De groene parels van Estland

Na precies 4 weken fietsen in Finland hebben we het land van water, bomen en stenen op een andere wijze dan de vorige landen verlaten. We waren 'nooit eerder' in Finland geweest en het moet gezegd, het kostte ons enige inspanningen om het land beter te leren kennen, maar het loonde dan ook de moeite. Finland ervaarden we dikwijls positief als 'nooit eerder' gezien of meegemaakt. We beleefden de stilte en de ruimte van het noordelijk land zeer intens. Komende helemaal uit het Noorden waar, behalve stenen, niets groeit, zagen we zeer langzaam eerst mos bloeien, dan lage grassoorten en struikjes, dan dwergboompjes van honderden jaren oud die zich nog steeds kronkelen naar het licht. De eerste weelderige bloemen toonden zich en de bomen werden hoger. Huizen waren er amper en bijna nooit zichtbaar, verscholen in het bos. Het was een sterke beleving om 1700 km te fietsen in dit eenzame en slechts langzaam veranderend gebied. Ondertussen zijn we nu in Estland die qua karakter en uitstraling nog steeds op een Scandinavisch land lijkt. We hebben nu Tallinn en de eilanden Hiiumaa en Saaremaa bezocht en er grote delen van gefietst. Een geval van overmacht zorgt ervoor dat we op vandaag in Parnu zijn, niet eens zo ver van Tallinn. (zie dagboek)


we verlaten de eilanden-archipel in Finland


één van de verdedigingstorens van Tallinn, Kiek in de Kök = kijk in de keuken, in het laagduits, de taal van de Hanze


slenteren door het Middeleeuwse decor van Tallinn

Tallinns 'skyline'

uit het dagboek...
Voor we het mooie domein 'Gammelgarden' verlaten wandelen we nog even door het bos naar het kleine strandje. Gammelgarden is een oude herenhoeve met kasteelallures waarin nu een jeugdherberg is ondergebracht. Naast het hoofdgebouw zijn er nog een aantal bijgebouwen, waaronder de bakkerij die nu dienst doet als zomerpizzeria. De twee oudste kinderen van het gezin staan hiervoor in en ze doen het uitstekend! Drie generaties van dezelfde familie houden de jeugdherberg open. We hebben genoten van onze rustdag op mijn verjaardag en ondertussen is ook de fiets van Bart hersteld. De versnellingskabel was kapot waardoor hij nog enkel op het kleine verzet kon rijden. Een officiële fietsenmaker is er niet op het eiland maar de man naar wie men ons doorverwees wist blijkbaar van wanten. Vanaf nu kan Bart terug in gepaste versnelling fietsen.
Vandaag fietsen we ons laatste deel van de eilanden-archipel. Wellicht omdat we de stad Turku naderen en we het laatste pontje achter de rug hebben wordt de weg drukker en vinden we de route minder interessant. Het is zelfs flink wennen aan de drukte van de stad eenmaal we Turku binnenrijden. Toch doen we een poging om door het centrum te wandelen en met de fiets aan de hand begeven we ons in de autovrije winkelstraat. Op een terrasje bestellen we een koffie maar van echt genieten is er geen sprake, vergeleken met de rust waaruit we komen is de drukte nu nog even te groot.Voor ons is dit de grootste stad sinds Oslo, zo'n 2,5 maand geleden. We overwegen om in Turku de trein naar Helsinki te nemen omdat we vrezen voor de drukke verbindingswegen. Het ticket is nogal prijzig maar om 18u30 stappen we moeiteloos de trein op. 'Moeiteloos' omdat we zomaar met de fiets vanaf het perron op gelijke hoogte de trein instappen. Op hoge snelheid razen we door het landschap, het voelt wat vreemd aan. Wanneer we om 20u even moeiteloos uit de trein stappen begeven we ons direct in het volle centrum van Helsinki. Alle winkels zijn nog open en de straten lopen vol jongelui in hippe outfit. Onderweg naar, de 12 km van het centrum afgelegen, stadscamping komen we voorbij de ferryterminal van Vikingline. Vooraleer we verder fietsen informeert Bart zich naar de prijzen en vaartijden voor de ferry naar Tallinn. Al snel is hij terug met de tarieven en uren in de hand. Blijkt dat op vrijdag (morgen dus...) de tickets duurder zijn en de boot vertrekt om 11u. Een snelle optelsom doet ons al even snel beslissen om nog vanavond de boot te nemen, dwz binnen een half uur! Helsinki kunnen we later nog bezoeken en 12 km fietsen heen en terug naar een camping waar we amper zullen verblijven lijkt ons ook niet aantrekkelijk. Zo schuiven we aan in de lange rij wachtende auto's die het cardeck van de Vikingline binnenrijden. Bijna als laatste mogen we onze fietsen stallen tussen lange rijen vrachtwagens. Een jongeman van de crew waarschuwt ons om bij het verlaten van het schip extra goed uit te kijken voor de vrachtwagens en ons fluovestje aan te trekken. De Vikingline telt 7 verdiepingen en het cardeck is vergelijkbaar met de parking van Euralille (shoppingcenter in Rijsel). De parkeerruimte waar onze fietsen staan hoort bij 'vogels' en is nog eens onderverdeeld bij 'zwanen'. Je hebt ook de parkings 'zoogdieren' en 'vissen'. In de twee eerste verdiepingen zijn de kajuiten ondergebracht. We kunnen onze ogen niet geloven en onze oren slaan al helemaal tilt zodra we op het derde verdiep komen. Lange rijen met links en rechts tientallen slots (gokspelen) waarvan de meeste bezet door zowel jong als oud. Om op het dek te komen sturen ze ons eerst door een café, dan een restaurant en tenslotte moeten we een dancing dwarsen. Een orkestje is zich aan het installeren en koppeltjes van rijpere leeftijd maken zich klaar om straks een tango of een walsje te dansen. Eenmaal op het dek zien we nog net de trossen lossen en het gedrochte van een schip de zee opvaren, aangedreven door krachtige jet-motoren. Terug binnen is de dans reeds ingezet, de supermarkten zijn open en het geld rolt. Middenin dit hele gebeuren voelen we ons gedurende enkele uren buitenaardse wezens.

