp. Daar zouden we samen van de middernachtzon genieten. Eerst aarzelen we, onze slaap hebben we hard nodig, we genieten nu al van zoveel moois dat we niet de behoefte voelen om wakker te blijven voor de middernachtzon. Hij weet ons toch te overhalen en 15' later rijden we 11km langzaam op een onverharde hobbelweg opnieuw over de maan. Zo onwezenlijk allemaal! Ineens loopt een vos voor onze neus en wat verder blijft hij staan. Alsof hij een pose aanneemt om gefotografeerd te worden. 'Balazs' onze gids van het moment, heeft een thermos koffie bij en en grote zak koeken. Bij de zee aangekomen lopen we wat hogerop, Balazs beweert dat het vanaf die plek SUPER is. Wel lopen we nu door het mos en andere lage begroeiing waardoor we na 5' stappen weer helemaal onder de muggen zitten en het bekijken van de middernachtzon voor ons vanaf die plek niet zo romantisch is. Al snel lopen we terug naar het muggenvrije strand, we vinden de uitstap toch avontuurlijk en de omgeving belicht door de middernachtzon betoverend mooi.

als we Mehamn naderen is het weer omgeslagen

... en vinden we het landschap nog mysterieuzer

we verlaten Mehamn met de Hurtigrutten en varen naar het vissersdorpje Berlevag op het Varanger schiereiland

Berlevag is gekend voor de aanvoer van de RedKingCrab

vanaf Berlevag fietsen we zuidwaarts langs de ruwe kust van de Barentszee

Ijstijden en gletsjers

Hoewel de Scandinavische gesteenten tot de oudste op aarde behoren, is het huidige landschap pas in de laatste 'seconden' van de aardgeschiedens ontstaan. Gedurende de laatste miljoen jaar hebben ijstijden en gletsjers hun stempel gedrukt op heel Scandinavië. In een afwisseling van 'glacialen' en 'interglacialen' zijn er 5 ijstijden opgetreden, perioden waarin in de poolgebieden meer sneeuw viel dan er kon wegsmelten, en er uitgestrekte ijskappen groeiden. In Scandinavië groeiden de gletsjers vanuit de Noorse bergen aaneen en breidden zich uit naar het oosten en het zuiden. Later kwam het centrum van de ijskap boven de Botnische golf te liggen, en bereikte de ijsbedekking een dikte van 3kilometer. Gletsjertongen reikten tot in Nederland, en slepen als enorme graafmachines het land uit. Het hoogtepunt van de laatste ijstijd was 40.000 jaar geleden. Ongeveer 20.000 jaar geleden begonnen de gletsjers te smelten en trokken de gletsjers zich stapsgewijs terug. Rond 12.000 jaar geleden kwam als eerste de Noorse kust onder het ijs vandaan en tegen 8000 jaar geleden waren de grootste delen van Lapland ijsvrij ( en trokken de eerste mensen het gebied binnen ). Niet alle gletsjerijs is verdwenen in Lapland. Direct na het afsmelten van het landijs trad er een warme periode aan, maar daarna ontstonden in diverse berggebieden weer nieuwe gletsjers rond de hoogste toppen. Tegenwoordig vinden we gletsjers in de berggebieden van Sarek, Sulitjelma en Kebnekaise (Zweden), Svartisen, Narvik, de Lyngelse Alpen en op enkele eilanden voor de westkust van Finnmark ( alle in Noorwegen ). Op de eilanden Loppe en Seiland, ten westen van Hammerfest, vinden we enkele grote gletsjers, die tot enkele honderden meters boven zeeniveau afdalen. Ook in Lapland trekken de gletsjers zich langzaam terug als gevolg van het warmer wordende klimaat. De Oksfjordjokulen kalfde vroeger direct af in zee. In de toeristenfolders doet hij dat nog steeds, maar in werkelijkheid is de gletsjertong afgesmolten tot enkele honderden meters boven zeeniveau.

(info uit Lapland reisboek)

De magnetische werking van het Noorden.

2009-07-10T11:47:00.016+02:00

Na de ontelbare eilanden, diepe fjorden en indrukwekkende rotskusten komen we in, wat omschreven wordt als, de laatste wildernis van Europa. De bergen zijn niet meer zo spits maar meer geërodeerd en minder hoog. De noordelijke uitersten van Noorwegen met de Noordkaap op kop kennen een grote magnetische werking op heel wat reizigers. Hiervan minder bekend maar even desolaat zijn de schiereilanden Nordkinn en Varanger. De komende dagen willen we dit fascinerend en ruig gebied dichterbij verkennen. We fietsen eerst door het Nordkinn-schiereiland tot Mehamn, wat wellicht ons meest noordelijkste punt van de reis zal worden. Vandaar varen we een stukje met de Hurtigrutten naar Berlevag op het Varanger schiereiland, wat ons keerpunt zal worden naar het zuiden. (onze blog blijven we 'noordwaarts2009' noemen)

Tussen Finnsnes en Tromso genieten we van een stukje "Hurtigrutten".

De onstuimige overzet van Lyngseidet naar Olderdalen.

“Warmterecord voor juni in gans Noorwegen” blokletteren de dagbladen, uitgestald aan de kassa van een grootwarenhuis. Een vrouw, die met ons in de rij staat, ziet onze interesse voor het artikel en komt smalend zeggen dat “gans Noorwegen” niet juist is want hier in het noorden is het koud met maximum 7 graden en dit al dagenlang en dat het kouder is dan normaal. Ze voegt eraan toe dat “Noorwegen” tot Trondheim reikt en dat alles wat noordelijker ligt vergeten wordt!
Zou het kunnen zijn dat de vrouw gelijk heeft? We weten het niet, in elk geval zien we dat de wegen hier goed onderhouden worden. We zien zware vrachtwagens met warme asfalt op en af rijden naar daar waar een weg wordt hersteld, profiterend van de enkele maanden dat het weer dergelijke activiteiten toelaat. In de weinige stadjes die we tegenkomen, wordt er naarstig gebouwd en er is van alles te krijgen. Voor één ding heeft de vrouw gelijk, het is koud. We fietsen met handschoenen, dragen een muts uit merinowol onder de fietshelm en gebruiken onze regenkledij als windstopper maar ook tegen de “yr”, Noors voor lichte en aanhoudende regen.

Op de pas na een lange klim in de wolken krijgen we ...

... dit prachtig uitzicht als cadeau!

Dit zijn wellicht mooie eilanden, aan de vage contouren te zien.

