Door het groene zuiden van Noorwegen.

Vandaag verlaten we Hamar waar we een aangename tussenstop hadden bij Joke, Alf en hun kindjes Marte en Sindre. Onze weg zullen we nu verder zetten richting Roros om dan oostwaarts Zweden binnen te fietsen. Veel Noren raden ons af om via Zweden een stuk verder naar het noorden te fietsen, inderdaad de fjorden zijn overweldigend mooi maar die zien we later ook nog. Eerst willen we het Zweedse landschap ontdekken, kennis maken met de Zweden en bij hen 'midzomernacht' vieren.


De overzet van Hirtshals in Denemarken naar Larvik in Noorwegen



"Het is extreem goed weer en we verwachten heel veel volk morgenochtend!" antwoordt de man op onze vraag of we ons tentje hier mogen zetten. Hij wijst ons aan de andere kant van de inham een rustiger plekje aan, waar we ongestoord de avond en nacht kunnen doorbrengen. Het is een prachtige plaats met zicht op de vikfjord en in de verte zien we de opening naar de zee.

maandag 1 juni,

Gisteravond puffend en blij dat we er waren, Oslo binnengefietst, welliswaar onder een stralende blauwe hemel maar na een pittige tocht langsheen de fietsroute 7 die we sinds de middag volgden.

Zaterdag bracht de fietsroute 1 ons naar de Sandefjord en Tonsberg, het oudste stadje van Noorwegen, gesticht in 850. Het hoge luchtdrukgebied boven Scandinavië zorgde voor superwarm fietsen door een landschap met steeds pittiger wordende klimmetjes. Op het topje van het schiereiland 'Jeloy' bij Moss vonden we een camping. Door het vele zweten en fietsen op vooral onverharde paden waren we vuil en een douche kwam goed van pas.

Zondag volgden we dan eerst de '1' tot we het spoor bijster waren en na een paar uur bleek dat we ongemerkt de '7' volgden ( oude heirweg naar Trondheim). De bewegwijzering van de fietsroutes is hier erg verwarrend en eigenlijk meer gepast voor mountainbikers. Maar we beten door en op ongeveer 15 km van Oslo en 1,5 km van Siggerud reden we ons min of meer vast in het bos. Het pad werd alsmaar smaller en was rotsachtig, hierop fietsen werd onmogelijk. Er was één alternatief, de weg nemen naar Kolbotn, ong. nog 5km onverhard en dan opnieuw asfalt. Aanvankelijk leek dit de goede beslissing maar na een paar honderd meters daalde ons optimisme naarmate het pad steeg en eveneens onberijdbaar werd. Na lang en veel sleuren en trekken aan de fietsen raakten we uiteindelijk op de verharde grond en zo stilletjes aan in Oslo en op de plaats van bestemming bij Lieve. Het koele biertje dat voor ons klaarstond hadden we verdiend!

Hier bij Lieve mogen we genieten van enkele dagen 'fietstochtonderbreking', de spieren krijgen de nodige rust, we eten lekker en de verhalen komen naar boven...

Bezoek aan Oslo en het nieuwe operagebouw met z'n opmerkelijke architectuur.

Het prachtige weer van het Pinksterweekend slaat om, het is koud en regenachtig met een krachtige noorderwind. Sinds Oslo hebben we onze helmen opgezet. Iedere fietsende Noor draagt een helm en zoals een jonge moeder ons zei "the cycleroads in Norway are very bumpy".

Fietsende Joke met haar dochter Marte.