Nog lang voor het schip aanmeert staan we reeds bij onze fietsen. Met het fluovestje aan banen we ons een weg langs de vrachtwagens tot we helemaal vooraan staan, vlakbij de poort. Nu nog geduldig wachten tot de poorten open gaan. Het is middernacht, de poorten gaan open en de crew geeft signaal dat we kunnen vertrekken. Als allereerste volgen we de aangeduide weg tot buiten de terminal en rijden recht het centrum van Tallinn binnen. Een hulpvaardige Est had eerder op de boot voor ons enkele goedkope hotels op de stadskaart omcirkeld. Gedurende één uur fietsen we alle low-budgethotels af. Of ze zijn volzet of bij de ingang troepen flink benevelde mannen samen. We keren terug richting haven waar we al eerder hotel Central hadden gezien. Weliswaar een groot hotel en daarom dachten we dat de prijs evenredig zou zijn. Algauw wisten we dat dit een goedkoper land is, een zachte prijs dus. En héél fietsvriendelijk! Met bepakte fiets mogen we in de lift naar het vijfde verdiep, door de gang naar kamer 527 waar er ruimte zat is voor beide fietsen. De zakken blijven aan de fiets hangen en wij vallen om op bed. Het is laat en we zijn erg moe!

De regenbuien van gisteren zijn weggetrokken en met de fiets aan de hand wandelen we door het zonovergoten centrum van Tallinn. Fietsen hier is niet mogelijk. Niet omdat er teveel volk rondloopt, want het toerisme komt pas in de late voormiddag op gang. Nee, alle centrumstraten zijn in dikke kasseien gelegd, met diepe wijde groeven. Door het regenweer gisteren hebben we niet veel rondgelopen in de stad. Ik maakte er dan maar gebruik van om naar de kapper te gaan en mijn haar een 'coupe Tallinn' te geven. We hielden ook nog enkele uurtjes platte rust. Zoals we wel vaker doen fietsen we ook vandaag op kompas de stad uit. In 2003 waren we ook in Tallinn en toen werd er gretig gebouwd rond de stad. Nu zijn alle grote bouwwerken af. Megagrote shoppingcenters en ultramoderne kantoorgebouwen en woonblokken zorgen voor de skyline van de stad.

een deel van een grote formatie snaterende trekvogels reeds op weg naar het zuiden