Samen, volk van de zon en de wind

Lapland of 'Sapmi', is het gebied waar de Samen al duizenden jaren wonen, verspreid over 4 landen. De Samen hadden ondanks de harde leefomstandigheden een cultuur opgebouwd, die was aangepast aan de natuurlijke omgeving en het ecosysteem van Lapland. Oorspronkelijk waren er 3 groepen: de Berg-Samen, de Bos-Samen en de Kust-Samen. De Berg-Samen waren nomaden, die met de rendierkuddes meetrokken van de winterfourageergebieden naar de zomerweiden in de bergen. De Bos-Samen leefden naast de rendierhouderij ook van de landbouw, en de Kust-Samen leefden van de visvangst, jacht en veeteelt. Dit laatste natuurvolk van Europa vormt tegenwoordig een minderheid in hun eigen gebied, en maakt slechts 3,5 % van de totale bevolking uit. Er leven in totaal ongeveer 70.000 Samen, van wie 35.000 in Noorwegen, 17.000 in Zweden, 5000 in Finland, 2000 in Rusland, en de rest buiten Lapland. Slechts in enkele gemeenten van Finland (Utsjoki) en Noorwegen (Kautokeino en Karasjok) vormen de Sami een meerderheid. In Finnmark hebben zowel de provincie als 5 gemeenten officiële namen in het Samisch en in het Noors. Ongeveer de helft van alle Samen spreekt een van de Samische talen, die verwant zijn aan het Fins. De belangrijkste Samische taal is het Noord-Samisch of Berg-Samisch. In Russisch Lapland en een klein stukje van Finland leven de Skolt-Samen, met een eigen taal en godsdienst ( orthodoxe christenen). De meeste Samen zijn gemakkelijk herkenbaar aan hun kleinere gestalte en hun donkerdere huidskleur. Maar veel Samen zijn volledig opgegaan in de moderne samenleving en leven,wonen en werken als gewone Noren, Zweden en Finnen. Toch is er de laatste decennia een sterke opleving van de Sami cultuur en is er een sterk gegroeid gemeenschappelijk bewustzijn. Sinds 1986 hebben de Samen een gemeenschappelijke vlag in de bonte kleuren rood-groen-geel-blauw van de nationale klederdracht; de cirkel in het centrum verbeeldt de zon en de maan. In Noorwegen, Zweden en Finland kiezen de Samen uit de eigen gemeenschap leden voor een parlement, dat in deze landen een adviesrol vervult. De hoofdstad van Sapmi is Karasjohka (Karasjok) waar ook het 'Sameting', het Samische parlement is gevestigd. De Noorse omroep 'Sameradio' verzorgt vanuit deze stad radio-uitzendingen in het Samisch. En sinds 2001 wordt er dagelijks een gezamenlijk tv-journal in het Samisch uitgezonden in Noorwegen, Zweden en Finland. Ook zijn er tijdschriften en kranten in het Samisch. Meer informatie over de Sami vindt u op de websites : www.galdu.no en www.samitour.no. (info uit Lapland reisboek)

Na een gezellige avond in het Sami-restaurant met Hans en Danny uit Gent nemen we de volgende ochtend afscheid.

Steeds meer 'In to the wild'.

Een imens weids landschap op het plateau tussen Alta en Russenes dat enkel gescheiden wordt door de E6 en een wildstromende rivier.

Langs de Porsangerfjord naar Lakselv.

De prachtige locatie van het 3daagse rockfestival in Lakselv.

Op het ritme van de Lofoten, Vesteralen en Senja

2009-07-01T18:59:00.007+02:00

Gisteren, enigszins vermoeid aangekomen in Finnsnes. De dichtste camping is in Finnfjordbotn ongeveer 8 km verder. We vonden het de tijd om een rustdag te nemen en oa de was te doen en de fietsspieren met rust te laten. De voorbije week hebben we het geluk gehad vooral onder wolkenloze hemels en zelfs in warme temperaturen te mogen fietsen.
Nu we de eilandengroepen, Lofoten, Vesteralen en Senja doorkruist hebben, is het ons opgevallen dat elk eiland zijn eigen bergritme heeft. Elk op zich zeer indrukwekkend! De bergwanden van de 'Lofoten' doemen met grillige spitsen op uit het water en komen als donkere muren op je af. Op de 'Vesteralen' glijden de bergen zachter naar de zee toe. Het is er groener en er is meer leven. Senja is sprookjesachtig en betoverend mooi, met bergtoppen die naar elkaar toekijken. Vooral tijdens de overzet van Andeness naar Gryllefjord waren de uitzichten op Senja adembenemend. Rondomrond de horizon zagen we de besneeuwde bergketens liggen met daarvoor de uitzonderlijk vlakke zee met nu en dan nieuwsgierige zeehonden die even goedendag kwamen zeggen. Een matroos wist ons te vertellen dat het hier normaal is dat de golven over het dek slaan. In Gryllefjord, zei hij, liggen de hogergelegen huizen vast met sterke kabels omdat ze bij stormweer zouden wegwaaien. De wind is dan zo sterk dat zelfs honden en kinderen van de grond waaien.
Morgen nemen we de Hurtigruten naar Tromso en fietsen dan verder noordwaarts al wordt het vanaf nu meer oostwaarts. We hebben uitgerekend dat we nog 709 km (maximum 2 weken) verwijdert zijn van ons noordelijkste punt “Mehamn” op het Nordkinnen-schiereiland ten oosten van de Noordkaap. We plannen om in Mehamn ook een stukje Hurtigruten te nemen naar het Varanger Schiereiland om vanaf daar zuidwaarts te fietsen.
Vrijdag zijn we precies 8 weken onderweg. Het vakantiegevoel die we vooral de eerste weken hadden is onopgemerkt overgegaan in een meer zwerversbestaan. De intense vrijheid die we mogen ervaren elke dag opnieuw heeft ons veel voldoening en brengt rust. Zodra we de tent uitkomen tot we er 's avonds terug in gaan hebben we de luxe ons te kunnen bewegen in een landschap bestaande uit 360° puur natuur. We voelen ons goed.

Uit het dagboek...

