Plots klinkt door de jachthoorn 'het vredeslied'...

Inmiddels hebben we Polen verlaten. Het fietsen daar was een feest. Onophoudelijk door prachtige natuur en kleine levendige dorpjes waar de mensen ons behulpzaam waren bij het zoeken naar de weg of een slaapplaats. Alleen het traject Stargard Szczecin was zéér hectisch.
Vanaf onze eerste meters fietsen in Berlijn viel het ons op dat de waanzin van de tweede WO en de muur nog duidelijk aanwezig is. Op vele plaatsen worden we eraan herinnerd, museums, gedenktekens, stukken muur en vele monumenten zijn overal in de stad te bezichtigen.
Vanuit Berlijn fietsten we vlot naar Brandenburg om vanaf daar het derde deel van de bekende Hanze-fietsroute te volgen richting Keulen en de Roer die we dan stroomopwaarts zullen volgen tot bij de bron in de Hoge Venen.
Tot nu toe bevalt de route ons wel, al zijn de uitgestippelde wegen niet altijd geschikt voor onze beladen fietsen met dunne bandjes. Menigmaal rijden we ons vast in het mulle zand. Het stukje Elberadweg die we volgden kon ons zeer bekoren en lijkt ons ook goed geschikt om er te fietsen met fietskarren.
Een ongelooflijke meevaller is ongetwijfeld het mooie weer waar we nu al wekenlang mogen van genieten en daarbovenop kregen we zo nu en dan een flinke duw in de rug van de wind.
Op de camping in Räbke maakten we kennis met Kees, hij was in de andere richting onderweg naar Berlijn. Een boeiende man met heel wat kennis, we leerden veel bij. Hij werkt oa aan een fietsroute die de frontlinie volgt van de eerste werldoorlog ( van Nieuwpoort tot Zwitserland).
Op de camping in Holle bleven we twee dagen en brachten er de avonden gezellig door bij Alie en Jorrit, een koppel uit Nederland met veel fietservaringen.

De Duitse treinstellen hebben steeds één of meerdere fietswagons.

Het hoofdstation verlaten en Berlijn binnenfietsen.

De Reichstag

We bezoeken de Dom en genieten vanaf de koepel van een prachtig uitzicht op de stad.

uit het dagboek...
In plaats van het treintraject naar Berlijn vanuit Stargard Szczecinski te starten, fietsen we ons eerste deel tot Szczecin. Om 14u30 vertrekt de trein naar Berlijn, het is pas 10u als we Stargard uitfietsen, we hebben dus alle tijd. Na elke fietsloze dag doet het zo'n deugd terug te fietsen. De weg is redelijk rustig en er is veel ruimte voor ons als fietser. Het gaat vlotjes en we zijn zo op ons gemak dat we een verkeersbord met 'doodlopende weg' totaal negeren. Ervan overtuigd dat wij, fietsers, wel zullen doorkunnen. Ineens stopt de secundaire weg, alle auto's rijden de autostrade op. Links van de weg is er een benzinestation. Aan 4 mensen vragen we hoe wij fietsend naar Szczecin kunnen. Allemaal zeggen ze hetzelfde ; “de secundaire weg gaat over in een autostrade, er is geen andere mogelijkheid dan ook de autostrade te nemen, negeer het verbodsteken voor fietsers en blijf uiterst rechts op de pechstrook”. We doen het liever niet maar 10 minuten later zijn we aan het fietsen op de autostrade. Al bij al valt het wel mee (we maakten al erger mee), de strook waarop we fietsen is breed en er is niet eens continu verkeer. Veel erger wordt het wanneer we de stad naderen en de autostrade opnieuw overgaat in secundaire weg. Nu is er veel en zwaar verkeer, helemaal geen pechstrook, veel bruggen en bochten en steeds toenemend verkeer. Nog 8 km fietsen we met bijna ingehouden adem en onder serieuze spanning, tot we de eerste voetpaden zien en er ons direct op begeven. We wensen elkaar proficiat, we hebben het gehaald en dit doen we nu NOOIT meer.
In het centrum van de stad spoelen we het stof door met onze laatste zloty's en eten we grote pizza's.
Gelukkig kunnen we in het station de tickets voor Berlijn met de bankkaart betalen maar stom dat we voor de fietsen geen tickets kunnen kopen. Deze moeten we cash EN in euro betalen op de trein. Tegenslag, we hebben geen euro's en de laatste zloty's gaven we aan de pizza's. In alle mogelijke zakken, bijzakken en onderverdeelzakjes van onze fietsbagage zoeken we naar kleingeld. Alles bij elkaar komen we aan precies 5,60€ (eens gewisseld) en zijn daarme onze fietstickets toch betaald. Op het perron staat de trein al klaar. Superdeluxe kunnen we de fietsen in een daartoe bestemde wagon zetten. Eens in Duitsland kunnen we met bepakte fietsen zomaar de trein uitstappen.
Het is 16u30 als we in het hoofdstation van Berlijn aankomen. Ik stuur een berichtje naar Sem die sinds donderdag in Berlijn is en bij een vriendin logeert. Een paar weken geleden hadden we geregeld dat we elkaar hier zullen zien om samen de stad te bezoeken. Het is een prettig weerzien als we vlakbij het jeugdhotel Otello Sem op de fiets zien naderen. We willen Sem zoveel vertellen dat we niet goed weten waar eerst te beginnen. In het jeugdhotel kopen we een Welcomecard, dit is een metrokaart voor 48 u en korting in talrijke musea en horeca. Onmiddellijk hebben we het gevoel dat Berlijn een stad is met veel ruimte, brede lanen en veel groen. Daartegenover staat dat veel bezienswaardigheden ver uit elkaar liggen. Voor onze eerste avond beperken we ons tot het nemen van de metro naar de 'stadsmitte', daar maken we een flinke wandeling langs o.a. de Brandenburger Toren, de Reichstag, de Holocaust Mahnmal en in de buurt ervan gaan we samen eten maar vooral heel veel vertellen en genieten van ons samenzijn. Alhoewel het metrosysteem van Berlijn knap in elkaar zit laat ik het bestuderen van het plan aan Bart en Sem over. Volgen, instappen, uitstappen, veranderen van richting, instappen, uitstappen... Ik zie dat er veel gebruik wordt gemaakt van de metro, de mensen zitten en staan soms erg dicht bij elkaar. Ik mis een beetje de frisse zuivere lucht van het noorden. Niet te diep ademhalen, denk ik, dan blijven mijn kleinste longblaasjes nog even gespaard van die muffe metrolucht.

