Fins Lapland, van noord tot zuid

13 dagen fietsten we door het zo rustige Fins Lapland waarbij we in Inari en Rovaniemi wat langer bleven. In een land met 5,2 milj. inwoners op een oppervlakte van 338.000km² waarvan 65% bos en 18.000 meren, speelt de natuur de hoofdrol. Dit mochten we aan de lijve ondervinden.
Er waren mooie ontmoetingen met de plaatselijke bevolking en een warm bezoek van Hilde en Jan uit Kortrijk. In Rovaniëmi hadden we een bijzondere ontmoeting met een Japanse reiziger die de wereld rondreist op zijn step.
Onze weg door Finland loopt anders dan vooropgesteld omwille van 2 redenen. Bezoek aan St-Petersburg in Rusland gaat niet door en Christelle had al veel allergische reacties op insectebeten (muggen en horzels) waardoor we niet langs het oosten fietsen. De Finse westkust belooft minder muggen. De zomer in Finland valt goed mee en behalve één flink onweer waar we door moesten is het elke dag zonnig en warm. Wanneer we op een plaats kwamen met meer bewoning deed het raar om meer dan 10 mensen samen te zien en bij het naderen van Oulu klonken geluiden als het vegen van de stoep of jongeren op hun brommertjes ineens zo vreemd en vertrouwd terzelfder tijd. We zijn terug in de bewoonde wereld!

Op het liedje 'Ride that bike' hebben we een filmpje gemaakt: (klik op onderstaande url ter hoogte van 'watch'!
http://www.youtube.c/om/watch?v=YPwxUFqbqzI

twijfelend landschap tussen toendra en taiga

het uitgestrekte Inarijarv

in het Lemmenjoki Nationaal Park vlakbij de 'goudrivier'

het is zo stil dat we vaak enkel onze wielen horen zoeven op het asfalt

in Pokka tussen Inari en Kittila

zomer in Noord-Finland

de Ourasjoki

ontmoeting met Hilde en Jan bij de Ourasjoki

zeldzame vogel

met Koji Nagami, de Japanse stepper

uit het dagboek...