Het spel van de wolken en de wind omheen die spitse, overdonderende bergen heeft ook wel iets, vinden we, en vanuit het keukenraampje op de camping houden we het allemaal nauwlettend in de gaten. Wanneer we de camping verlaten richting Ä is het al middag. Naast de gigantische bergen is het eerste wat ons opvalt dat er veel trafiek is op de weg. Dat zijn we sedert vele weken niet meer gewoon. De Lofoten kennen blijkbaar vele bewonderaars. Vooral mobilhomes, toeristenbussen maar ook fietsers komen we hier regelmatig tegen. De weg is niet breed waardoor het voor ons extra goed opletten is, niet te veel omhoog willen zien en voldoende stoppen om de imposante reuzen te bekijken. De laatste stokvis wordt binnengehaald. Grote aanhangwagens volgeladen met gedroogde stokvis rijden de loodsen binnen en we zien duizenden gestapelde stokvissen klaarliggen om getransporteerd te worden voor verdere afhandeling. Net als we in Reine zijn aangekomen zijn de bergen zo goed als volledig omgeven door dikke wolken. De flinke regenbui die daarop volgt gebruiken we dan maar om onze picknick te nemen onder een afdak. De volgende uren mogen we genieten van het verdere schouwspel waarop de bergreuzen ons trakteren. Aan de noordkant van de Lofoten in Ramberg nemen we de camping. De zon heeft het na een urenlang strijdtoneel opnieuw gewonnen van de wolken die nu aan het wegtrekken zijn. De camping is zeer mooi gelegen, vooral als we na een uurtje kunnen overschouwen door welk gigantisch bergmassief we fietsten. Het voelt wel vreemd aan om hier zo ver in het noorden de oceaan zo helder blauw te zien met witte stranden en dan zo vlakbij die steile donkere bergen. Zeker wanneer we om 23u nog een strandwandeling maken en het nog een hele tijd zal duren vooraleer de zon bijna de horizon zal bereiken. Haar licht is betoverend mooi, kinderen spelen nog op het strand, en eenden met lange scherpe snavels pikken slakken uit het diepe zand. Met de zon nog op de tent duiken wij onze nacht in en om 6u is het reeds te warm om nog in de tent te blijven. We zijn voldoende uitgerust en maken ons rustig klaar. De dagelijkse ritueeltjes, wassen, ontbijten, slaapzakken in de zak, tent afbreken, zakken aan de fiets hangen, enz...verlopen steevast op eenzelfde ritme en in eenzelfde volgorde.
Alle bergen zijn nu helemaal zichtbaar en ze laten zich dus in hun volle glorie bewonderen. Ook langs de weg is het onophoudelijk prachtig om zien. Een bloemenweelde in alle kleuren, zelfs nooit eerder geziene vetplantjes staan hier in bloei. Toch wel een apart klimaat, zo hoog in het noorden, de warme golfstroom en 24 op 24u zonlicht. Je zou voor minder prachtig bloeien! De Lofoten blijven de hele dag door al onze aandacht trekken. Met veel plezier nemen we omwegen of slaan we een zijweg in om een fjord nog eens op en af te rijden. Net voor het dorpje Steira zijn we afgeleid door een eenvoudige campingaanduiding. Mooi afgelegen terrein aan het water met prachtig uitzicht, we zijn meteen verkocht. (Natuurlijk is er in de Lofoten overal mooi uitzicht). De camping is primitief en heeft veel uitstraling. Behalve nog 2 jonge Duitsers zijn we verder alleen. Het is pas 17u30 en er wacht ons nog een mooie lange, zonnige avond en nacht...

eilanden-tips:

In Bodo de ferry nemen voor een 4 uur durende overtocht naar Moskeness (306 Kr voor 2 personen – de fietsen zijn gratis) – fietsen van A door de Lofoten – de veerboot Fiskebol – Melbu nemen naar de eilandengroep “Vesteralen” – fietsen naar Harstad en daar de Hurtigruten nemen terug naar Bodo. Dit traject van de Hurtigruten is juist één van de mooiste! (Reken minimum 1 week met de fiets)
Bij aankomst in Moskeness is er dichtbij een mooigelegen camping, eveneens ongeveer 4 km verder in het dorpje A. In Ramberg ligt de camping mooi aan een baai met wit strand. In Steira zijn er 2 campings, een primitieve (Stranden Camping bij Karl Selnes, Knutstadveien 252) en ongeveer een km verder een eveneens zeer mooi gelegen campingplaats. De camping in Stokmarknes ligt iets verder van de zee, midden in de bossen aan een klein riviertje. Op de weg naar Risoyhamn aan de Buksenesfjord (richting Andeness) ligt het stijlvolle “Andoy Friluftssenter” en was onverwachts zeer democratisch voor kampeerders, de vervelende 'knotts' hier erbij worden genomen.
Voor 10u30' en na 17u is het rustig op de weg. Naar het noorden toe van de Lofoten is er al veel minder verkeer.

De Zilverwegen.

2009-06-27T13:58:00.016+02:00

Na onze rustdag in Arjeplog volgde de weg, die gekend is onder de naam “Silver Vägen”, een meer noord-westelijke richting om terug Noorwegen binnen te duiken richting Bodø. Binnen duiken is een goede vergelijking want na twee dagen geleidelijk stijgen volgde, eens de grens met Noorwegen voorbij, een snelle afdaling die ons in een paar uur naar een diep dal deed afglijden, bijna tot op zeeniveau.
De zilverwegen zijn tot nu toe één van de mooiste trajecten geweest van deze fietstocht. Het mooie weer zal er wel voor iets hebben tussen gezeten, maar het landschap de meren en de besneeuwde bergen die op ons afkwamen, maakten er sublieme dagen van. Bewoning was er nauwelijks om nog maar te zwijgen over de mogelijkheid van bevoorrading.
Omdat we het leuk vonden om te overnachten op de Poolcirkel, en dan nog op 21 juni, fietsten we die dag 103 km. De middernachtzon hebben we niet gezien, die zat achter de bergen en we waren toch te moe om wakker te blijven. We denken dat voor ons de zon niet meer onder gaat tot ongeveer eind juli.

zonnekrans

De fietsen doen het uitstekend en de stand van de platte banden: Christelle 2 - Bart 3.

Voor de keukenprinsen en prinsessen onder jullie:
Pasta met 'Lofoten fiskesose' = een snelgerecht à la Christelle

1 courgette, 1 stengel prei, 1 ajuin, 2 teentjes look, zakje (Lofoten)vissaus, grote kop macaroni, ong. 300 gr kabeljauw of zalm, 3 dl water, 25 gr boter, 1 limoen
De vis enkele minuutjes laten koken in gezouten water, eruit halen en besprenkelen met het sap van een halve limoen,
De courgette, prei, ajuin en look in stukken snijden en alles samen beetgaar stoven, kruiden met kurkuma en een beetje limoensap erbijdoen.
De inhoud van het zakje vissaus met het kookvocht van de vis mengen en laten koken, aan het eind de boter erbij doen.
De saus bij de groenten roeren, alsook de vis.
Macaroni koken en afgieten.
Alles opdienen en smakelijk!1 courgette, 1 stengel prei, 1 ajuin, 2 teentjes look, zakje (Lofoten)vissaus, grote kop macaroni, ong. 300 gr kabeljauw of zalm, 3 dl water, 25 gr boter, 1 limoen
De vis enkele minuutjes laten koken in gezouten water, eruit halen en besprenkelen met het sap van een halve limoen, kookvocht niet weggieten!
De courgette, prei, ajuin en look in stukken snijden en alles samen beetgaar stoven, kruiden met kurkuma en een beetje limoensap toevoegen.
De inhoud van het zakje vissaus met het kookvocht van de vis mengen en laten koken, aan het eind de boter toevoegen.
De saus bij de groenten roeren, alsook de vis.
Macaroni koken en afgieten.

Opdienen en smakelijk!

Op de boot naar de Lofoten vanuit Bodo...

