Som livet borde vara...(het eerste wat we in Zweden lezen)

Na Oslo en 10 dagen fietsen nemen we vandaag een rustdag in Östersund. Voorbij Hamar mochten we kennismaken met het prachtige oostelijk bergland van Noorwegen. Dat we enkele overtollige kilo's bagage bij Joke en Alf konden achterlaten kwam ons uitstekend van pas want er moest steeds meer geklommen worden. Net voor Tynset kwam de sneeuwgrens dichterbij. We verlieten de dichtbewoonde wereld om vele uren, dagen en honderden kilometers lang vrijwel niemand tegen te komen. In datzelfde prachtige berggebied staken we de grens met Zweden
over in de provincie Härjedalen. Nog dunner bevolkt, nauwelijks 1 inwoner per vierkante kilometer. Het gebied is 11954 km² groot. Er is nog een grote berenpopulatie, maar de kans er eentje (200kg) te ontmoeten is zeer klein. Het weer bleef wisselvallig. Elke dag enkele buien en af en toe een kleine opklaring om ons even te drogen. Te fris voor de tijd van het jaar, maar we fietsen ons warm en hebben vele laagjes textiel om ons heen. De conditie en moraal is optimaal, en we hebben geen lichamelijke ongemakken. Kortom, alles verloopt naar wens en we komen dichter bij het verre noorden. Midsummer nadert, de nachten blijven klaar, Zweden en z'n bevolking valt super mee, de eeuwig zingende bossen brengen ons de komende dagen weer verder in onze tocht.


Langs de Renarivier in Noorwegen.

In en uit de regenkledij.

Door het oostelijke bergland in Noorwegen.

Bij de grens met Zweden.

De eerste sneeuw.

In Härjedalen, Zweden, 42 km op onverharde wegen door prachtig berggebied.

Boven op de pas ( Flatruet)

Woensdag 10 juni (uit ons dagboek)

Omdat we gisteren vergaten geld af te halen en nu enkele dagen de bergen in trekken keert Bart terug naar het centrum van Fundasdalen. Ondertussen brengt hij 2 postkaarten mee. Wekelijks op woensdag sturen we naar het thuisfront, onze ouders, een kaartje. Internet en onze weblog liggen niet zo binnen hun bereik en daarom maakten we deze afspraak. Zodra we ons 'plekje voor één nacht' achterlaten begint de onverharde weg serieus te stijgen. Een aantal keer moeten we afstappen omdat we nauwelijks nog 5 km per uur kunnen fietsen. Na enkele kilometers stijgt de weg minder hard en hoeven we niet meer af te stappen. In sierlijke bochten slingert 'de piste' zich verder omhoog. Net zoals de voorbije dagen is het uitzicht wederom bijzonder mooi. Het onverhard klimmen en dalen valt goed mee, zeker tot in Mittadalen. Omdat het erg koud is en we net een flinke afdaling hadden stoppen we bij een café om ons even op te warmen. Mittadalen is een paar huizen groot en hier wonen ' Samen'. De Samische bevolking (Lappen) woont verspreidt over Noorwegen, Zweden, Finland en op het Kolaschiereiland in Rusland. Het seizoen start pas vanaf 'midsummer' en dus kunnen we nog niks krijgen. Wel mogen we souveniers kopen, weet de mevrouw ons te zeggen wanneer we het café binnen stappen. Daar bedanken we voor. Onder het afdakje eten we een paar haverkoeken. We trekken onze regenkledij aan en vervolgen onze weg door de bergen. Nu volgt een lange steile klim tot op de pas. Zo één waar je gedurende lange tijd geen einde aan ziet. Als je denkt dat je er bent dan blijkt het nog eens zo ver, en dan nog eens, … Natuurlijk is het éénmaal boven formidabel mooi! Eigenlijk is de pas een grote hoogvlakte. De weergoden maken het ons niet makkelijk, het is zéér koud, winderig en nat. Dit heeft wel een extra dimensie aan de omgeving. Rondom ons zien we aan de horizon enkel door zware wolken omringd besneeuwde bergen. Links en rechts van de weg zijn grote pakken sneeuw hun laatste beetjes aan het smelten. De grootscheid van dit landschap doet ons denken aan de hoogvlaktes van Tibet, of aan Alaska … maar we dromen niet, dit is hier Zweden in Europa! Nadat we uitgebreid deze prachtige omgeving hebben geconsumeerd fietsen we verder. Tijdens de lange steile afdaling die volgt ontmoeten we twee vrienden (birdwatchers) uit Stockholm. We maken tijd voor een praatje. Ze zeggen ons dat het abnormaal koud is voor de tijd van het jaar en dat het moedig is van ons om hier te fietsen. Letterlijk opgewarmd door de hartverwarmende babbel zetten we de afdaling verder. Vanaf Ljungdalen, ongeveer na 42 km fietsen sinds vanmorgen is er opnieuw asfalt. Hier kunnen we ons binnen even opwarmen en voluit genieten van een koffie met gebak. Zo lang en zoveel kilometers fietsen door dit vrijwel onbewoond gebied heeft toch iets bijzonders. Wanneer we in Storsjö aankomen vallen we van de ene verbazing in de andere. Een oudere man komt op ons af en wijst ons een wegje aan die we ' moeten' nemen en 50 m verder een traditionele hut waar we mogen overnachten. De hut is eigenlijk een kopie van een huis uit 1700 die hij zelf bouwde. Direct brengt de man veel brandhout en stookt hij voor ons een vuurtje aan in het midden van de hut. De rook trekt weg naar boven door een grote opening in het dak. Dit overvalt ons zomaar. Tegelijkertijd nadert bij de hut (die vlakbij het meer staat) een bootje met een trotse visser die z'n vangst wil tonen. Een vis van wel 1 meter lang en hij weegt 64 kg. In de hut is het ondertussen goed warm geworden en kunnen we onze kleren te drogen leggen en een potje stoven. Op de banken rondom het vuur kan er geslapen worden. Nadat we zelf goed zijn opgewarmd en hebben gegeten trekken we nog eens naar buiten. Zo'n pure schoonheid! Hier willen we toch de nacht doorbrengen in ons tentje. De man, Tycho, komt nog eens langs en vertelt ons zijn verhaal. Hij is 74 jaar, timmerman en bouwt enkel huizen in traditionele stijl. In september trekt hij naar Finland om er een groep van 15 personen de kunst van traditiebouwen aan te leren. Zijn vader deed precies hetzelfde en werkte bij hem tot hij 91 jaar was. Tycho hoopt om ook nog lang te mogen werken. Zijn ogen twinkelen wanneer hij ons zijn verhaal vertelt. Bedankt Tycho!
Als we de volgende ochtend deze mooie plek verlaten fietsen we eerst naar het huis van Tycho en zijn Birgitta om afscheid te nemen.

Bij Tycho Loo.

Dagelijks ontbijt.

Daaag!