Langs de Botnische Golf naar de Baltische Zee

Sinds we de Botnische Golf bereikt hebben in Kemi, volgden we 1000 km de grillige kustlijn. Wat opvalt is dat er heel weinig toerisme is zoals wij dit kennen aan onze kust. Er zijn maar enkele zandstranden, eerder rotsen en bossen tot vlak bij de zee. Het water is nooit erg diep en overal steken grote keien net boven het water uit en zijn er altijd wel een handvol eilanden te zien. Op die manier heb je zelden het gevoel een grote zee te volgen.

We naderen nu heel dicht Helsinki waar we de overzet zullen nemen naar Tallinn. We verlaten Finland die we volledig van noord naar zuid hebben gefietst met een krul rond Turku, in het zuidwesten, ook de Turku-eilandenarchipel genoemd.

Volgende week zullen we de drie Baltische Staten doorkruisen, die samen bijlange nog niet zo groot zijn als Finland.


wasplaatsen speciaal voor tapijten

onze eerste en enige terras in Scandinavië

Vallentine, de lieve Russische kookmoeder uit
Karelië

Kris en Karin uit Londen

Uit het dagboek...
In Oulu blijven we 3 nachten en hebben er toffe contacten met o.a. Valentine, een Russische verpleegster op pensioen en nu kookmoeder voor een gemengde groep van 50 personen uit Karelië. Ook met Kris en Karin, prille twintigers uit Londen hebben we leuke momenten. Ze zijn vertrokken op wereldreis met de fiets. Eerst trekken ze naar het Noorden, dan hebben ze een vlucht naar Bangkok, vandaar naar Australië, Nieuw-Zeeland en tenslotte naar Amerika. Gezien wij van het Noorden komen hangen ze aan onze lippen. Van zowel Valentine als Kris en Karin nemen we hartelijk afscheid en fietsen de camping uit onder een stralende zomerzon. Algauw worden we door enkele onweders achtervolgd. Telkens kunnen we er op het nippertje aan ontsnappen. Toch wordt het even benauwd als we rondom ons 4 à 5 onweersbuien met bliksems zien en de daarbijhorende krakende donders mogen aanhoren. Het laatste onweer waar we noodgedwongen door fietsten ligt nog vers in ons geheugen. Toen fietsten we in het helse onweerlawaai door tot middernacht omdat we nergens konden schuilen. Nu fietsen we onder een stijgende adrenaline heel hard en spelen het spel van de natuurelementen mee. We zijn opgelucht en blij als we in Raahe op de camping aankomen en de volgende onweersbui uit de lucht valt net nadat we onze tent hebben gezet. Oef!

dagboekvervolg...
Raahe is een mooi dorpje aan de kust met zachte pastelkleurige houten huizen. Ook aan de kust nemen we de kleine wegen, vaak onverhard maar zo rustig door de bossen. Langzaam zien we groter wordende open plekken langs de weg en worden de huizen zichtbaar. Hier doet men beperkt aan landbouw. In Kalajoki, na 73 km fietsen, beslissen we de camping te nemen gelegen aan een groter strand. Over heel de westkust zijn er weinig zandstranden en voor het eerst sinds we de kust volgen maken we een lange wandeling langs de waterlijn. Zo ver we zien kunnen, kronkelt de kust en reiken bossen tot het water. De Botnische Golf is redelijk ondiep en hier is dit goed te merken. Enkele mensen zijn wel 200 m ver in zee en komen nauwelijks tot aan hun knieën in het water. Het doet deugd eens blootsvoets in het water en op het zand te lopen. Door het vele fietsen zijn onze spieren wat verkort en wandelen is een goede strekoefening om de spieren wat te rekken.

Dagboekvervolg...
Als we Kalajoki verlaten hebben we voor de derde opeenvolgende dag de wind mee, dit en het aangename zomerweer maakt dat we alweer een schitterende tocht fietsen langs en door stille dorpen en landbouwgebied met steeds groter wordende velden en akkers. We vliegen en beetje!
Als we in Larsmo aankomen hebben we 99 km gefietst. Op 500 m van de weg ligt bij het meer een mooie rustige camping. We hadden het niet direct door maar na een half uurtje komen de buren ons goedendag zeggen. Ze kennen ons van in Rovaniemi, toen hebben we ook onze tent naast hen gezet. Het is een jong kinderrijk gezin met hun vijfde kindje op komst. Ze wonen in Alta, Noorwegen.
Van Larsmo fietsen we eerst naar Jakobstad, in het Fins 'Pietersari'. Sinds gisteren is het ons opgevallen dat vele plaatsnamen in het Zweeds en Fins vermeld zijn. Ook de huizen zijn meer in Zweedse stijl. Voor ons wel leuk, opnieuw een beetje Zweden in Finland. Jakobstad is een redelijke grote stad met, net voor je de stad binnenkomt, een grote papierfabriek. We zien hoge bergen houtpulp en vrachtwagens die op en af rijden met stapels berkenstammen. Net voorbij Jakobstad fietsen we dan langs een grote nertsenfokkerij. We denken dat hier zo'n 2 à 3000 nertsen per twee in kleine hokjes ronddraaien want om te lopen hebben ze geen plaats. Indringend zijn de geluiden die ze maken wanneer de kweker de hokken nadert met hun voedsel. Het domein is gigantisch groot en helemaal achteraan ver van de stinkende hokken blinkt de villa op een heuvel. Bah!
In Maxmo na 86 km fietsen krijgen we van een vriendelijke man de tip om te kamperen bij het plaatselijke zwemmeertje. Een zalig plekje waar we een duik nemen in het meer voor we gaan slapen. Door de stilte slapen we van 21u tot 8u 's morgens. Aan een bankje vlakbij het water nemen we rustig ons ontbijt en genieten tot ver in de voormiddag van het alleen zijn. Bart kreeg gisteravond nog een gedetailleerde fietskaart van een koppel dat kwam praten en enorm geïnteresseerd waren in onze tocht. Het waren Zweedssprekende Finnen, ze hadden 2 kindjes en zijn zwanger van hun derde. Het valt ons op dat Finland ondanks het zeer dun bevolkt is, veel kinderrijke gezinnen telt. Mooi!