Ondertussen fietsen we al drie dagen op de zonovergoten Lofoten, een prachtige eilandengroep met spitse, imposante, majestueuze bergen. Maar meer hierover in ons volgende bericht.
(Dit bericht werd geplaatst te Solvaer.)

Midsummer in Lapland

2009-06-19T21:32:00.020+02:00

Onze vorige rustdag in Östersund was er één met veel regen en wind. Hier in Arjeplog kunnen we genieten van een mooi zonnetje, een aangename temperatuur en een wondermooie omgeving. Het stadje is langs de vier windstreken omgeven door grote meren met daarachter de beboste heuvels en heel in de verte de nog besneeuwde bergen die de grens vormen met Noorwegen.
De vorige week was in alle opzichten prachtig om te fietsen, op de eerste dag na Östersund na die letterlijk in het water viel. We stopten in Lit, aanvankelijk om even te schuilen in een verwarmde ruimte van een camping. Onze bedoeling was om in de namiddag verder te fietsen maar de vriendelijke campinguitbater had niet veel moeite ons te overhalen om er de rest van de dag en de nacht een hutte te nemen en de volgende dag te vertrekken met beter weer.
Dagenlang of 500 km fietsen door de bossen van Zweden was helemaal niet zo eentonig als sommigen beweren.
We merkten de grote verscheidenheid in de weelderige begroeiing langs de weg, moerassen, de talrijke kabbelende beekjes en snelstromende rivieren in het heuvelend landschap. Dagelijks kwamen we minstens één eland tegen, bleven da auto's zeer schaars waardoor we al eens stevig konden wegdromen in onze gedachten. Het waren dus fietsdagen om van te genieten. (de zeer talrijke muggen nemen we erbij!)

Morgen vertrekken we richting Noorse grens en na 100 km fietsen we over de Poolcirkel, de aantrekkingskracht wordt nu wel goed voelbaar. We zitten boordevol energie door het vele licht dag en nacht.

Aan alle studenten een welverdiende vakantie, geniet ervan!
Voor iedereen, een mooie zomer met veel zonnige en ontspannen dagen, thuis of op reis!
(midsummerweekend, Zweden)

Halfweg de brug naar Östersund.

Zullen we doorrijden of terugkeren, wat doen we...?

De weg naar nergens

gaat langzaam
soms op en af
met regelmatige bochten
heel eventjes vlak

waar bomen en stenen je omringen
diep geworteld en bescheiden

herbergt een lang verleden
en draagt het geheim
van wat komen zal

is zacht

en vol van een stilte
die je niet verlaten wil

Christelle

Katoengras, zeer talrijk aanwezig in moerassige gebieden.

Kampeerplaats in Meselefors.

Zicht vanuit de tent in Sorsele.

Ontmoetingen met Peter uit Hamburg op weg naar de Noordkaap. Vanaf Östersund kwamen we hem gedurende 500 km regelmatig tegen onderweg of op camping.

Hey, hey!

Som livet borde vara...(het eerste wat we in Zweden lezen)

2009-06-13T16:15:00.024+02:00

Na Oslo en 10 dagen fietsen nemen we vandaag een rustdag in Östersund. Voorbij Hamar mochten we kennismaken met het prachtige oostelijk bergland van Noorwegen. Dat we enkele overtollige kilo's bagage bij Joke en Alf konden achterlaten kwam ons uitstekend van pas want er moest steeds meer geklommen worden. Net voor Tynset kwam de sneeuwgrens dichterbij. We verlieten de dichtbewoonde wereld om vele uren, dagen en honderden kilometers lang vrijwel niemand tegen te komen. In datzelfde prachtige berggebied staken we de grens met Zweden
over in de provincie Härjedalen. Nog dunner bevolkt, nauwelijks 1 inwoner per vierkante kilometer. Het gebied is 11954 km² groot. Er is nog een grote berenpopulatie, maar de kans er eentje (200kg) te ontmoeten is zeer klein. Het weer bleef wisselvallig. Elke dag enkele buien en af en toe een kleine opklaring om ons even te drogen. Te fris voor de tijd van het jaar, maar we fietsen ons warm en hebben vele laagjes textiel om ons heen. De conditie en moraal is optimaal, en we hebben geen lichamelijke ongemakken. Kortom, alles verloopt naar wens en we komen dichter bij het verre noorden. Midsummer nadert, de nachten blijven klaar, Zweden en z'n bevolking valt super mee, de eeuwig zingende bossen brengen ons de komende dagen weer verder in onze tocht.

Langs de Renarivier in Noorwegen.

In en uit de regenkledij.

Door het oostelijke bergland in Noorwegen.

Bij de grens met Zweden.

De eerste sneeuw.

In Härjedalen, Zweden, 42 km op onverharde wegen door prachtig berggebied.

Boven op de pas ( Flatruet)

Woensdag 10 juni (uit ons dagboek)