uitrusten bij het kasteel van Hapsaluu

op het eiland Hiiumaa vinden we veel symboliek

aangekomen op het eiland Saaremaa

uit het dagboek
Aanvankelijk waren we van plan om naar Parnu te fietsen en dan de kust verder te volgen tot Riga. Maar nu we in een reisverslag lazen dat er nog veerboten varen tot 30 augustus tussen Saaremaa en Ventspils (Letland) willen we toch liever op de eilanden Hiiumaa en Saaremaa fietsen, de groene parels van Estland. Het lijkt ons een mooi alternatief om zo in Letland toe te komen. Met een flinke tegenwind maar onder een warme zon fietsen we onze eerste dag in Estland. De wegen zijn van iets mindere kwaliteit maar ze zijn voldoende breed en er is weinig verkeer. We zien ons eerste ooievaarsnest en snel daarop enkele ooievaren. Landschappelijk lijkt het nog op Finland, al vinden we hier minder in het wild groeiende bloemen. In Linnemaë, na 96km, fietsen we naar een camping die ongeveer op 3km van de weg ligt. Op een gravelpad midden in het bos vinden we de camping 'Kiige', er staat nog een kleine tent en enkele blokhutten op het mooie terrein. Behalve op de middag zijn we vandaag geen dorpen meer tegengekomen en dan ook niet voorzien om nog een potje te koken. Gelukkig maakt de vrouw des huizes voor ons nog een lekkere maaltijd klaar met veel verse groenten. Ons tentje staat dichtbij mooie oude bomen op een heuveltje. Het is ook hier oorverdovend stil en we vallen beiden in een diepe slaap.

Na een lange nachtrust worden we 's morgens verwend met een overvolle ontbijttafel met koude en warme gerechten. Opnieuw is het zwoegen tegen de wind als we fietsen naar Haapsalu. We rusten er uit bij het kasteel. Vanaf het pitoreske station van Haapsalu nemen we dan het fietspad op de oude spoorwegbedding tot Haltermaa waar we om 16u30 met de ferry varen naar Hiiumaa. Op zee staat ook een sterke wind en we worden gewiegd op het ritme van de golven. Kardla, de hoofdstad van het eiland Hiiumaa wordt onze volgende bestemming. Op de kaart staat een camping aangeduid. Nadat we eerst zelf hebben gezocht doen we navraag in een winkel en blijkt er geen camping meer te zijn. Dan maar hotel Pardu en voor de zoveelste dag op een rij krijgen we veel en lekker eten, comfort en alles aan de prijs van één overnachting op een camping in Scandinavië.

We maakten gisteravond nog een ommetje naar Kardla, op die manier hebben we het hele eiland doorkruist als we nu naar Söru fietsen. Een vroege herfstaankondiging maakt dat we vandaag regelmatig regenkledij aan- en uittrekken. Wel passend bij het beeld van een vroege herfst zijn de talrijke fruitbomen waarvan de volgeladen takken nu al de grond raken. Ook de notenbomen dragen veel vruchten. De laatste bosbessen worden geplukt en paddestoelen van formaat schieten uit de grond. De herfst ziet er in elk geval veelbelovend uit hier in Estland!
In Söru aangekomen staat een niet zo'n lange rij auto's te wachten. Iedereen blijft wel in de wagen zitten, de wind waait immers nog steeds krachtig waardoor de ferry ook nu weer de ontstuimige zee op moet. Bart heeft snel uitgerekend dat dit onze 23ste overzet moet zijn. Vele korte en enkele langere (meer dan een uur). Fietsen en varen gaat goed samen, vinden we. Langzaam reizen! En zoals uren fietsen door de bossen helemaal niet saai hoeft te zijn en zelfs veel verscheidenheid laat zien, zo ziet de zee er ook telkens weer anders uit. Als we in Leisi, op het eiland Saaremaa aanmeren is het 18u30. Er is geen camping in de buurt maar wel een hotel op 4km in het kleine gehucht 'Oitme'. Eenvoudige, maar zeer smaakvol ingericht, gerenoveerde koeiestallen bieden aan 30 gasten een overnachtingsplaats. De volledige inrichting is in het thema ' koeien'. Van bedlinnen en gordijnen tot het servies. Zeer goedkoop en ook hier weer WIFI. Trouwens, overal waar men komt in Estland is er blijkbaar WIFI. In de velden rond het hostel staan tientallen houtsculpturen, allen door dezelfde man gemaakt. Het is hier mooi, een echte aanrader!

