Voorbij het einde.

Eerst en vooral bedanken we iedereen voor de respons op onze blog, via mail of in stilte onze tocht meevolgen. Telkens er internet beschikbaar is, zijn we nieuwsgierig naar de reacties en werkt dit stimulerend. Een beetje nieuws van het thuisfront is leuk. Sinds ons vorig bericht vanuit Lakselv was het niet vanzelfsprekend te internetten of tijd te maken voor onze blog. We bevonden ons namelijk 'voorbij het einde'.

Bereiken

we bereiken een omgeving

en niet een plaats
en hebben een gevoel bereikt
en niet een daad

ons noordelijkste fietstraject in fluo

in het noorden hangen de wolken zo laag dat je het gevoel hebt de hemel te kunnen aanraken

het kleine dorpje Kunes vlakbij de Laksefjorden

uit het dagboek...
Na een veel te korte nacht (door de muggenaanval en nachtzon op de tent) staan we allebei met een grote vermoeidheid op. De tent uitkomen evenals ontbijten is niet vanzelfsprekend. Het wordt dus een walking/running-breakfast en met ons muggennetje op het hoofd breken we de tent af. We zijn elke dag blij om op de fiets te stappen, te vertrekken en nieuwsgierig naar wat komen zal. Vandaag zijn we dus superblij! Zodra we aan het fietsen zijn ondervinden we helemaal geen hinder meer van de muggen en de knotts. Amai, de toendra!! De laatste wildernis van Europa. Wij vermoeden dat de kleinste onder alle dieren die hier leven toch de wildste zijn.
De route die we volgen richting Ifjord maakt snel alles goed. De opklaringen worden groter en voor het eerst sinds Oslo voelen we zelfs een zwoele zuidenwind. Het wordt een hele dag lang fietsen door een adembenemend landschap. Eerst nog redelijk groen maar dan steeds ruwer, ruiger en onherbergzaam desolaat. Enkel langs de fjorden zijn er een paar gehuchtjes. In één ervan 'Kunes' zien we een bord met 'Somerkaféé' erop. Alhoewel we net hebben gepicknickt met een lekker theetje kunnen we aan de verleiding niet weerstaan. Dit stukje bewoning is het eerste wat we vandaag tegenkomen, het is prachtig gelegen en niet onbelangrijk, net voor een steile klim. We stappen even later een gezellig ingericht zaaltje binnen waar het heerlijk geurt naar koffie en wafels. Aan de muren hangen en op de tafels liggen traditionele spullen uitgestald. De Europakaart hangt uit met hier en daar kopspelden opgeprikt. We kunnen koffie bestellen en vragen er meteen maar een wafel bij. In de zetels zitten drie meiden veelkleurige sokken te breien. Men vraagt ons om op de kaart van Europa een wit speldje te prikken op onze woonplaats. We bevinden ons namelijk in het schooltje van Kunes en de kinderen houden statistieken bij. Mmm...interessant! We blijven wat praten en vernemen dat het dorpje 300 inwoners telt en er lopen 2 kinderen school. Het oudste moet wel na de vakantie in Lakselv naar school (89km zuidwaarts). Maar, zegt ze enthousiast, “binnenkort wordt er een kindje geboren in Kunes”. Als wij een tweede keer in Kunes komen, mogen we een gekleurd speldje prikken op ons land van herkomst, nu een wit. Wat zouden we hier graag terugkomen, wie weet?
De rest van de middag blijven we door dit sublieme landschap fietsen, zowel langs de fjord als in het binnenland zijn de uitzichten haast vermoeiend mooi. De vele klims worden lastig en als we in Ifjord aankomen voelen we ons uitgeput. Ook hier weer veel muggen, knotts en horzels( grote zwarte vliegen die vervelende beten achterlaten). Zonder aarzelen nemen we een hutte voor 2 nachten. Eerder was het ons al opgevallen dat deze kleine wilde diertjes vooral buiten leven, dus zullen wij nu eens vooral binnen blijven. Het doet ons goed even te bekomen, een beetje stil te vallen en in slow motion de komende 36 uur aan ons te laten voorbijgaan. Schrijven, wandelen, broodpannekoeken bakken, de fietsen aan de kant …het is hier formidabel mooi en nauwelijks toerisme, we laten het allemaal wat bezinken. We zijn op ongeveer 150 km van Mehamn, ons noordelijkste punt en tussenin is er nog enkel het vissersdorpje Kjollefjord. Als we een ommetje maken tenminste.