Omdat we gisteren vergaten geld af te halen en nu enkele dagen de bergen in trekken keert Bart terug naar het centrum van Fundasdalen. Ondertussen brengt hij 2 postkaarten mee. Wekelijks op woensdag sturen we naar het thuisfront, onze ouders, een kaartje. Internet en onze weblog liggen niet zo binnen hun bereik en daarom maakten we deze afspraak. Zodra we ons 'plekje voor één nacht' achterlaten begint de onverharde weg serieus te stijgen. Een aantal keer moeten we afstappen omdat we nauwelijks nog 5 km per uur kunnen fietsen. Na enkele kilometers stijgt de weg minder hard en hoeven we niet meer af te stappen. In sierlijke bochten slingert 'de piste' zich verder omhoog. Net zoals de voorbije dagen is het uitzicht wederom bijzonder mooi. Het onverhard klimmen en dalen valt goed mee, zeker tot in Mittadalen. Omdat het erg koud is en we net een flinke afdaling hadden stoppen we bij een café om ons even op te warmen. Mittadalen is een paar huizen groot en hier wonen ' Samen'. De Samische bevolking (Lappen) woont verspreidt over Noorwegen, Zweden, Finland en op het Kolaschiereiland in Rusland. Het seizoen start pas vanaf 'midsummer' en dus kunnen we nog niks krijgen. Wel mogen we souveniers kopen, weet de mevrouw ons te zeggen wanneer we het café binnen stappen. Daar bedanken we voor. Onder het afdakje eten we een paar haverkoeken. We trekken onze regenkledij aan en vervolgen onze weg door de bergen. Nu volgt een lange steile klim tot op de pas. Zo één waar je gedurende lange tijd geen einde aan ziet. Als je denkt dat je er bent dan blijkt het nog eens zo ver, en dan nog eens, … Natuurlijk is het éénmaal boven formidabel mooi! Eigenlijk is de pas een grote hoogvlakte. De weergoden maken het ons niet makkelijk, het is zéér koud, winderig en nat. Dit heeft wel een extra dimensie aan de omgeving. Rondom ons zien we aan de horizon enkel door zware wolken omringd besneeuwde bergen. Links en rechts van de weg zijn grote pakken sneeuw hun laatste beetjes aan het smelten. De grootscheid van dit landschap doet ons denken aan de hoogvlaktes van Tibet, of aan Alaska … maar we dromen niet, dit is hier Zweden in Europa! Nadat we uitgebreid deze prachtige omgeving hebben geconsumeerd fietsen we verder. Tijdens de lange steile afdaling die volgt ontmoeten we twee vrienden (birdwatchers) uit Stockholm. We maken tijd voor een praatje. Ze zeggen ons dat het abnormaal koud is voor de tijd van het jaar en dat het moedig is van ons om hier te fietsen. Letterlijk opgewarmd door de hartverwarmende babbel zetten we de afdaling verder. Vanaf Ljungdalen, ongeveer na 42 km fietsen sinds vanmorgen is er opnieuw asfalt. Hier kunnen we ons binnen even opwarmen en voluit genieten van een koffie met gebak. Zo lang en zoveel kilometers fietsen door dit vrijwel onbewoond gebied heeft toch iets bijzonders. Wanneer we in Storsjö aankomen vallen we van de ene verbazing in de andere. Een oudere man komt op ons af en wijst ons een wegje aan die we ' moeten' nemen en 50 m verder een traditionele hut waar we mogen overnachten. De hut is eigenlijk een kopie van een huis uit 1700 die hij zelf bouwde. Direct brengt de man veel brandhout en stookt hij voor ons een vuurtje aan in het midden van de hut. De rook trekt weg naar boven door een grote opening in het dak. Dit overvalt ons zomaar. Tegelijkertijd nadert bij de hut (die vlakbij het meer staat) een bootje met een trotse visser die z'n vangst wil tonen. Een vis van wel 1 meter lang en hij weegt 64 kg. In de hut is het ondertussen goed warm geworden en kunnen we onze kleren te drogen leggen en een potje stoven. Op de banken rondom het vuur kan er geslapen worden. Nadat we zelf goed zijn opgewarmd en hebben gegeten trekken we nog eens naar buiten. Zo'n pure schoonheid! Hier willen we toch de nacht doorbrengen in ons tentje. De man, Tycho, komt nog eens langs en vertelt ons zijn verhaal. Hij is 74 jaar, timmerman en bouwt enkel huizen in traditionele stijl. In september trekt hij naar Finland om er een groep van 15 personen de kunst van traditiebouwen aan te leren. Zijn vader deed precies hetzelfde en werkte bij hem tot hij 91 jaar was. Tycho hoopt om ook nog lang te mogen werken. Zijn ogen twinkelen wanneer hij ons zijn verhaal vertelt. Bedankt Tycho!
Als we de volgende ochtend deze mooie plek verlaten fietsen we eerst naar het huis van Tycho en zijn Birgitta om afscheid te nemen.

Bij Tycho Loo.

Dagelijks ontbijt.

Daaag!

Door het groene zuiden van Noorwegen.

2009-06-05T10:01:00.014+02:00

Vandaag verlaten we Hamar waar we een aangename tussenstop hadden bij Joke, Alf en hun kindjes Marte en Sindre. Onze weg zullen we nu verder zetten richting Roros om dan oostwaarts Zweden binnen te fietsen. Veel Noren raden ons af om via Zweden een stuk verder naar het noorden te fietsen, inderdaad de fjorden zijn overweldigend mooi maar die zien we later ook nog. Eerst willen we het Zweedse landschap ontdekken, kennis maken met de Zweden en bij hen 'midzomernacht' vieren.

De overzet van Hirtshals in Denemarken naar Larvik in Noorwegen

"Het is extreem goed weer en we verwachten heel veel volk morgenochtend!" antwoordt de man op onze vraag of we ons tentje hier mogen zetten. Hij wijst ons aan de andere kant van de inham een rustiger plekje aan, waar we ongestoord de avond en nacht kunnen doorbrengen. Het is een prachtige plaats met zicht op de vikfjord en in de verte zien we de opening naar de zee.

maandag 1 juni,

Gisteravond puffend en blij dat we er waren, Oslo binnengefietst, welliswaar onder een stralende blauwe hemel maar na een pittige tocht langsheen de fietsroute 7 die we sinds de middag volgden.

Zaterdag bracht de fietsroute 1 ons naar de Sandefjord en Tonsberg, het oudste stadje van Noorwegen, gesticht in 850. Het hoge luchtdrukgebied boven Scandinavië zorgde voor superwarm fietsen door een landschap met steeds pittiger wordende klimmetjes. Op het topje van het schiereiland 'Jeloy' bij Moss vonden we een camping. Door het vele zweten en fietsen op vooral onverharde paden waren we vuil en een douche kwam goed van pas.

Zondag volgden we dan eerst de '1' tot we het spoor bijster waren en na een paar uur bleek dat we ongemerkt de '7' volgden ( oude heirweg naar Trondheim). De bewegwijzering van de fietsroutes is hier erg verwarrend en eigenlijk meer gepast voor mountainbikers. Maar we beten door en op ongeveer 15 km van Oslo en 1,5 km van Siggerud reden we ons min of meer vast in het bos. Het pad werd alsmaar smaller en was rotsachtig, hierop fietsen werd onmogelijk. Er was één alternatief, de weg nemen naar Kolbotn, ong. nog 5km onverhard en dan opnieuw asfalt. Aanvankelijk leek dit de goede beslissing maar na een paar honderd meters daalde ons optimisme naarmate het pad steeg en eveneens onberijdbaar werd. Na lang en veel sleuren en trekken aan de fietsen raakten we uiteindelijk op de verharde grond en zo stilletjes aan in Oslo en op de plaats van bestemming bij Lieve. Het koele biertje dat voor ons klaarstond hadden we verdiend!

Hier bij Lieve mogen we genieten van enkele dagen 'fietstochtonderbreking', de spieren krijgen de nodige rust, we eten lekker en de verhalen komen naar boven...

Bezoek aan Oslo en het nieuwe operagebouw met z'n opmerkelijke architectuur.

Het prachtige weer van het Pinksterweekend slaat om, het is koud en regenachtig met een krachtige noorderwind. Sinds Oslo hebben we onze helmen opgezet. Iedere fietsende Noor draagt een helm en zoals een jonge moeder ons zei "the cycleroads in Norway are very bumpy".

Fietsende Joke met haar dochter Marte.

