Het was vanzelfsprekend dat we tijdens de voorbereiding van deze tocht eraan dachten om de Noordzeeroute te volgen tot het noorden van Denemarken. We zouden eerst langs onze vrienden in Brugge en Leiden passeren en zouden ook profiteren van de overwegende zuid-westenwinden. Ons vriendenbezoek in Brugge en Leiden was hartelijk, prima en ok, maar de wind wilde niet mee. De zuid-westenwind bleef weg waardoor we tot het noorden van Denemarken ons hoofd moesten buigen om de tegenwind te trotseren, met als hoogtepunt een 7 beaufort noord-oostenwind op de afsluitdijk in Nederland. Toch werden we gezogen naar het noorden, maakten lange fietsdagen en hadden geen behoefte aan rustdagen. Van bij aanvang reisden we gevoelsmatig, zonder dagplanning of reservering. We stopten als het ons goed uitkwam of fietsten tot laat in de avond als we er zin in hadden.
Tijdens de overvaart naar Noorwegen konden we voor het eerst genieten van een warme zomerpiek waardoor we de daaropvolgende dagen puffend en zwetend Oslo bereikten. Het familiebezoek bij Lieve met bijhorende rust kwam op tijd. Vier dagen later, in Hamar, konden we nogmaals genieten van een warm onthaal nu bij Joke en Ralf die ons verwachtten. We bleven er één nacht en het 'noorden' lonkte. Stroomopwaarts fietsen langs de rivier de 'Glomma' bracht ons al heel wat hoger en noordelijker en via Roros fietsten we Zweden binnen. Daar reden we dagenlang door stille uitgestrekte bossen hoger in de bergen en langs meren tot we precies op 21 juni de Poolcirkel bereikten. De aantrekking van het 'noorden' werd alsmaar sterker. Dag en nacht bleef het klaar waardoor we heel vaak nog 's avonds lang doorfietsten. Op 14 juli, een goeie twee maand na ons vertrek bereikten we ons noordelijkste punt in Mehamn aan de Barendszee. We volgden een tijd de woeste kust en doken dan naar het Zuiden langs de machtige Tana-rivier die nog steeds geen vaste bedding volgt in een landschap dat nog zijn evenwicht zoekt. Onderweg het lange traject zuidwaarts in Finland door de bossen, langs zuivere meren en het stille water van de Botnische Golf werden we nog rustiger dan we ons tot dan toe hadden gevoeld. Daar ergens is ons 'verlangzamen' begonnen. Vele voorafgaande uren, dagen en weken van intense stilte bij alles moet dit verlangzamingsproces hebben in gang gezet.
Het werd een manier van leven. Heel eenvoudig en helder. Zorgen voor elkaar, om ons heen kijken en de gewone alledaagse dingen zien, er al dan niet over nadenken, praten erover of uren zwijgen. Blijven hangen, net op die ene plek... Alle haast en stress was nu heel ver weg, niet zozeer in afstand of afgelegde kilometers maar vooral in tijd dat we er nog mee in aanraking kwamen of er middenin zaten.
Water is één van de vele rode draden doorheen onze reis. Tot en met de Baltische zee fietsten we veel langs de kusten van verschillende zeeën. Op het vaste land van Polen hadden we dan de grote merengebieden en moerassen. Zodra we de Hanzeroute volgden in Duitsland, fietsten we delen langs de Elbe, de Weser, de Acher, de Alme en de Rijn. De autoluwe wegen en het onverharde fietsen bracht ons eerder behoedzaam dichter bij België. Het verlangzamen ging verder, we volgden stroomopwaarts de Roer door de prachtige Eifel, tot haar bron in de Hoge Venen. Het voelde bijzonder goed aan om, na 9000 km, de vertrouwde plek 'de Venen', het bronnenland, al fietsend te bereiken...
de Wewelsburcht waar nu een jeugdherberg is in ondergebracht
de afdamming van de Möhnesee
uit het dagboek...
Gisteren uitgebreid de stad van de rattenvanger bezocht, Hameln. Daarna toch nog 69 km's gefietst tot het donker werd. In Horn bleek de jeugdherberg volzet waardoor we een hotelletje namen.