een fascinerend landschap

het vissershuis in Kjollefjord

onderweg naar een verlaten dorp ontmoeten we een vos

middernachtzon

dagboekvervolg ...
Na onze deugddoende rustdag in Ifjord vertekken we uitgerust door het woeste gebied. Steenwoestijn, maanlandschap, meer dan 100km's onherbergzaam gebied. We kunnen het niet meer vatten. De klims worden nog langer en zwaarder, tussenin niet één plekje waar we onze tent kunnen opslaan. Over Kjollefjord lazen we positieve berichten waardoor het ons toch de moeite lijkt om deze weg heen en terug te fietsen. Dit wordt dan meteen onze volgende overnachtingsplaats. We fietsen de baai tot het einde op zoek naar een geschikt plekje voor de tent. Aan deze baai liggen de beroemde 'Finnkirken', kliffen die de vroegere offerplaatsen van de Sami waren. Bij het laatste huis aan de baai stoppen we even. Blijkt dit een vissershuis te zijn die nu dienst doet als overnachtingsplaats voor toeristen. Een vriendelijke jonge vrouw nodigt ons uit vrijblijvend een kijkje te nemen en het hele vissershuis te bezichtigen. Ondertussen vertelt ze over het vissersdorp en haar geschiedenis. Uiteraard kunnen we, bij het zien van het prachtige originele interieur uit de jaren 50 en de hele sfeer die er hangt, niet meer weerstaan aan de goesting om hier te overnachten. Het huis leunt aan tegen een rots en deels onder het huis horen we het klotsen van de zee. Aan deze plek zijn we helemaal verkocht. Vanuit ons venster zien we de bontgekleurde huizen in de avondzon. We mogen de keuken en de living ook gebruiken en zijn de enige toeristen. Natuurlijk maak ik nog een zalmstoofpotje klaar met één van mijn zakjes ' Lofoten fiskesause' . Tijdens het eten dromen we helemaal weg. Over héél Noorwegen is men alle oude vissrshuizen aan het opknappen en dit in z'n authentieke, originele staat. Zie ook: http://www.foldalbruket.no/ Als wij nu eens ieder jaar vanaf mei tot september dit vissershuis zouden uitbaten, en we komen er met de fiets naartoe en we fietsen terug naar huis....het is wel héééél ver, 4300km van Kuurne, dream, dream, dream...
Het is al na 22u wanneer de uitbater in de keuken komt en ons uitnodigt met hem mee te rijden naar een verder gelegen uitgestorven dorp. Daar zouden we samen van de middernachtzon genieten. Eerst aarzelen we, onze slaap hebben we hard nodig, we genieten nu al van zoveel moois dat we niet de behoefte voelen om wakker te blijven voor de middernachtzon. Hij weet ons toch te overhalen en 15' later rijden we 11km langzaam op een onverharde hobbelweg opnieuw over de maan. Zo onwezenlijk allemaal! Ineens loopt een vos voor onze neus en wat verder blijft hij staan. Alsof hij een pose aanneemt om gefotografeerd te worden. 'Balazs' onze gids van het moment, heeft een thermos koffie bij en en grote zak koeken. Bij de zee aangekomen lopen we wat hogerop, Balazs beweert dat het vanaf die plek SUPER is. Wel lopen we nu door het mos en andere lage begroeiing waardoor we na 5' stappen weer helemaal onder de muggen zitten en het bekijken van de middernachtzon voor ons vanaf die plek niet zo romantisch is. Al snel lopen we terug naar het muggenvrije strand, we vinden de uitstap toch avontuurlijk en de omgeving belicht door de middernachtzon betoverend mooi.

als we Mehamn naderen is het weer omgeslagen

... en vinden we het landschap nog mysterieuzer

we verlaten Mehamn met de Hurtigrutten en varen naar het vissersdorpje Berlevag op het Varanger schiereiland

Berlevag is gekend voor de aanvoer van de RedKingCrab

vanaf Berlevag fietsen we zuidwaarts langs de ruwe kust van de Barentszee

Ijstijden en gletsjers

Hoewel de Scandinavische gesteenten tot de oudste op aarde behoren, is het huidige landschap pas in de laatste 'seconden' van de aardgeschiedens ontstaan. Gedurende de laatste miljoen jaar hebben ijstijden en gletsjers hun stempel gedrukt op heel Scandinavië. In een afwisseling van 'glacialen' en 'interglacialen' zijn er 5 ijstijden opgetreden, perioden waarin in de poolgebieden meer sneeuw viel dan er kon wegsmelten, en er uitgestrekte ijskappen groeiden. In Scandinavië groeiden de gletsjers vanuit de Noorse bergen aaneen en breidden zich uit naar het oosten en het zuiden. Later kwam het centrum van de ijskap boven de Botnische golf te liggen, en bereikte de ijsbedekking een dikte van 3kilometer. Gletsjertongen reikten tot in Nederland, en slepen als enorme graafmachines het land uit. Het hoogtepunt van de laatste ijstijd was 40.000 jaar geleden. Ongeveer 20.000 jaar geleden begonnen de gletsjers te smelten en trokken de gletsjers zich stapsgewijs terug. Rond 12.000 jaar geleden kwam als eerste de Noorse kust onder het ijs vandaan en tegen 8000 jaar geleden waren de grootste delen van Lapland ijsvrij ( en trokken de eerste mensen het gebied binnen ). Niet alle gletsjerijs is verdwenen in Lapland. Direct na het afsmelten van het landijs trad er een warme periode aan, maar daarna ontstonden in diverse berggebieden weer nieuwe gletsjers rond de hoogste toppen. Tegenwoordig vinden we gletsjers in de berggebieden van Sarek, Sulitjelma en Kebnekaise (Zweden), Svartisen, Narvik, de Lyngelse Alpen en op enkele eilanden voor de westkust van Finnmark ( alle in Noorwegen ). Op de eilanden Loppe en Seiland, ten westen van Hammerfest, vinden we enkele grote gletsjers, die tot enkele honderden meters boven zeeniveau afdalen. Ook in Lapland trekken de gletsjers zich langzaam terug als gevolg van het warmer wordende klimaat. De Oksfjordjokulen kalfde vroeger direct af in zee. In de toeristenfolders doet hij dat nog steeds, maar in werkelijkheid is de gletsjertong afgesmolten tot enkele honderden meters boven zeeniveau.

(info uit Lapland reisboek)