Zuurstof

2009-05-28T20:49:00.014+02:00

De derde kracht... is aanwezig.

maandag 25 mei

Op ongeveer 35 km van Hanstholm vinden we een zeer gezellige plek om ons tentje te zetten, we zijn omringd door bossen en duinen en staan naast een grote vuurplaats. ' s Avonds laat bij het vuur schrijf ik in mijn dagboek. We sluiten een formidabele dag af. Het weer zat goed, lekker windje in de rug, stralend zonnetje aan een diepblauwe heldere hemel. De kilometers vlogen voorbij. Het landschap is nu meer glooiend en regelmatig reden we van de kust weg tussen de afgelegen kleine dorpjes temidden het frisse lentegroen. Hier bloeit het engels gras weelderig en de roze tot purperkleurige bloemen talrijk aanwezig langs de bermen in de duinen en de weiden maakten het plaatje compleet. Denemarken bevalt ons enorm. Hier lijkt alles in evenwicht en in harmonie met de natuur. De mensen zijn vriendelijk, hulpvaardig en rustig. Het land is dunner bevolkt en dat zal er wellicht toe bijdragen dat er minder stress is.

Vanmiddag 28 mei, aangekomen in Hirtshals vanwaar we morgenmiddag de boot nemen naar Larvik in Noorwegen. We verwachten 2 à 3 dagen te fietsen om Oslo te bereiken. Daar mogen we wat rust nemen bij Lieve (nicht van Bart), Oslo bezoeken en met volgeladen batterijen onze mooie tocht verder zetten eerst richting Hammar en dan via Roros naar Zweden.

Tot nu toe fietsten we meestal langs de Noordzeekust, vanaf Oslo verlaten we het kustgebied en gaan we de bergen in. Gedurende drie weken was de sterke wind opvallend aanwezig en niet altijd in ons voordeel. De zee zien we wellicht pas terug in Bodo waar we de oversteek maken naar de Lofoten.

We blikken met een tevreden gevoel terug op de eerste drie weken, de roes van de start ebt weg en we zitten goed in de tocht. Het reizen per fiets is voluit leven. Ieder spiertje vraagt onze kracht. Al onze zintuigen worden maximaal ingezet, we voelen de wind, de koude, de regen en de zon, we horen het dagelijkse concert van de vogels, het ruisen van de bomen, we ruiken de wilde rozen en ademen de geuren van het bos na de regen.

Trekvogels

2009-05-23T16:01:00.009+02:00

Regelmatig zien we grote groepen trekvogels op hun vlucht naar het Noorden. In grote v-vormige formatie lossen ze elkaar af op kop om de wind te trotseren. Wij leren er uit en trekken om beurten kop bij hevige tegenwind.
In Cuxhaven waar de Elbe, bij de monding in de Noordzee, 15 km. breed is, nemen we de ferry alleen bestemd voor voetgangers en fietsers. Daar komen heel wat trekkers samen, zowel individuelen, koppels en groepen. Met een koppel Duitsers en een Nederlander raken we aan de praat. Hij fietst op zijn ligfiets naar de Noordkaap in vijf weken tijd en streeft ernaar om 200 km per dag te fietsen. We noemen hem de 'Vliegende Hollander'. Van het Duitse koppel, fietsend op een tandem zat hun reis er bijna op en keerden ze huiswaarts richting Kiel.

Kenmerkend voor de het Noord-westen van Duitsland zijn:

1. de tientallen kilometers lange met gras begroeide dijken en hun duizenden grazende schapen. De dijken zijn enkel toegankelijk voor fietsers en wandelaars. Omdat de schapen niet zouden verdwalen zijn er afsluitingen gemaakt met metalen poortjes, die we talloze keren open en dicht moeten doen. Het is een sportieve uitdaging om te zigzaggen tussen de schapekeutels.

2. de overal en altijd zichtbare windmolens, snelwiekend door de harde wind.

Net over de grens met Denemarken verandert het landschap van vlakke polders naar een glooiend en bosrijk gebied. Iets over Ribe worden we ingehaald door een fietsend jong gezin. Het zijn Claudia en Cas met hun kindjes Sylke (4 j) en Loek (13 mnd). Ze trekken 5 weken door Denemarken, fietsen 50 km per dag en kamperen! We rijden enkele kilometers samen en vinden het moedig van hen om de koude en de wind te trotseren met hun kleine kinderen.

Vandaag, in Nymindegab nemen we een rustdag, waar we 9 jaar geleden op onze tocht met Oikoten, Arnold en Griet ontmoetten. Toen hebben ze vanaf hier een week met ons meegefietst.
Het is onze eerste volledige rustdag en we zijn er aan toe. Na 14 dagen ononderbroken fietsen nemen we rustig de tijd om o.a. een grote was te doen, onze weblog bij te werken en de reacties te lezen. Het blijft deugd doen te weten dat we heel wat supporters hebben! En speciaal voor supporter Marleydis zetten we deze foto ook op de blog.

Windkracht = Bindkracht

2009-05-18T15:34:00.010+02:00

16 mei

Rustig bij ons tentje dat we deze keer konden neerzetten op een voetbalveld genieten we na van een heerlijke fietsdag met eindelijk eens de wind vanachter. De kilometers gingen vlotjes en nog voor de middag fietsten we de Duitse grens over. Door Nederland fietsen is heel goed meegevallen. De dagelijkse tegenwind was diegene die ons goed aan de lijve liet voelen dat er moet gewerkt worden en dat we er niet vanzelf zullen geraken. En toch … niet één keer hadden we er last van, sinds we vertrokken vrijdag uit Kuurne voelen we ons zo gesteund door vrienden en familie dat we boordevol energie de tocht hebben aangevat. Deze energiestroom wordt nu dagelijks aangevuld door het onderweg zijn op eigen kracht en weten dat we goed verbonden zijn met onze vrienden en familie en alles om ons heen. We ondervinden dat de weblog ook verbindend werkt. Ook in de natuur is windkracht bindkracht, bijvoorbeeldde wind verspreidt het stuifmeel van de bloemen zodat de bevruchting kan plaatsvinden... Met een knipoogje naar de Link-collega's, ik ben aan het akficken :-)

18 mei

Vanmorgen wakker geworden onder een stralende hemel en gezwind langsheen de dijken gefietst naar Cuxhafen waar we uitgebreid verpozen in afwachting van de ferry naar de overkant van de Elbe. Het zwerven begint er goed in te zitten en we raken in een ritme waar we ons goed bij voelen. Onze nachtrust is van een uitstekende kwaliteit, rond 22 u liggen we meestal in onze slaapzak en slapen ononderbroken tot rond 7 u. Om de dag zonder grote honger door te brengen ( want we verbruiken nogal wat calorietjes zulle) eten we regelmatig nootjes, stukken fruit en vezelrijke koeken.

Opvallend de voorbije dagen was de rhodedendronregio in het zeer landelijke en groene Noord-West Duitsland met grote hoeven die ver uit elkaar liggen.

Tegenwind

2009-05-14T11:39:00.011+02:00

We vinden de reacties heel leuk. De wensen voor de wind vanachter hebben niet geholpen. De overwegende wind in deze streken zijn ZW. We verwachtten dus een stevige wind in de rug, maar ergens zit een sterk hogedrukgebied de lucht naar het ZW te stuwen. Resultaat een strakke wind tegen, ook op de afsluitdijk waar we tegen 7 beaufort op moesten boksen.