de Kaali-krater

uit het dagboek
We vertrekken pas tegen de middag. Het hield nog niet op met regenen. Goed aangekleed trotseren we onze eerste flinke bui van de dag. Zo ééntje om U tegen te zeggen. We krijgen nog enkele kleinere buien en als we in Kaali aankomen is het opnieuw zomer. In Kaali bezoeken we de meteorietkrater en het museum. Deze laatse is gewijd aan de krater maar vooral aan de verschillende dolomietstenen die op het Saaremaa eiland voorkomen. Na het bezichtigen van dit prachtig historisch gebeuren is het nog 20km naar Kuressaare. Sinds 1998 officiële zusterstad van Kuurne. Hier bevindt zich het enig bewaard gebleven middeleeuws kasteel van de Baltische staten. Tijdens het Sovjet-tijdperk was Kuressaare een belangrijk kuuroord voor de top van de communistische partij. We verblijven 2 nachten in het Syg-hostel, een sportgymnasium dat tijdens de zomervakantie dienst doet als hostel. Sinds enkele dagen hebben we beiden last van een vervelend fysiek kwaaltje dat vooral voor fietsers om de nodige verzorging en rust vraagt. We fietsten al wat minder kilometers per dag maar dit blijkt onvoldoende te helpen.
In het toerismekantoor informeren we naar de overzet van Pontu naar Ventspils (Letland). Groot is onze verbazing en het moest er een keer van komen, als we vernemen dat er sinds deze zomer helemaal geen bootverbindingen tussen Estland en Letland meer zijn. Amai, amai, amai …..nu maken we snel een klik, bekijken de route voor de komende weken en bedenken mogelijke altenatieven. Honderden kilometers terugfietsen is niet direct onze optie (maar als het moet dan moet het). Een klein tusseneiland wordt 2 keer per week bevaren maar het risico dat we daar dan vastzitten willen we niet nemen. De bus nemen naar Parnu is ook een mogelijkheid. Als tenminste de fietsen meemogen. We worden aangeraden om ons best vooraf te informeren hierover. Voorlopig ziet het er naar uit dat we nu toch Parnu zullen zien en dan verder de kust volgen tot Riga. Voor we naar het busstation stappen bezoeken we het lieflijke stadje, slenteren langs de haven, bezoeken het Arensburgkasteel en genieten van een glas op een terras. In het busstation vernemen we dat het meenemen van de fietsen afhangt van de goodwill van de chauffeur. We spreken af dat we nu nog geen tickets kopen, maar morgen om 13u45' (zodra de chauffeur toekomt) terug komen. In het restaurant in de buurt van het hostel hangt een plezante, ietsje uitbundige sfeer. Er gaat een optreden door en de plaatselijke jeugd is er verzamelt. Uiteindelijk blijven we hier lang hangen en is het al middernacht als we terug naar het hostel stappen.

20 augustus

Voor Estland een belangrijke dag vandaag. Een stukje geschiedenis om enige verduidelijking.
In september 1944 trokken de Duitsers zich uit Estland terug en de Sovjet-Unie herstelde haar macht. De verliezen in de 2de WO waren erg groot. 45% van de industrie en 40% van de spoorwegen waren beschadigd en 1/5 van de bevolking is tijdens de oorlog gesneuveld. De communistische partij kreeg het in Estland voor het zeggen en de Esten waren in de minderheid in de regering. Tot het einde van de jaren 70 groeide de angst dat het culturele erfgoed en taal van de Esten zou verdwijnen ivm de russificatie. In het onderwijs werd er al les gegeven in het Russisch. De etnische bevolking begon zich steeds meer in te zetten voor een onafhankelijk Estland. Langzamerhand kregen de etnische Esten opnieuw de meerderheid in de regering en in mei 1990 werd de Republiek Estland uitgeroepen. Het zou tot 20 augustus 1991 duren voor de onafhankelijkheid door het westen erkend werd. Dit is op heden een nationale feestdag. Tegenwoordig groeit de economie van Estland erg hard. In de jaren van overheersing door de Sovjet-Unie werd dit erg belemmerd.

uit het dagboek...
We staan om 13u45 paraat bij het busstation en hopen op een goedgezinde buschauffeur. De bediende aan het loket doet snel teken dat het in orde is, ze had het er al over met de chauffeur en de fietsen mogen mee. Al bij al valt het nu toch nog mee. Het is wel ongeveer een 4tal fietsdagen terugkeren, maar het pitoreske Parnu leent er zich uitstekend toe om er wat te blijven hangen.
Terwijl Bart de fietsen zo goed mogelijk in de grote bagagekoffer van de bus legt probeer ik de fietstassen er allemaal in te krijgen. De rit duurt bijna 4 u en we voelen dat we de komende dagen in Estland nog regelmatig over een slecht wegdek zullen fietsen. Zodra we in Parnu zijn en we de fietsen en fietstassen uit de koffer hebben gehaald, maken we een rondritje door de stad en naar het strand. Op het strand lopen nog mensen te genieten van de warme avondzon. Het voelt goed aan om hier te zijn. Parnu heeft heel wat te bieden. Een uniek plekje is in elk geval de 'ladies beach'. Wellicht het enige strand in Europa waar enkel vrouwen toegelaten zijn. Het strand is al vele tientallen jaren enorm geliefd bij vrouwen die ongestoord willen baden in de zon. Na onze verkennende rondrit zoeken we de camping 'Konse' op, gelegen aan een rivier op ongeveer 2km van het centrum. De omgeving van de camping is al wat minder pitoresk dan het centrum maar het is er wel rustig en er hangt een gemoedelijk sfeertje. Voor het eerst op deze reis staan er nog Belgen op de camping.