In Polnak fietsen we Finland en daarmee ons zesde land binnen. We begeven ons in Fins Lapland. Sinds we de Tanafjord verlieten volgen we de Tanarivier die vanaf Polnak nu de grens vormt tussen Noorwegen en Finland. Grote delen van de Tana is natuurgebied. Nadat we Varanger verlieten zijn we zowat Finland binnen gegleden, weliswaar nog enkele korte klimmetjes net voor en over de grens maar de kilometers fietsen nu toch sneller. In Utsjoki verlaten we de Tana en volgen de E75 die hier in het noorden nog zéér verkeersarm is. Pas vanaf Kaamanen zien we terug mobilhomes en bussen, wellicht via Karasjok onderweg naar de Noordkaap. We hebben 2 x vrij gekampeerd voor we in Inari toekomen. Dit is de eerste plaats sinds we in Finland zijn waar we kunnen geld afhalen. Door ruim 200km toendra gefietst, nauwelijks een huis of mensen gezien, wel enorm veel rendieren en daardoor ook veel horzels (grote vliegen met een angel op hun kop). Helaas word ik door deze laatste geplaagd en gebeten en krijg ik hierop allergische reacties. Dikke lagen 'calmiderm' verzachten het leed en af en toe een oerkreet om mijn ongenoegen te uiten.
In Inari blijven we 2 dagen op de camping en genieten aan het Inarijarv (jarv=meer). Voor we Inari verlaten bezoeken we SIIDA, het Samenmuseum. Hier worden we enorm geboeid door de veelheid aan informatie over de Samencultuur en alles wat leeft boven de Poolcirkel. Allemaal heel mooi visueel voorgesteld aan de hand van een tijdslijn, de seizoenen, tekst en prachtig beeldmateriaal. Dit is vast een belangrijke erkenning voor deze oude bevolkingsgroep die zich lang verdrukt voelde en nu nog steeds hard ijvert om hun rechten.
Bij het verlaten van Inari kiezen we ervoor om de rustige '955' te nemen naar Rovaniemi en niet de E75 die ongeveer parallel loopt, maar met snel verkeer. Het weertje blijft zomeren en de bloemen staan ook hier weelderig in bloei. Het landschap veranderde reeds voor Inari stilletjes van toendra naar taiga en nu zijn de taigabossen gemengd. Opnieuw een ander landschap. Eerst nog weidse vergezichten met lage begroeïng en aan de horizon af en toe een kale afgestompte berg. Nu al minder vergezichten. Heel smalle, hoge naaldbomen en hogere berken. Tot aan het Mennesjarv fietsen we heel relax, geregeld komen we rendieren tegen en heel af en toe wat plaatselijk verkeer. Bij het Mennesjarv ligt geen dorp, enkel wat huizen en één ervan is een camping. Behalve nog een koppel zijn we er verder alleen. De man zit bij ons aan tafel, eet zijn vers gevangen vis en vertelt dat het nog tot vorig jaar altijd volzet was op de camping. “De Finnen blijven thuis door de crisis”, zegt hij en het is een slecht 'cloudberry' jaar. Juni was te koud en er zijn nauwelijks vruchten! Hij en z'n vrouw komen jaarlijks om cloudberrys te plukken. In de grillhut op de camping stookt Bart nog een vuurtje waar we ons wat warmen voor we de tent induiken.
s'Morgens komt de man ons vertellen dat er vlakbij goud in de rivierbedding te vinden is. Elke dag haalt men er kleine stukjes goud uit. Dit jaar zelfs een stukje van 65gr en één van 122gr.
Sinds gisteren fietsen we langs en deels door het grote Lemmenjoki Nationaal Park. Joki = rivier, in deze rivier zit dus goud. De rit die volgt tot Pokka is opnieuw zeer eenzaam, geen mens komen we tegen. Het dagenlange fietsen door dit eenzame, geïsoleerde gebied brengt ons in een nooit eerder gekend gevoel van rust. Eerst dachten we dat het een soort vermoeidheid was maar dit is het niet. Het gaat meer om een levenswijze bij het onderweg zijn die ons in dit gevoel brengt. Na alle impressies die we de voorbije weken opdeden voelt het goed aan om nu 'hier' te fietsen.
Op de kaart staat soms een plaats vermeld waarvan we denken dat het om een dorpje gaat. Als we er dan voorbij komen merken we enkel een bordje met dezelfde naam op geschilderd dat wijst naar een weg in het bos. Dan blijkt het de naam van een familie te zijn die er woont. Het huis zelf zien we meestal niet, dat staat ergens diep verscholen in het bos.
In Pokka aangekomen is er een café die ook dienst doet als camping. (weetje: in Pokka zijn de koudste temperaturen ooit in Europa gemeten, nl -51° in januari '99) Vandaag is het zonnig en warm! Wanneer we het café binnenstappen voelt het eerst wat vreemd aan. Veel opgezette vogels staan en hangen er in het rond. Ook een vos en enkele marterachtigen. De airco maakt dat enkele vogels, opgehangen aan een touwtje, voortdurend rondvliegen. Voor we ons informeren over de mogelijkheid om er onze tent te zetten genieten we van een kopje koffie en gebak van het huis. Algauw raken we aan de praat met de sympathieke uitbater en voelen ons op ons gemak om er te blijven overnachten. Hij duidt ons een plek aan waar we de tent mogen zetten. Het sanitair van het café mogen we gebruiken om ons te wassen. Hij stelt ons voor om er een warme maaltijd te nemen, keuze is er niet. Zijn vrouw bereidt voor het gezin rendiervlees met puree. Uitgehongerd als we zijn is dit voor ons zéér ok en proeven van de plaatselijke keuken is altijd mooi meegenomen. Omwille van de grote zwermen muggen en vele horzels rond de tent blijven we de rest van de avond binnen. Er zijn geen andere kampeerders. Pokka en dit café is vooral de enige stopplaats tussen Inari en Kittila die ongeveer 180km uit elkaar liggen. Ook voor ons dus een welgekomen stop in dit eenzaam gebied zonder bevoorradingsmogelijkheden. We luisteren nog lang en geboeid naar de verhalen van de man. Hij is sterk bezield door de natuur, de visvangst, zijn rendieren en de jacht. Zelf maakt hij elke winter tochten tot 2000km met zijn sneeuwscooter door het hoge noorden. In de schaarse zomermaanden wil hij het café uitbaten en de voorzieningen voor de toeristen wat comfortabelder maken.
Na Pokka moeten we een lang stuk fietsen over een onverhard weg door het bos. We worden aangeraden de linkerweg op de splitsing te nemen, de '9552' is slechts 47 km onverhard ipv 64 km. Maar voor we vertrekken krijgen we een stevig ontbijt voorgeschoteld zodat we de dag goed zullen doorkomen. Havermoutpap, eieren, worst, tomaten, brood en karnemelk. Voor we afscheid nemen van deze plek en sympathieke mensen schrijft Bart nog iets in het gastenboek. Onder een stralende hemel fietsen we onze achtste dag door de bossen van Fins Lapland. Welgeteld één wagen komen we tegen op de 9552 . Voor de wagen loopt een kudde rendieren. Pas als wij naderen lopen de rendieren weg. We hebben ondertussen geleerd dat ze vluchten voor fietsers omdat ze denken dat we wolverinen (wezelachtigen) zijn. ( wolverinen doden de rendieren door in hun luchtpijp te bijten, drinken het bloed en eten enkel de tong). De rendieren zijn auto's meer gewoon en hebben er geen schrik meer van, fietsers daarentegen kennen ze niet.
Op ongeveer 35 km voor Kittila gaat de weg over in asfalt. We komen voorbij een goudmijn dat in handen is van Canadezen. Hier worden 250 mensen tewerkgesteld Na een volle week fietsen door de wildernis van Fins Lapland zijn we ineens in bewoond gebied met zichtbare welvaart. Het doet ons denken aan aan het omstreden Canadees goudmijnproject in Rosia Montana in Roemenië waar zoveel verdeeldheid heerst onder de bewoners van het dorp. De tewerkstelling zorgt er voor meer welvaart maar de oudere bewoners zien dan meer de nadelen van dit grootste project. Hier in Lapland lijkt de impact niet zo drastisch, ook niet voor de natuur. Het is vooral onder de grond dat men graaft en niet een hele berg die men afgraaft. Hopelijk maken ze nooit dezelfde ramp mee als in Roemenië toen er cyanide vrij kwam in de rivier en zo de Tisza tot ver in Hongarije zwaar bevuild raakte waardoor alle vissen stierven en er jaren geen visvangst meer mogelijk was. De dorpen langs de Tisza waren op sterven na dood!
In Kittila krijgen we onverwacht en berichtje van Hilde en Jan. Ze zijn onderweg van de Noordkaap terug naar huis en rijden een stuk door Zweden. Misschien is het een mooie plek om elkaar te ontmoeten in Maijanen aan de Ourasjoki waar een camping is. Voor ons op één dag fietsen van Kittila....toch wel spannend!