Ook hier zien we nog steeds veel fuchia wilgeroosjes

Stille dorpen langs de kust

helmgras groen

open tuinen oneindige rust

sint-janskruid geel

houten huizen in pastel

wilde rozen rood

golvende korenvelden

haver rogge gerst

fiere paarse distels

bosbessen blauw

ontelbare eilandjes

sieren de zee

de zachte zee

met eb noch vloed

westenwind

christelle, 5 aug 09

dagboekvervolg...
Tot Vaasa is het slechts 29 km en tegen de middag zijn we er al. Net als in Zweden kunnen we ook in Finland tussen 11 u en 14 u een menu krijgen voor en vriendelijk prijsje (tussen 7,5 en 9,5 €). Als het ons uitkomt maken we hier gebruik van. Vandaag hebben we het getroffen, gebakken zalm met ovengebakken aardappelen in een dillesausje met een uitgebreid assortiment salade. Voor dessert is het schepijs. Natuurlijk dat het ons smaakt en nadien blijven we wat hangen in de stad.
Doordat we nog 's avonds enkele uren fietsen is het landschap bijzonder mooi. De avondzon heeft intense diepwarme kleuren aan de vele korenvelden. Er is hier zo weinig luchtvervuiling en stofdeeltjes waardoor we steeds helder zicht hebben en tot zeer ver kunnen zien. De camping die we dachten te vinden blijkt niet meer te bestaan. Toch blijven we op deze plaats. Met een klein klakje water en wat verscholen achter de bomen wassen we ons allebei nog van top tot teen. Na een dag zweten op de fiets doet zelfs een 'klakje' water wonderen.
s' Morgens moeten we eerst 13 km de drukke E8 op om dan de terug op de fietsroute te komen. Urenlang fietsen we langs opvallend goed onderhouden oude woningen, vaak nog op natuurstenen fundering. De laatste 20 km voor Kristinestad fietsen we langs de zee en tussen de bomen door vangen we af en toe een glimp op van het rustige water. Hoewel we al meer bewoning hebben blijven de momenten waarbij we mensen zien schaars. Op de camping in Kristinestad zijn we de enige met een tent, dit is ons al vaak overkomen. Steeds meer mobilhomes en caravans en haast geen tenten meer te zien op campings. Het gevolg is dat de plaatsen voor tenten niet de mooiste zijn en niet altijd plat. De mooiste plekjes vinden we nog altijd in de vrije natuur. Net voor we gaan slapen vraagt Bart me nog eens mee te gaan naar het strandje. Al snel heb ik door waarom. Een pracht van een volle maan schijnt over de baai waar de camping is gelegen. Na twee maanden met klare zonnige nachten is dit nu wel een heel bijzonder moment. Sinds Rovaniemi kwam er eerst een lichte schemering 's nachts en geleidelijk aan kregen we donkere weliswaar nog heel korte nachten. Dit is genieten!