Volgende afspraak met Sem is zaterdagmiddag om 12u op de Alexanderplatz bij de fontein. Nu is die Alexanderplatz zo groot en zijn er meerdere fonteinen waardoor we elk bij een andere fontein wachten op elkaar. Via sms hebben we dit wel snel door en éénmaal elkaar gevonden wandelen we samen tot het Pergamonmuseum en dan naar de Dom. We bezoeken achtereenvolgens het museum, volgen dan eventjes een sjieke huwelijksmis en nemen dan de vele trappen tot helemaal bovenaan in de koepel van de Dom. Hier kunnen we naar buiten en Berlijn vanuit de hoogte bewonderen. Met de metro trekken we naar Checkpoint Charlie waar we er eerst wat rondkijken op het kruispunt. Vele toeristen willen gefotografeerd worden bij het grenshokje met 2 nepsoldaten.
Eens we in het mauermuseum zijn krijgen we pas een realistisch beeld. Doorheen de vele kamers in het oorspronkelijke huis waarin het museum is gestart in '63 worden we overdonderd door het vele beeldmateriaal en teksten. Alle bedenkbare middelen en methoden werden destijds ingezet en toegepast om over de muur heen te komen. Ook zien we beelden van het moment waarop men de muur bouwde. Grote rollen prikkeldraad werden gelegd op de plaats waar de muur kwam en in 24u tijd stond die muur daar. Ramen en deuren werden dichtgemetseld en mensen sprongen uit het raam van het eerste verdiep. Lange tunnels werden gegraven ( 3mnd dag en nacht, vele studenten offerden een semester op om bij deze graafwerken te helpen), op een beeldscherm zien we 57 mensen uit de tunnel komen. Ze deden er drie uur over, ook baby's en ouderen maakten deze ontsnapping door. Het museum is nu zeer groot en deels ondergebracht in nieuwe gebouwen. Bart en ik gaan aan de overkant even uitrusten en wachten er op Sem. Het doet goed om 's avonds nog wat te wandelen in de gezellige wijk 'Kreuzberg' met z'n vele wereldkeukenrestaurants en toffe winkeltjes. Het valt ons op dat het hier goedkoop is! We pikken uit het grote aanbod een restaurant met 'middelandse zee' keuken en veel vegetarische gerechten op de kaart.
Onze volgende afspraak met Sem is zondag om 13 u op de vlooienmarkt. Er heerst een gezellige drukte, we bekijken de kraampjes vol oude spullen, die nu weer trendy zijn. Een plotse regenbui zorgt ervoor dat de weinige horecazaken rond de markt gauw bomvol zitten, ook wij vluchten ernaartoe. Na de bui trekken we naar Kurfürstendamm waar we in de buurt het Kathe Kollwitz museum bezoeken. In het 4 verdiepingen tellende herenhuis wordt het hele oeuvre van Kathe Kollwitz permanent tentoongesteld. Geboren in 1867 en overleden net voor het einde van de tweede WO maakte ze de beide oorlogen van heel dichtbij mee waardoor alle leed en ellende horende bij oorlogen haar leven en werken bepaalden. We zijn alle drie sterk onder de indruk van hoe ze gevoelens kan weergeven en welke gevoelens ze weergeeft. Ze beheerst enorm de technieken en bezit een groot talent om via deze technieken op een eenvoudige wijze hoop en wanhoop, verdriet, geborgenheid, waanzin en dood uit te drukken. Niet alleen in haar tekeningen maar ook in haar beelden geeft ze hier uiting aan. In België staat haar bekende werk “ treurende ouders” in het Vladslo kerkhof van gesneuvelde soldaten. Dit werk maakte ze nadat haar zoon omkwam in de eerste WO. Na ons bezoek wandelen we nog vele kilometers door de boeiende stad. De werken die we zagen blijven lange tijd nazinderen.