We blijven ook hier lang hangen, genieten ervan en vertrekken vandaag pas tegen 15u. Het weer is miezerig, geen zon, veel grijze wolken en af en toe een bui. Onze eerste klim van de dag is 13 km lang en wordt gevolgd door een sublieme afdaling in het Teutoburgerwald. Vele kilometers lang zonder te remmen aan ongeveer 40 km per uur. Puur visueel genot! Verder volgen we de Neuebeken tot de stad Paderborn, een grote universiteitstad. Het is opnieuw beginnen regenen en we trekken naar de jeugdherberg, die andermaal is volzet, helaas. De uitbater is zo vriendelijk om voor ons naar een andere jeugdherberg te bellen, zo'n 20 km verderop, in Wewelburg. Vanaf Paderborn volgen we de Almeradweg. Zéér mooi langs kleine akkers en weiland omzoomd met oude wilgen. Zo volgen we de kleine kronkelende rivier met zijn vele oude bruggen en behalve wat grazende koeien en schaapjes zijn we verder alleen. Het blijft af en toe regenen maar wat ons meer parten speelt is de tegenwind. Hierdoor schieten we niet goed op en het is al goed donker als we zeker nog 5 km moeten fietsen. In het pikkedonker krijgen we een afdaling op losse keitjes gevolgd door een tweetal kilometers in het dichte bos. Met enkel onze fietsverlichting proberen we zo goed mogelijk op het pad te blijven dat een helling volgt en rechts van ons is het nogal diep, tenminste aan het zwarte gat te zien. We vinden het wel spannend en avontuurlijk. Eenmaal het bos volledig uitgereden zien we boven de linkerheuvel een grote lichtgloed. Hopelijk is dit het dorpje waar we heen moeten. Verder blijft het rondom ons heel donker. De weg stijgt langzaam en de grote verlichting van daarnet zijn de spots op het voetbalveldje van Wewelsburg. Dit is dan ook het enige met serieuze verlichting. Het duurt dus lang voor we de jeugdherberg vinden. Ook nooit gedacht dat deze zou gelegen zijn in de indrukwekkende versterkte driehoekige Wewelsburcht. Op de binnenplaats branden enkele oude lantaarns en een uitgesleten trap brengt ons tot bij de receptie. We krijgen een grote kamer op het bovenste verdiep. Er zijn 6 vleugels en verschillende grote ridderzalen. De burcht werd voor de derde keer verwoest tijdens de 2de WO wanneer ze door de nazi's in brand werd gestoken. Na de wederopbouw werd de jeugdherberg en een museum er in ondergebracht.
uit het dagboek...8u10' is het wanneer ik wakker word. Bart ligt al een tijdje wakker, we genieten samen van de stilte. Buiten is het koud en erg vochtig. De heldere koude nachten brengen veel dauw. Er hangt een dichte mist waardoor het licht een andere schijn werpt op de gele binnentent. In de verte hoor ik een discussie tussen een echtpaar dat gaat over de boter die niet smeerbaar is. Ze lag wellicht in de voortent van de caravan. Aan het einde van deze discussie om iets banaals hoor ik hen beiden lachen. Het brengt mij ook aan het lachen. Verder blijft het muisstil op de camping. Vandaag zijn het verkiezingen in Duitsland. Al twee weken lang zien we in dorpen en steden affiches hangen. CDU, SPD, Die Linke, Grün ...allen met een korte, krachtige boodschap. Verder merken we weinig van de verkiezingscampagne. We zien geen TV, lezen geen kranten en onze laptop gebruiken we voor de blog, meteo, mails en nuttige info over de streken waar we doorheen fietsen. Maar nu is het zondag en stil op de camping. Het sanitaire blok is helemaal nieuw en wanneer ik er binnenkom lijkt me het één groot wellnessgebeuren. Grote verwarmde douches met regelbare massageknop, haardrogers, een zacht muziekje op de achtergrond, planten, ...Ik neem het ervan en probeer alles eens uit. Zo sjiek!! Straks moeten we nog betalen en gisteravond was de receptie al dicht en hebben we niet naar de prijzen geïnformeerd. In een grote was en droogruimte staat de verwarming hoog. Ideaal om onze kletsnatte tent te drogen. Ondertussen kunnen we ontbijten met verse roggebroodjes en de overnachting betalen. Slechts 12 € betalen we voor zoveel kampeercomfort.
Pas als de mist volledig is opgetrokken verlaten we de camping, het is al 12u. De zon geeft nu haar maximale warmte maar in de schaduw blijft het frisjes. Langs de Biggesee fietsen is een groot plezier, het is minder vlak dan rond de Möhnesee. Ook als we het grote meer verlaten blijft het stevig stijgen en krijgen we weer prachtige vergezichten voorgeschoteld. De afdalingen zijn lang en gaan erg vlug waardoor we veel remmen om niet sneller dan 50 km per uur te rijden. Het genieten met een grote G duurt verder de rest van de namiddag en avond. Vele mensen profiteren van die warme laatste septemberzondag. De avondzon werpt nu een warm en zacht licht over het landschap en op alles wat we te zien krijgen als we aan amper 8km per uur omhoogfietsen. Vele luchtballonnen rondom, twee roofvogels, paardjes aan het grinniken in de wei, koeien heel dicht bij elkaar, gezinnen met vermoeide kinderen in de bolderkar, wandelende ouderlingen, motards die stoppen, decapotables aan 30 km per uur, ….We zijn na een lange klim aangekomen in Blockhaus, op een prachtige plek redelijk hoog en de vergezichten zijn subliem. Aan de horizon zien we de hoogste toppen van de Vogezen met tussenin vele lange rijen heuvelruggen en beboste hellingen gehuld in een lichte avondnevel. Hier blijven we lang kijken en dromen we weg …
het oude centrum van Keulen
de vlakte tussen de Rijn en de Roer
de diep ingesneden Roervallei
aankomst in Erkensruhr bij Marleen en Mark die er een weekje verblijven...
het Roeroeverpad
Monschau
dicht bij de bron van de Roer
aangekomen in de Hoge Venen
Ruimte
voor vrijheid, voor stilte en voor leegte
voor bomen, voor water en voor stenen
om te ademen, de geuren der aarde
om te beminnen, en liefde te geven
om te aarden en te wezen
te worden wie we zijn
(Christelle 28-09-09)