dagboekvervolg...
Vanaf Kristinestad tot Merikarvia wordt het voornamelijk fietsen langs de zee, door de bossen en weiland en op zachtjes slingerende stille wegen. Op het plaatselijk strandje van Sideby nemen we onze picknick. Behalve een zwarte nerts zijn we verder alleen. Het is een nieuwsgierig ding. Grappig om zien komt hij geregeld tot dicht bij ons en zodra wij het merken is het snel weg. Het kleinere schiereiland bij Merikarvia is onze volgende bestemming voor de avond en nacht. We zien al meer volk op de camping maar nog geen buitenlanders. Een Fins koppel uit Helsinki stelt ons veel vragen over onze reis en wat we vinden van hun land. Ze zijn enorm enthousiast over wat we doen en als we 's morgens de tent afbreken worden we door de man gefilmd. Op reis hebben we meestal meer contact met de plaatselijke bevolking, hier in Finland loopt dit wat moeizamer. De meeste mensen maken een stille, verlegen indruk.
Er bestaat een bekend werk van de Finse danser Reijo Kela ' The Silent People'. In 1994 danste hij tussen 800 vogelverschrikkers, sindsdien zijn ze blijven staan en is het een permanente expositie. 2 keer per jaar worden ze aangekleed naar het seizoen. Het idee achter het werk doet bij vele mensen vragen rijzen. De auteur laat de bezoeker zelf nadenken over wat het idee achter het werk kan zijn. We zagen 'the silent people' niet life, maar hebben erover gelezen en foto's gezien. Hoe langer we door Finland fietsen, hoe meer we leren over het land en haar geschiedenis, hoe meer we vinden dat dit werk wel eens de Finnen symboliseert.
In elk geval vinden wij dat de Finnen mogen trots zijn op zichzelf dat ze zo respectvol omgaan met de natuur.
Zaterdag 8 augustus,
Vandaag is het 3 maand dat we onderweg zijn. Hoe langer we weg zijn hoe groter het besef van wat dit bij ons teweegbrengt. De afwezigheid van haast, stress, vervuiling, lawaai en de volle aanwezigheid van ruimte, rust, stilte, vrijheid, ontmoetingen en bovenal prachtige natuur beleven we zeer intens en laat een diepe indruk na.
Net als de voorbije week rijden we ook vandaag door bossen bezaaid met grote stenen en rotsblokken ooit achtergelaten door stervende gletsjers. De fietsroute nr 8 die we al lange tijd volgen blijkt een goede keuze te zijn. We doen wel heel wat meer kilometers langs de kronkelende kust maar het loont zeer de moeite. Tussen Merikarvia en Rauma hebben we maar één camping en die ligt te vroeg op onze weg. Doorrijden tot Rauma is dan weer te ver. We zien wel en overwegen om desnoods nog eens vrij te kamperen. De bosbessen zijn momenteel goed rijp en wanneer we een bospaadje zien vanaf het fietspad, worden we snel verleid om bessen te plukken. Heerlijk!
Even voor Luvia, het is ondertussen 18u en we hebben 80 km op de teller staan worden we door een Nederlander aangesproken. Hij woont wat verderop en heeft een huis dat hij verhuurt. We hebben algauw een aangename babbel met Arie en na kort overleg beslissen we om op zijn aanbod in te gaan. Eerste straat rechts, dan links en dan opnieuw rechts, midden in het bos en op 200 m van de zee vinden we de woning van de familie van der Arend. Hun vroegere huis staat volledig ter onze beschikking. Na 3 weken ononderbroken in de tent mogen we dus nog een keertje op een matras slapen. Leuk! We maken kennis met Arie en zijn Finse echtgenote Kristina en wandelen naar het strandje. Een jong gezin is nog aan het zwemmen in de avondzon. Het uitzicht is mooi, het is rustig en we blijven wel 2 uur op het bankje wat lezen, schrijven en verder gewoon genieten van de avond.
Omdat we helemaal geen haast hebben vinden we het leuk om, voor we 's morgens vertrekken, eerst verder kennis te maken met Arie en Kristina. Nu we al 3,5 week fietsen door Finland zijn ons al heel wat zaken opgevallen, vooral uit de natuur, maar evenzeer over de bouwstijl, de taal en de Finse maatschappij. Arie en Kristina kunnen ons hierover veel vertellen en we leren alweer en pak bij. Een prima plek om te onthaasten.

het stadscentrum van Rauma

dagboekvervolg...
Nu we bijna in het zuiden van Finland zijn kijken we er enorm naar uit om de eilanden-archipel ten zuiden van Turku te fietsen.
Met flinke tegenwind fietsen we richting Rauma, een stadje bij de kust dat een bezoekje waard is. Een bijzonder stadscentrum met zeshonderd houten huizen met gekleurde gevels uit de 17de en 18de eeuw. Staat op de Unesco Werelderfgoedlijst. Ondanks de wind fietsen we toch door tot Uusikaupunki, de teller staat op 102 km als we op de camping aankomen, we hebben honger en zijn aan een douche toe.
De partijen rotsblokken zijn groter en maken het landschap naar het zuiden toe steeds heuvelachtiger. Na 50 km over Uusikaupunki hebben we onze eerste van de 8 veerboten die we de komende dagen nemen. Veerboten en bruggen verbinden de vele eilandjes die we in de archipel zullen fietsen. Het deel dat wij fietsen bestrijkt zo'n 150 km. Vanmorgen hadden we nog geïnformeerd naar de vertrektijden van de veerdiensten. Van amper 2 boten kende men de exacte uren. Info voor toeristen is vaak beperkt moeten we helaas vaststellen. Zo komt het dat we de laatste boot van de dag al missen op het tweede eiland. Bij een klein haventje mogen we vrij kamperen. We genieten van een mooie zonsondergang en weten dat het vannacht ook hier erg stil zal zijn.