De tuin der lusten van het Sanssouci-park in Potsdam.

Direct bij het verlaten van de camping fietsen we verder door de bossen op kronkelende paden. Het pad gaat over in een zandweg waarop het niet goed fietsen is. De aanhoudende droogte zorgt voor mul zand, onze gemiddelde snelheid daalt maar het plezier is er niet minder om. We genieten volop, fietsen uren alleen, geen auto's in de buurt...In één van de kleine dorpjes waar we doorfietsen staat er bij het schooltje een bank. Het lijkt er op dat er geen school is, zo stil hier. Het dorp heeft geen winkel, enkele uren per dag staat er een winkelwagen op het dorpsplein. Enkele voorbijgangers wensen ons smakelijk eten. Het is al een stuk in de namiddag als we in Brandenburg aankomen. De oude stad is nog in volle renovatie waardoor we niet in alle straten kunnen, we keren dan maar terug en drinken op een terras een koffie. Op een klein marktje doen we onze inkopen voor vanavond. Allebei hebben we zin in veel groenten en fruit. Na Brandenburg fietsen de kilometers vlotter, we hebben minder onverharde wegen en profiteren van een windje in de rug. Net over Woltersdorf slaan we af en fietsen temidden de aspergevelden en omliggende bossen. Er loopt één verharde smalle weg en het is zéér autoluw. Ideaal dus om bij het picknickbankje vrij te kamperen. Het is halfzeven, we zetten ons tentje en ik begin aan een groentestoofpotje. Een voorbijfietsende man stopt en slaat een babbel met Bart. Hij woont in het dorp in de buurt, is met pensioen en fiets graag en veel, zo'n 8000km per jaar. Het is reeds pikdonker als we aan het eten zijn en er een wagen stopt op de zandweg vlakbij ons kampeerplekje. De fietser van deze avond is teruggekeerd. Hij heeft een geschenkje bij en wat groenten en fruit uit eigen tuin. Hij zet zich bij aan tafel en eet met ons mee. Terwijl we naar elkaars verhalen luisteren genieten we samen van een glaasje wijn. Plots vraagt Roland of we het vredeslied kennen, hij begint het te neuriën en als we meeneuriën verdwijnt hij in het pikdonker naar zijn wagen. Op de tafel brand een kleine kaars als enige verlichting en aan de hemel schitteren miljoenen sterren. Ineens klinkt door de jachthoorn het 'vredeslied'. Hij speelt met zoveel gevoel en overgave dat het ons diep raakt! We spreken af dat hij morgenochtend terugkomt en wensen elkaar een goede nacht.
Na zo'n bijzondere avond volgt een mooie en lange nacht. Aan de sporen te zien rond de tent zijn er enkele herten voorbijgelopen. We hoorden niks en sliepen 10 uren lang. Als we water hebben opgezet om koffie te maken komt Roland toe en zijn vrouw Anita. Uit de auto halen ze een grote picknickmand met brood, havermoutpap, eitjes, koffie en thee. Ik krijg een mooie roos en ze krijgt een plekje in het midden van de ontbijttafel. We ontbijten samen en hebben een supergezellige ochtend met Anita en Roland. Ze vinden het zelf ook bijzonder, wonen al zolang in de buurt en vandaag is het de eerste keer dat ze hier ontbijten. Na het ontbijt speelt Roland terug op zijn jachthoorn, nu speelt hij 'de lorelei'. Anita vertelt ondertussen dat haar man pas leerde jachthoorn blazen sinds hij met pensioen is. Nu 7 jaar geleden. Onvoorstelbaar! We wisselen nog onze adressen en nemen afscheid.

Langs de Elbe

Is dit heimwee naar de DDR-tijd?

...en hier zullen we ons tentje opzetten!

De auteur van de Hanze-route kiest resoluut voor het fietsen door de natuur, op autoluwe wegen, fietspaden, boswegen en zelfs paden waar je niet met twee naast elkaar kunt wandelen. Heel regelmatig hebben we lange trajecten over onverhard en langs GR-paden. De mulle zandwegen blijven moeilijk fietsen maar toch proberen we het elke keer opnieuw.
De stad Tangermünde ligt langs de Elbe. De rivier die we overstaken in het begin van onze reis, daar waar ze uitmondt in de zee. Voor Tangermünde volgen we enkele kilometers de rechteroever van de Elbe door prachtig natuurgebied. Na het bezoeken van de stad, die zéér de moeite is, volgen we lange tijd de linkeroever van de Elbe waardoor we als het ware in een lus hebben gefietst. Bij een picknickbank met afdak vinden we opnieuw een mooi plekje om vrij te kamperen, ver van de autowegen, aan de oever van de Elbe. Voor we de tent induiken mogen we terug genieten van een prachtige sterrenhemel.