Maandag waren we Leiden gezwind aan het uitfietsten toen een eerste platte band voor oponthoud zorgde. Intussen waren we te weten gekomen dat Koen, de broer van Christelle, ons wilde verrassen op de Noordzeeroute. We vonden hem, wachtend op een bankje, net voorbij Zandvoort. Het fietsten samen verliep vlot tot Bloemendaal waar we een camping vonden.

's Anderendaags fietsten we nog tot de middag en namen dan afscheid van Koen. De camping 'klein begin' in Callantsoog werd onze slaapplaats. De aanhoudende felle tegenwind deed ons daggemiddelde dalen en de afsluitdijk werd helemaal een uitputtingsslag. Makkum aan het Ijsselmeer werd onze volgende stop. Een makkie was het niet. We sliepen er heel erg lang en werden 's morgens verrast door de eerste regendruppels van deze tocht!

Leiden

2009-05-11T09:10:00.007+02:00

10 mei, moederdag.
Aan alle moeders en aan de onze in het bijzonder, BEDANKT en PROFICIAT!

Ondanks de tegenwind is het vandaag aangenaam fietsen. Het mooie Zeeuws-Vlaanderen verlaten we pas na de middag door de superlange nachtrust op de rustige boomgaardcamping net voor Renesse. Een veerpont, met vooral fietsers, brengt ons over de 'grote rivieren' en voorbij de haven van Rotterdam. Langs prachtige kanaaltjes en met een aanwakkerende tegenwind fietsen we dan naar Delft. Het ziet er naar uit dat we niet om 18u in Leiden geraken waar we verwacht worden bij Wim en Ramon. Nu wordt het stevig doortrappen en afwisselend rijden we op kop. Gelukkig hoeven we het huis niet te zoeken wanneer we Leiden binnenfietsen. Een vriendelijke fietser maakt met ons een praatje en gidst ons doorheen het centrum tot vlakbij het huis van Wim en Ramon. Als de voordeur wordt geopend, geloven we onze ogen niet. Onze vrienden Martien en Filip staan breedglimlachend aan de deur. Van verrassingen gesproken!! Ook vanavond worden we verwend en mogen we proeven van de kooktalenten van Wim. We zijn toch een beetje van onze melk en beslissen om morgen wat rust te nemen (halve dag).

Vertrokken

2009-05-08T21:50:00.007+02:00

Woensdagavond hadden we een deugdoend afscheidsfeestje en na de laatste voorbereidingen op donderdag zijn we dus vertrokken. Eerst hebben we een ommetje gemaakt langs Zwevegem en Kortrijk om afscheid te nemen van onze ouders, met een ontbijt en een aperitief.
Rond 13 uur zijn we vertrokken naar Brugge langs de kleine landwegeltjes via de fietsknooppunten. Aanvankelijk dachten we een relatief gemakkelijk tochtje te hebben in mooi weer en de wind vanachter. In de loop van de namiddag wakkerde de wind aan uit het westen, die de droge aarde deed opwaaien, zodat we geregeld door dichte stofwolken fietsten.

Het was na 19 uur dat we aankwamen bij onze vrienden in Sint-Kruis waar we konden genieten van een warm onthaal en een gezellige avond!

Vertrek uit de boomgaardstraat

2009-05-08T09:00:00.001+02:00

One Road (Sem)

2009-05-08T00:09:00.001+02:00

Now it's time to say goodbye, but it wont be a long time until you arrive, because everything that's nice is quickly passing by, so good luck on your ride and enjoy all the sights.

It is not conventional to say we will leave y'all, see us on a blog spot or at the horizon with imagination.

This is some vacation brought to the extreme, but think of it as normal and highly appreciable, something you can speak of when you get your hair done.

It makes you dream for yourself, you want to do something else, a little bit on the edge, give your life some accents, looking over the hedge.

Oh, people ridin' from home
No the road ain't long
Because the world is one

Zip your door, sleep on the nature floor, and pack your house in bags cause there's a way to go, or maybe something more ride to a further goal, when there's a lovely place to wake up the next day.

The scheme is much the same, the scene is not to stay, so there'll be ample chance to get your bronzing hands off your handlebars in a new backyard and taste the atmosphere where the air's still clear.

Will it be tempting then to look over the land and to have some regrets not willing to go back to this rushing town where the trees have gone.

Then think about this song. Think of the son that sung it to remind you both we do want you to get out, out of this countries' clouds and tell us all about living on the road, but with the thought in mind you'll never ride alone, we'll reel the line we've thrown.

Ride that bike (Sem)

2009-05-08T00:08:00.001+02:00

Ride that bike, come on
Ride that bike like there's no tomorrow
Ride ahead of your love or follow

You rode so many things before
But now you got the wheels you chose
And you're headin' where the wind blows
Rolling slowly over the asphalt
Feel the freedom in your hearts
That's the journey of Christelle & Bart

Through the sun/rain and the freezing cold
To the last stop before the north pole
Turn your bikes and then ride back home
We'll be waiting for a call
For your stories from a-far
And be pushing along your path

Een collega fietser.

2009-05-01T15:01:00.008+02:00

Vandaag vertrekt Danny Cambré vanuit Ieper naar de Noordkaap. De kans dat we Danny tegenkomen is eerder klein. Hij heeft een week voorsprong en zijn terugweg is niet helemaal de onze.

Hij is te volgen via zijn webstek die onze aandacht trok door zijn dubbel doel. Enerzijds de tocht op zich, anderzijds als magneet om de aandacht te vestigen op een fondsenwerving voor een heel goed en edel doel. Veel meer kan men te weten komen op http://www.dannycambre.be/

Aan het aftellen!

2009-04-18T15:44:00.025+02:00

Binnen drie weken zijn we wellicht naarstig aan het fietsen ergens in Zeeland ... nu zorgen we voor het inkorten van de ' nog te doen ' lijst . De voorbereidingen lopen gesmeerd en het is nog zo leuk te mogen vaststellen dat zowat alle diensten waar we mee te maken hebben vlot meewerken. De vrije momenten om ons wat te trainen worden schaarser, toch konden we op 4 april een stukje meefietsen met de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen . Niet van onze gewoonte maar het evenement trok dit jaar onze aandacht. Bovenop de muur van Geraardsbergen bleven we uiteindelijk hangen en het was een hele ervaring te genieten van de sfeer onder de supporters.

Het domein ' de gavers ' in Harelbeke is één van onze favoriete groene plekjes in de buurt waar we, als het eventjes kan, graag wandelen of fietsen. In dit natuurgebied laat de prille lente zich mooi zien!

Fietsreisbeurs Retie 21 en 22 maart 2009

2009-03-24T14:22:00.011+01:00

Voor de 13e keer ging de reisbeurs voor fietsers door in het landelijke Retie. Reeds enkele jaren zijn we er graag bij, de eerste maal als informant (fietsen in Roemenië, Polen en Denemarken) de andere keren zoeken we informatie voor onze toekomstige fietsreizen. Het is er gezellig en er worden heel veel reiservaringen uitgewisseld. Ook wij hebben weer genoten van boeiende fotoreportages over avontuurlijke tochten, oa een tocht van Bangkok naar Lhasa of een rondje Scandinavië.
Vooral de presentatie over “Fietsen in Scandinavië langs rustige wegen” door de Nederlander Paul Bakx heeft ons kunnen bekoren. Hij fietste maandenlang door Noord-Scandinavië. We hebben goeie tips gekregen over mooie en rustige wegen als alternatief voor de drukke E6 die gebruikt wordt door campers en bussen die zich naar de Noordkaap spoeden. Daardoor zullen we hier en daar onze route aanpassen.

Tussendoor verkenden we fietsend de streek rond Retie. We zochten een landelijke route naar de abdij van Postel, en dronken nen goeien. Het is oa. in de bossen van Retie dat de opnames gebeurden voor de reeks “Van vlees en Bloed”. Het is er prettig en plat fietsen.

Tochtje naar de zee

2009-02-19T20:18:00.005+01:00

Een week nadat Bart zijn Kogafiets mocht afhalen, fietsen we naar de zee. De eerste 250 kilometers aan het eind van het weekend, beloven alvast veel goeds voor de toekomst!

Paklijst

2009-02-11T17:50:00.024+01:00

Tent: piketten, grondzeil, slaapmatje, slaapzak, hoofdlamp en reservebatterijen;

Kookgerief: kookvuurtjes (gas en benzine), lucifers en aansteker, pottenset, bestek, zakmes, kurketrekker, blikopener, drinkbekers, kruiden, olie, waterzak, noodrantsoen, plooibaar waterbakje, afwasmiddel, sponsje, handdoek.

Kledij: sandalen, lichte wandelschoenen, kousen, ondergoed, thermisch onderhemd, lange onderbroek, zwembroek, 2 broeken, t-shirts, lichte + dikke fleecetrui, regenvest en -broek, waterdichte schoenhoesjes, handschoenen, muts, bandana.

Toiletgerief: scheergerief, wasgel ( huid en haar ), tandpasta, tandenborstel, nagelschaartje, handdoek, papieren zakdoeken, WC-papier, zonnecréme.
Reisapotheek: E.H.B.O.-kit, anti-muggenmiddel, vitamines, lippenbalsem, pijnstillend en koortswerend middel, ontstekingswerende en wondhelende zalf, ontsmettingsmiddel, moeder aarde, reservebril, zonnebril.

Fiets: fietscomputer, fietspomp, 2 drinkbussen, fietsslot en staalkabeltje met hangslot, fietshelm, stuurtasje met kaarthouder, twee voor- en achterzakken, grote achterzak, ministoeltje;

Herstelmateriaal: verstevigd plakband, kettingpons, reservebuiten- en binnenband, reservespaken, spakenspanner, stopgerief, bandenlichters, schroevendraaier, combinatietang, inbussleutels, remkabel, remblokjes, snelspanners.

Digitaal: fototoestel, gsm, batterijopladers, kabeltje, statiefje, minilaptop, digipas.

Diversen: kaarten, kompas, paspoort, pasfoto's, reispolis, fietsdiefstalpolis, bankkaarten, heupzakje, geldbeugel, schrijfgerief, noodfluitje, dazer tegen agressieve honden, meerdere plastiekzakken, naald en draad, schaartje, wasspelden.

Reisspreuken en citaten

2009-02-11T17:45:00.024+01:00

Om te reizen moet je bereid zijn om heel wat tijd te verliezen. (Haruki Murakami)
Vrijheid bestaat in het erkennen van grenzen. (Krishnamurti)
De enige manier om te komen waar je wilt zijn, is te zijn waar je bent. (Anna Vali)
Het eindpunt kan nooit zo interessant zijn als de weg ernaartoe. (Zen)
De wereld is een boek en wie niet reist, leest slechts één bladzijde. (Augustinus)
Durven is even de grond onder je voeten verliezen, niet durven is je leven verliezen. (Soren Kierkegaard)
De aarde is van iedereen die onderweg even stopt, om zich heen kijkt en dan weer verder gaat. (Colette)
Zelfs van regelrechte rampen - op elke reis overkomen die je wel - kun je avonturen maken. (Marilyn French)
Reizen is meer dan genieten van fraaie uitzichten; het is een voortdurende en diepgaande verandering van ideeën over het leven. (Miriam Beard)
Om op tijd te zijn ga op tijd op reis, om het meest en het mooist mee te maken, leer je buik de klok, dan weet je precies hoe laat het is. Want wie voelt hoe laat het is gaat op tijd op reis. (Kees De Kort)
Controlelijst voor reizigers. We moeten inpakken en wegwezen, meenemen wat hoognodig is, paspoort, bankkaart, ballast achterlaten, vertrouwen hebben in de bestemming en onszelf, geen geschenkenkopen, herinneringen bewaren, verbroederen met lokale bewoners, toeristen mijden, ons ondergraven in het forse gewemel, reisverzekering, landkaart opbergen, ons redden met tandenborstel, nagelknipper, gesprekken voeren over ons noodlot, aantekeningen maken, verdwalen, verkeren, terugkeren, zwaarbeladen en mét insectenbeten. (Joris Iven)
Reizen geeft je levensvreugde, flexibiliteit en veerkracht. (Dixie Dansercoer)
Life is like riding a bicycle. To keep your balance, you must keep moving. (Albert Einstein: 1879-1955)
"Wie gewend is aan reizen, weet dat je altijd ooit moet vertrekken". (Paulo Coelho)
"De wereld is een boek en wie niet reist, leest slechts één bladzijde" (Augustinus)

Ons tentje

2009-02-02T21:09:00.016+01:00

Nallo 3GT

We hebben gekozen voor een vier-seizoenstentje van Hilleberg uit Zweden. Deze tent is ondanks zijn licht gewicht (2,8 kg.), zeer sterk en heel goed geschikt om in barre weersomstandigheden toch nog enig comfort te bieden.

De Fietsen

2008-12-14T12:57:00.010+01:00

Christelle met haar nieuwe fiets in de Gavers (Harelbeke). Na jarenlang en tienduizenden kilometers gefietst te hebben met een Gazelle, heeft Christelle gekozen voor een Koga Miyata.

Bart in de modder van Oekraïne (zomer 2008) denkend dat een nieuwe fiets voor de reis naar het noorden wel van pas zou komen!
Hij koos uiteindelijk ook voor een Koga Miyata die begin februari 2009 zal geleverd worden.

Start

2008-12-09T21:31:00.017+01:00

9 december 2008 is de start van deze blog en dus het definitieve startsein van de voorbereiding voor onze fietsreis naar het uiterste noorden van Europa en terug.